جیمز هولمز در مقاله ای که در وب سایت نشنال اینترست منتشر شده، عملکرد نیروی دریایی چین را با نیروی دریایی آمریکا مقایسه کرده و می گوید چین موفق شده است تصویر جهانی و توان دریایی خود را تقویت کند، و ایالات متحده برای مقابله با پکن نیازمند اصلاحات گسترده در رهبری، نهادهای نظامی و صنعت دفاعی خود است.

به گزارش انتخاب، در ادامه این مطلب آمده است: هولمز ـ استاد بخش استراتژی و سیاست گذاری در کالج جنگ نیروی دریایی آمریکا ـ بر این باور است که توانایی نمایش قدرت به اندازه قدرت واقعی رزمی اهمیت دارد؛ برتری دریایی تنها در نبردهای دریایی نیست، بلکه در توانایی مدیریت تصویر و اعتبار یک کشور در سطح بین المللی است.

اگر ناظران بین المللی قانع شوند که نیروی دریایی چین از رقبایش قوی تر به نظر می رسد، پکن به دستاوردهای سیاسی و استراتژیک واقعی می رسد.

به باور نویسنده ـ که پیش تر افسر نیروی دریایی آمریکا بوده و در جنگ اول خلیج فارس شرکت کرده ـ اعتبار و شهرت به تنهایی می تواند اثری استراتژیک در ذهن کشورهای دیگر و ناظران بین المللی ایجاد کند و حتی پیش از وقوع هر درگیری مسلحانه بر موازنه قدرت تأثیر بگذارد.

کافی است ناظران بین المللی باور کنند که نیروی دریایی چین از رقبای خود قوی تر به نظر می رسد تا پکن به دستاوردهای سیاسی و راهبردی واقعی برسد. طبیعت انسان باعث می شود کشورها و متحدان، سمت قدرتی را بگیرند که قوی تر به نظر می رسد نه آن که در معرض شکست قرار دارد.

هولمز اشاره می کند که چین در مدیریت تصویر خود به صورت شبانه روزی مهارت دارد و از توانایی اش در کنترل اطلاعات بهره می برد؛ زیرا می تواند انتشار اخبار منفی را در داخل محدود کند و همین امر به تقویت اعتبار خارجی آن کمک می کند.

در زمینه قدرت واقعی چین نیز نویسنده تأکید می کند که این کشور موفق شده خود را به عنوان یک قدرت دریایی یکپارچه بازسازی کند؛ با یک ناوگان نظامی و تجاری عظیم که بر بنادر سراسر جهان نفوذ دارد، ازجمله در مناطقی که به طور سنتی تحت نفوذ آمریکا بوده اند، مانند بندری در پرو.

چین موفق شده خود را به عنوان یک قدرت دریایی یکپارچه با ناوگان نظامی و تجاری عظیم بازسازی کند؛ ناوگانی که بر بنادر جهان نفوذ دارد.

هولمز پرسش هایی درباره این مفهوم مطرح می کند که جوامع باز ـ و منظور او در این جا آمریکا است ـ توانایی بیشتری برای سازگاری و برتری راهبردی نسبت به نظام های استبدادی مانند چین دارند.

او توضیح می دهد که نظریه رایج این بوده که نظام های استبدادی نتایج سریع تری به دست می دهند، زیرا بر خرد و تصمیم یک رهبر واحد تکیه دارند؛ اما همین مزیت، نقطه ضعف نیز هست، زیرا موفقیت آن ها به توانایی و هوشمندی شمار کمی از رهبران وابسته است.

اما جوامع آزاد، دست کم به طور نظری، پویاترند چون می توانند رهبران خود را برای هماهنگی با تحولات عصر تغییر دهند، و این آن ها را در بلندمدت منعطف تر می سازد.

بااین حال، نویسنده تردید دارد که نتایج رقابت کنونی میان آمریکا و چین مؤید این نظریه باشد و اشاره می کند که چین سطحی از انعطاف پذیری را توسعه داده که سرعت اجرا را با کارآمدی برنامه ریزی که معمولاً در جوامع باز دیده می شود، ترکیب می کند.

او اضافه می کند که یک کمیته متشکل از کارشناسان و فرماندهان نیروی دریایی آمریکا تقریباً به همین نتیجه رسیده است.

به باور نویسنده، این تحولات مستلزم یک اصلاح فرهنگی فراگیر در آمریکا است؛ اصلاحی که باید به دولت، نیروهای مسلح و صنعت دفاعی نشاط دوباره ببخشد تا بتوانند با چین و دیگر رقبای خود رقابت کنند.

این مسئله توانایی آمریکا را برای حفظ برتری دریایی و مقابله با جاه طلبی های چین در منطقه هند-آرام تعیین خواهد کرد.