روزنامه هم میهن در سرمقاله امروز خود به آتش بس در غزه پرداخت در این یادداشت آمده است: واقعیت این است که نسبت به آتش بس و احتمالاً پایان جنگ در غزه باید خوش بین بود ولی همزمان باید در اظهار آن خیلی محتاط بود زیرا این بحرانی است که بیش از 80 سال سابقه دارد و چندین جنگ فراگیر و تعداد بیشتری جنگ های محدود در این 8 دهه میان اسراییل با فلسطینی ها و سایر همسایگان رخ داده است.

مهمتر از اصل وقوع جنگ؛ جنایات و در ادامه آن نفرتی است که رخ داده و کینه ها را عمیق کرده است. اگر سعدی معتقد است که؛ به روزگاران مهری نشسته در دل؛ بیرون نمی توان کرد الا به روزگاران؛ در این صورت و به طریق اولی کینه و بی اعتمادی عمیق را هم جز با گذشت روزگار نمی توان از دل ها بیرون کرد و همین مسئله موجب ناپایداری آتش بس و نیز تداوم جنگ و بحران می شود، به ویژه انتظارات نیروهای افراطی داخل اسراییل به سختی مهارپذیر است.

بنابراین انتظار صلحی پایدار و فوری قابل تصور نیست، ولی انتظار بهبود وضع و حرکت هرچند آرام ولی به نسبت پیوسته، به سوی پایان جنگ قابل تصور و حتی انتظار است. چرا نقطه امیدی وجود دارد؟ چون جنگ غزه یک معنای روشن و غیرقابل تردید دارد.

این که فلسطینی ها و حامیان آرمان آنان دیگر نمی توانند تصور قدرت هجومی بزرگتری از 7 اکتبر را داشته باشند. کافی است که گفته شود که تلفات وارده به اسراییل در جنگ اخیر چندین برابر کل تلفات آن در جنگ 6 روزه بود. به نظر می رسد که این نهایت توان عملی و بالقوه قدرت جنبش آزادسازی فلسطین است.

از سوی دیگر اسراییل در جنگ 6 روزه یعنی کمتر از یک هفته، توانست کل صحرای سینا و همین نوار غزه، بعلاوه کرانه باختری و شرق بیت المقدس و بلندی های جولان سوریه را تصرف کند. در مقابل و در جنگ کنونی حتی نتوانست با تخریب کامل غزه، آن را حفظ کند.

جالب است که نسبت تلفات اعراب به اسراییل در جنگ غزه تفاوتی با جنگ شش روزه ندارد جز این که در جنگ اخیر فلسطینی هایی که مورد اصابت قرار گرفتند اغلب کودکان و زنان و غیرنظامیان هستند. حتماً رجزخوانی های ترامپ و نتانیاهو را در دو سال اخیر درباره غزه به یاد داریم که اولی می خواست آنجا را به تصرف آمریکا درآورد بدون حضور هیچ فلسطینی، اسراییلی ها هم دنبال احیای شهرک های خود پس از اخراج همه فلسطینی ها بودند.

ولی پس از دوسال از آغاز جنگ مجبور به عقب نشینی شده اند و آینده آنجا هم قرار است به دست فلسطینی ها اداره شود. حماس هم امروز مهم ترین خواسته اش پایان جنگ است و بقیه مطالبات در اولویت های بعدی قرار گرفته اند.

به عبارت دیگر هر دو طرف در این جنگ طولانی و پرتلفات، که به لحاظ زمانی چندین برابر زمان همه جنگ های قبلی بود، تمامی برگ های برنده خود را رو کردند و چاره ساز نشده است، و نیاز به شکستن بن بست موجود بود که در نهایت به وسیله عناصر بیرونی در حال وقوع است.

ولی در خوشبینانه ترین حالت این آغاز یک راه پرپیچ و خم و خطرناک است. کاری که می توان کرد حمایت از توافقی است که ضمن تأمین حقوق قانونی فلسطینی ها پایدارترین حالت را هم فراهم کند. البته خطر اصلی که این فرآیند را تهدید می کند زیاده خواهی های پایان ناپذیر اسراییل است که باید برای آن تضمین کافی فراهم کرد . نقش ایران در این فرآیند مهم است که جداگانه باید به آن پرداخت.