بن سلمان در دیدار ترامپ می تواند استدلال کند که مذاکرات باید در اسرع وقت از سر گرفته شود ــ و حتی عربستان می تواند نقش میانجی را ایفا کند؛ هرچند احتمالاً عمان میزبان گفت و گو ها خواهد بود.

برای درک اینکه چرا دستیابی به یک توافق هسته ای با ایران باید ــ دست کم از نگاه سعودی ها ــ بخش اساسی دیدار با دولت ترامپ باشد، باید به پایان جنگ ماه ژوئن امسال میان ایران و اسراییل بازگشت. جنگ دوازده روزه بدون هیچ توافق هسته ای میان واشنگتن و تهران پایان یافت و ایران پس از آن به بازسازی توان نظامی خود پرداخته است. علاوه بر این، می توان گفت که این جنگ امید ها برای دستیابی به توافق هسته ای را نیز تخریب کرده و بی اعتمادی میان حکومت ایران و دولت آمریکا را عمیق تر کرده است.

به گزارش انتخاب و به نقل از شورای آتلانتیک در ادامه این مطلب آمده است: اسراییل و ایالات متحده در جریان جنگ به دستاورد های عملیاتی مهمی دست یافتند ــ از جمله آسیب جدی به تأسیسات هسته ای ایران در نطنز، فردو و اصفهان و کشتن دانشمندان هسته ای ایران. اما اقدامات ایران در هفته ها و ماه های پس از پایان عملیات نظامی اسراییل و آمریکا ــ به ویژه بازسازی تأسیسات هسته ای و تقویت توانمندی های متعارف ــ نشان می دهد که تهران تسلیم نشده است. طبق گزارش های رسانه های منطقه، ایران همچنان در حال تقویت توان نظامی خود است، ظاهراً در آماده سازی برای رویارویی بعدی با اسراییل.

این واقعیت باید کشور های خلیج فارس، از جمله عربستان سعودی، را نگران کند. حتی اگر رهبران خلیج فارس باور داشته باشند که گسترش روابط دیپلماتیک با تهران ــ که در سال های اخیر تقویت شده ــ می تواند از عربستان در برابر جنگ آینده بین اسراییل و ایران محافظت کند، ممکن است شگفت زده شوند ــ و نه به طور خوشایند.

احتمال وقوع یک درگیری دیگر میان اسراییل و ایران، همان طور که گفته شد، بسیار واقعی به نظر می رسد ــ و کارشناسان معتقدند درگیری بعدی می تواند شدیدتر باشد و حتی کشور های خلیج فارس را نیز دربر گیرد. این احتمال با تهدید های ایران مبنی بر استفاده از نیروی دریایی و سایر سلاح هایش در جنگ آینده، و همچنین بحث های عمومی در ایران درباره احتمال بستن تنگه هرمز، تقویت شده است. افزون بر این، اگر ایران فرض کند که ایالات متحده نیز در جنگ دخالت خواهد کرد، احتمالاً به دنبال حمله به پایگاه های آمریکا در سراسر خاورمیانه، از جمله در منطقه خلیج فارس خواهد بود.

به طور کلی، ایران ممکن است به اقدامات دیگری برای توقف جنگ متوسل شود؛ از جمله کشاندن کشورهای خلیج فارس به خط آتش، تا بتواند بر واشنگتن و اسراییل فشار وارد کند تا جنگ را متوقف کنند. و از آنجا که اسراییل در کارزار بعدی به دنبال سرنگونی حکومت ایران است، احتمال چنین اقدامات ناامیدانه ای افزایش می یابد.

واقعیت اینکه ترامپ بن سلمان را دوست دارد، به ولیعهد سعودی اهرم فشار خوبی می دهد، اگر بخواهد نکات زیر را مطرح کند:

بن سلمان می تواند اشاره کند که وضعیت موجود ناپایدار است و به نفع منافع آمریکا نیست؛ از جمله خطر آسیب به اقتصاد جهانی در صورت وقوع یک جنگ دیگر میان ایران و اسراییل.

ولیعهد همچنین می تواند استدلال کند که مذاکرات باید در اسرع وقت از سر گرفته شود ــ و حتی عربستان می تواند نقش میانجی را ایفا کند (هرچند احتمالاً عمان میزبان گفت و گو ها خواهد بود).

مهم تر از همه، بن سلمان می تواند از طرف سعودی ها ایده تشکیل یک کنسرسیوم هسته ای منطقه ای را بپذیرد؛ ایده ای که می تواند جاه طلبی های هسته ای ریاض را نیز پیش ببرد، از جمله ایجاد یک بانک سوخت هسته ای منطقه ای.

ممکن است بن سلمان به ترامپ بگوید که آماده پذیرش میزان نمادینی از غنی سازی در ایران است (که به پیشبرد توافق کمک می کند) ــ مشروط بر اینکه عربستان نیز بتواند غنی سازی را در خاک خود انجام دهد.

افزون بر این، درست است که بن سلمان ــ که ایرانی ها را خوب می شناسد ــ باید برای ترامپ روشن کند که چه چیز در مذاکرات با ایران ممکن است و چه چیز غیرممکن. در حال حاضر به نظر می رسد خواسته های دولت ترامپ از ایران در تهران به مثابه تسلیم تلقی می شود، نه سازش.

در نهایت، نادیده گرفتن مسئله ایران در گفت و گو های میان ترامپ و ولیعهد سعودی می تواند به منافع عربستان آسیب بزند؛ آن هم با توجه به افزایش احتمال ازسرگیری جنگ در خلیج فارس. بن سلمان باید برای کاهش فاصله میان ایران و ایالات متحده تلاش کند؛ در غیر این صورت ممکن است هزینه جنگ آینده را خودش بپردازد.

دنی سیترینوویچ پژوهشگر غیرمقیم در برنامه های خاورمیانه شورای آتلانتیک و همچنین پژوهشگر در مؤسسه مطالعات امنیت ملی است.