روزنامه طوفان در کمتر از یک ماه بعد از پایان مجلس هفتم شورای ملی در آبان 1309 بحران بزرگی را تجربه کرد. فرخی یزدی مدیر روزنامه که به تازگی دوره نمایندگی خود را به پایان رسانده بود، ناپدید شد.

به گزارش عصر ایران، برخی از تحلیلگران بلافاصله انگشت اتهام را به سمت رضا شاه نشانه رفتند . آنها حتی پا را فراتر گذاشته و همزمانی ناپدید شدن وی با پایان مجلس هفتم فرصتی دانستند که نصیب رضا شاه شده تا به این ترتیب یکی از دشمنان پرشور و جنجالی خود را به محبس بیندازد.

کارشناسان حتی در مقام تحلیل برآمدند که تا قبل از پایان مجلس هفتم ، مصونیت پارلمانی دست رضاشاه را بسته بود اما حال فرصتی برایش فراهم شده بود که در مقام انتقام برآید و زودتر از شر این چهره منتقد رهایی یابد.

مدت زمان اندکی لازم بود تا مشخص شود که فرخی یزدی خود از ترس جان از مهلکه گریخته است. مدیر طوفان نیک می دانست که این دو سالی که جان سالم به در برده به یمن نمایندگی پارلمان بوده و محال است که بیش از این زنده بماند.

نحوه فعالیت فرخی در روزنامه و مجلس به گونه ای بود که دایره دشمنان او به یک نفر یا یک جناح خاص محدود نمی شد. کافی است محتوای نوشته های فرخی در طوفان را مرور کرد تا بتوان خیل دشمنان او را پیش بینی کرد. از انتقاد گسترده به اقدامات بانک شاهی و قرارداد 1919 گرفته تا حمله بردن به منصورالسطنه، انتقاد از مشیرالدوله، قوام السطنه و وثوق الدوله.

عملکرد او در راس اقلیت مجلس هفتم هم حاشیه های زیادی به همراه داشت. در یکی از این موارد او در مجلس از حامیان رضاشاه کتک مفصلی خورد؛ همان موقع آن جمله طلایی را بیان کرد وقتی در خانه ملت نماینده مجلس را در روز روشن کتک می زنند وای به حال بیرون مجلس ببین چه به روزگار مردم می آورند!

در آن ایام فرخی یزدی روزنامه طوفان را به تریبونی برای مقابله با استبداد و استعمار بدل کرده بود، از دلمشغولی های خود می نوشت از صدای پای استبداد تا افسوس نامه برای آرزوهای برآورده نشده ملت ایران در انقلاب مشروطه. روزنامه طوفان در روز یکشنبه سوم ربیع الاول 1342( 21 مهر 1302) در سرمقاله ای تحت عنوان امیدواری نیست، نوشت: مجلس اول ، دوم سوم ، چهارم هریک با کشمکشها و جنگهای خونینی عمر خود را به پایان رسانده و با یک عالم طنطنه و شکوه بدون اینکه کوچکترین روزنه شادکامی و ترقی را به مردم نشان دهد بنوبت[ به نوبت] زوال دوره تقنینه را اعلام نمودند....چقدر آرزوهای لذیذ در فضای این کعبه خیالی معدوم گردیده و چه اندازه سرهای پرشور و دل های امیدوار در آستان این جایگاه ظاهرا مقدس خاک شده است؟؟

برای فرخی یزدی فرقی نداشت که از چه مقامی سوال می پرسد و چقدر خطوط قرمز را زیرپا گذاشته است.

مدیرطوفان خط قرمزی به نام آرمان مشروطیت داشت که هر مقامی که از آن عبور می کرد را مورد عتاب و خطاب قرار می داد به همین دلیل در روز چهارشنبه 20 صفر 1342(9 مهر 1302)مشیرالدوله نخست وزیر احمدشاه قاجار را در مطلبی تحت عنوان آقای مشیرالدوله مورد انتقاد قرار داد و نوشت:

بی اعتنایی شما به اقدامات خلاف قانون منصور السطنه (سید مصطفی عدل) و عدم تصمیم به طرد او از وزارت عدلیه کار را به جایی رسانده که منصور السطنه شخصا یک لایحه سرتا پا فحش به اداره ما ارسال داشته و از طرف دیگر در عوض جواب استاد و ادله که از جنایت کاریهای او اشاعه می دهیم در جراید تحت امضا های مرموز بمدیر ما هتاکی می نماید آقای مشیر الدوله شما هر چند به وجاهت خود مطمئن باشید چون زمامدار و مسئول حیثیت دولت می باشید ، نمی توانید به مدارک حقه و دلایل مثبته یک روزنامه توجه نکنید. با وجود اینکه خود شما میدانید منصور السلطنه از مقام غیر قانونی معاونت عدلیه چهار صد تومان شهریه می برد استناد و مدارک طوفان را وقعی نمی گذارید.

ما فقط از شما تقاضای تشکیل کمیسونی برای اثبات دلایل خودداری نمودید که متاسفانه شما از این تقاضای مشروع هم مضایقه نمودید شما که قدرت طرد او را از وزارت عدلیه بتوصیه سفار خانه های اجنبی ندارید اگر با جنایات و قانون شکنی های او همراه ومساعد نباشید قطعا از اقدامات او راضی هستید و ما در کابینه شما مسولیت خطایای منصور السلطنه را بعهده شما محول خواهیم نمود.

البته که پایان جدال فرخی یزدی با منصور السطنه نبود کما اینکه در یادداشتی تحت عنوان مجازات خانین در تاریخ هشتم صفر 1342(28 شهریور 1302) نوشت: برای چیست که یک مامور دولت 81 ابلاغ مخالف قوانین حکومتی را در دو سه ماه صادر کرده و هم اکنون هم سررشته دار قضایی و حاکم بر شرافت و ناموس اهالی باشد!!

داستان قرارداد 1919 کافی بود تا محمد فرخی یزدی در برابر وثوق الدوله به دلیل خیانت به کشور و شایعه گرفتن رشوه قد علم کند. وی به کرات وثوق الدوله را همچون برادرش قوام السطنه می دانست که به ایران خیانت کردند.

محمد فرخی یزدی در مطلبی تحت عنوان خانواده خیانت درروز دوشنبه 23 ربیع الاول 1341(21 آبان 1301) نوشت: وثوق الدوله با آن اراده شوه پس از پاس از روسیه تزاری بدامان دولت متعدی بریطانیای کبیر متوسل گردید و این فرزند ناخلف انقلاب که نمو و حق تربیت خود را فراموش کرده و بتمام عوالم و مراتب حق شناسی و سپاسگذاری پشت پا میزد - برای آخرین وحله زمام داری ورق سیاه و ننگ باری بتاریخ فامیل قوام الدوله افزود.

برادر قوام السلطنه در سه سال قبل با آنکه پرورده دامان انسانیت و در تحت لوای مشروطیت و آزادی در سلسله رجال اسم خود را داخل کرده بود گرگ زادگی وخبث طینت خود را در مقابل 130 هزار لیره آشکار کرده و این نا اهل بی قریت کوشش میکرد که یکباره نرد حیثیت و شرافت ایرانیت را در این قمارببازد. البته وی پیشتر نیز خانه قوام الطسنه را خانه فتنه نامیده بود.

فرخی یزدی که از عوامل رضاشاه در صحن مجلس شورای ملی کتک مفصلی خورده بود، مطمئن بود که خشم موسس سلسله پهلوی پس از در آوردن ردای نمایندگی مجلس، ضربات خطرناک تری را به او وارد خواهد کرد.

همین نکته هم سبب شد که نماینده مردم یزد در مجلس هفتم شورای ملی سراسیمه و بدون گذرنامه به شوروی و پس از آن آلمان بگریزد. داستان بازگشت او به ایران هم داستان تامل برانگیزی است که پرداخت به آن مجال دیگری را می طلبد و در این جا تنها به این نکته بسنده می کنیم که روایت شده است که فرخی در برلین با عبدالحسین تیمورتاش چهره دوم دربار رضاشاه مذاکره داشت، پس از این دیدار و اطمینان خاطر بابت جانش به ایران بازگشت.

پایان فرخی یزدی به زندان ختم شد اما نه بهانه مقالات سیاسی و اقتصادی بلکه به دلیل قرض به یک کاغذ فروش. البته که زندان به محلی برای تسویه حساب تبدیل شد و درنهایت پزشک احمدی با آمپول هوا جان او را گرفت. طنز تاریخ اینکه شکار و شکارچی هردو در آخرین لحظه زندگی یک چهره را روبه روی خود دیدند؛ پزشک احمدی!