روزنامه هم میهن در سرمقاله امروز خود نوشت:

ظاهراً دولت هم تا مواجه با وضعیت نامناسب نشود، اقدامی برای تغییرات اعم از تغییرات سیاستی یا تغییرات مدیریتی نمی کند. به عبارت دیگر، شَمّ یا سنسورهای سیاسی آن دیرتر از موعد مناسب متوجه خطر می شود. البته، باز هم بهتر از بخش های دیگر است که سنسورهای آنها پیام های معکوس می دهند.

تغییر رییس کل بانک مرکزی یکی از شواهد این ادعاست که دولت دو ماه پس از استعفای رییس قبلی که با آن موافقت نکرده بود، آن استعفا را به جریان انداخت و آقای همتی را منصوب کردند. نکته مهم این انتصاب تسلط وی به وظایف و اختیارات بانک مرکزی است که انتظارات از این بانک را پیشاپیش معلوم کرده است.

در واقع، بانک مرکزی دخالتی در امور مالی از قبیل کسری بودجه یا قیمت گذاری دستوری ارز ندارد. آنچه وظیفه آن است، جلوگیری از کاهش ارزش پول و نرخ تورم ناشی از افزایش نقدینگی و سیاست های پولی و نیز کمک به بازار سرمایه و از این قبیل امور است. اینها موضوعاتی است که وی دیروز در گفت وگو با خبرنگاران به صراحت آنها را اعلام کرد و خود را در برابر این وظایف پاسخگو دانست.

آقای رییس جمهور می توانند در ادامه از وزرای دیگر از جمله صمت، جهاد، نفت، رفاه، خارجه و... در برابر مسئولیت ها و بودجه ای که می گیرند، به صورت شفاف پاسخگویی طلب کنند. متاسفانه وزرای دولت در عرصه عمومی غایب هستند، باید از آنان مسئولیت بخواهید و همزمان حمایت کنید. قرار نیست دولت و وزرا در عمل دست بسته و مطابق میل نمایندگان و نهادهای غیردولتی عمل کنند، ولی پاسخگوی ناکارآمدی های مرتبط به دخالت های آنان باشند.

خیلی صریح باید هشدار داد. آقای همتی درست گفت که: از مجلس مشورت می گیرم، اما مسائل اقتصادی را براساس چیزی که فکر می کنم درست است، انجام می دهم. این سیاست روشنی است؛ زیرا مسئولیت را کاملاً متوجه خود کرده است. وزرا هم باید دقیقاً همین مسیر را بروند و در این مسیر مورد حمایت کامل دولت باشند.

در همین چارچوب و با توجه به شرایط کنونی، اقدام وزارت علوم در تغییرات مدیران کل حراست دانشگاه های اصلی تهران قابل توجه است. شاید به یاد داشته باشید در بهمن1403 یک دانشجوی بی گناه رشته مدیریت دانشگاه تهران هنگام مراجعه به خوابگاه دانشگاه، توسط دو سارق موتورسوار مورد حمله قرار گرفت و به قتل رسید که باعث خشم عمومی و دانشجویان شد و همه دست اندرکاران حکومتی نگران بودند که به یک چالش امنیتی تبدیل شود ؛ ولی نحوه برخورد دولت و وزارت علوم ماجرا را به بهترین شکل ممکن به سرانجام رساند.

در ماجرای خودسوزی یک جوان عرب در خوزستان که کل ماجرا زیر سر تندروها بود، نیز شاهد چنین ظرفیتی بودیم که با درایت پزشکیان و وزیرکشور و استاندار خوزستان اجازه داده نشد که این مسئله به یک چالش اساسی و امنیتی تبدیل شود. اینها نمونه هایی از یک رویکرد و نگاه است که کارایی آن در اعتراضات اخیر هم دیده شد.

بنابراین، باید مدیران حراست به ویژه در دانشگاه ها با چنین رویکردی همخوان شوند تا در ادامه با اطمینان و آرامش بیشتری در برابر اتفاقاتی از این نوع واکنش نشان دهند. آنها باید در نقش همراه و همدل و در کنار مردم عمل کنند نه اینکه به جای ریختن آب بر جرقه های کوچک، روی آنها بنزین بریزند و شعله ور شود.

هنوز نحوه برخورد تندروها با یک اعتراض ساده دانشجویی در کوی دانشگاه که در اعتراض به بستن روزنامه سلام در سال1378 رخ داد، فراموش نشده است. اعتراضی که اگر حضور و برخورد لباس شخصی ها نبود، هیچ فاجعه ای رخ نمی داد و اکنون به یاد هیچ کس نمی آمد. آن برخورد نشان داد که چگونه به نام مقابله با اعتراض دانشجویی می توان تخم کینه و نفرت کاشت و اگر بگوییم بخش مهمی از مصائب کشور ریشه در تعرض به دانشجویان کوی دانشگاه تهران داشت، سخن گزافی نخواهد بود.

امیدواریم اتفاقات اخیر این درس را به دولت برای بهبود سیاست هایش داده باشد. رییس جمهور و مجموعه دولت باید بدانند که اگرچه شعار وفاق اشتباه نیست؛ ولی تطبیق آن به نحو کنونی اشتباه و نیازمند تغییر مسیر است.

امیدواریم اقدامات مثبت اخیر، آغازی نو در مسیر دولت چهاردهم برای پیگیری سیاست های درست و پاسخ به خواست ها و مطالبات رأی دهندگان حامی آقای پزشکیان در انتخابات پارسال باشد که البته، توفیق در این مسیر فراتر از دولت، به حمایت و همراهی سایر ارکان قدرت نیز نیاز دارد.