فرارو- سهراب سپهری، شاعر، نویسنده و نقاش ایرانی است. اکثر اشعار سپهری در قالب نیمایی نوشته شده اند و به سبب نگاه ظریف و عارفانه ای که دارند، جایگاه ویژه ای بین مردم پیدا کرده اند.

به گزارش فرارو، سبک زندگی و اشعار سپهری به کلی با دیگر چهره های فرهنگی ایران متفاوت است. او شاعرلحظه هاست؛ لحظه های ساده ای که به نظر بی اهمیت می آیند در نگاه سپهری سرشار از عاطفه و عرفان هستند.

سهراب سپهری در 15 مهر 1307 در قم به دنیا آمد. بعد از مدت کوتاهی به همراه خانواده، ابتدا به خوانسار و سپس به شهر آبا و اجدادی اش کاشان نقل مکان کرد. سپهری در خانواده ای اهل فرهنگ متولد شد. پدر ومادر او، هر دو اهل ادبیات و شعر بودند و سپهری با پرورش در چنین خانواده ای به شکل ناخودآگاه به ادبیات علاقه مند شد. پدربزرگش اولین رییس تلگراف خانه در کاشان بود. همچنین، مادربزرگ سهراب نیز شاعر بود و در دوره قاجار بسیاری از اشعار او در نشریات مختلفی چاپ شده بود. سهراب از سمت مادر، از خاندان ضرابی های کاشان بود که نسب آن ها به انوشیروان دادگر می رسد.کودکی سهراب، نمود ویژه ای در اشعار او دارد. محلی که در آن زندگی کرده بود و... شاید به همین دلیل است که سهراب بارها و بارها در اشعارش از ایام کودکی و خانواده اش حرف می زند: اهل کاشانم... پدرم نقاشی می کرد، تار هم می ساخت، تار هم می زد، خط خوبی هم داشت. سهراب سپهری در روزگار کودکی با طبیعت مانوس بود و همین مسئله نگاه او را به طبیعت متفاوت کرده بود.

سپهری در دبستان خیام کاشان دوره ابتدایی تحصیلاتش را به اتمام رساند. او برای تحصیل در مقطع متوسطه، وارد دبیرستان پهلوی کاشان شد و بعد از اتمام تحصیلاتش در این مقطع، به استخدام اداره فرهنگ کاشان درآمد. بعد از مدتی برای ادامه تحصیل به تهران رفت و در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت. سپهری ضمن تحصیل در دانشگاه تهران، به استخدام شرکت نفت درآمد و مدتی را نیز در آنجا مشغول به کار بود. اولین دفتر شعر سپهری در سال 1330 چاپ شد. او در عین حال دست به برگزاری تعدادی نمایشگاه نقاشی نیز زد. سپهری مدت زیادی را نیز به تدریس در هنرستان هنر پرداخت.

سپهری در طول زندگی خود در کشورهای زیادی زندگی کرد. در این بین هندوستان مقصدی بود که بیشترین تاثیر را بر نگاه سپهری گذاشت. علاقه سهراب به فرهنگ شرق، او را بر آن داشت تا به کشورهای بسیار زیادی در شرق سفر کند. او به وضوح تحت تاثیر عرفان شرقی بود و این مسئله در بن مایه های اشعار او نیز دیده می شود.

شعر سهراب سپهری از برجسته ترین نمونه های تلفیق سادگی و ژرفا در شعر معاصر فارسی است. زبان او در ظاهر ساده و بی پیرایه است، اما در پس این سادگی، اندیشه ای عمیق و نگاه فلسفی و عرفانی نهفته است. سپهری از شاعران اندکی است که جهان را نه از منظر تضادها و جدایی ها، بلکه از دریچه وحدت و پیوستگی می بیند. در شعر او، انسان جزیی از طبیعت و هستی است و نه در برابر آن. این پیوند درونی با طبیعت سبب می شود اشیای معمولی و امور روزمره ــ مانند صدای آب، سبزی درخت، یا عبور نسیم ــ در شعرش رنگی از معنا و قدسیّت بگیرند.

از نظر زیبایی شناسی، شعر سپهری بر پایه تصویرسازی های نو و آشنایی زدایی از مفاهیم معمول استوار است. او به جای استفاده از نمادهای فرسوده یا تشبیهات تکراری، کوشیده تا با نگاهی تازه به پدیده های آشنا بنگرد و از آن ها معناهای تازه بیافریند. این ویژگی موجب شده که زبان او ساده به نظر برسد، اما در واقع ساختاری پیچیده از استعاره ها و هم نشینی های معنایی در پس آن نهفته است. به ویژه در مجموعه هایی چون صدای پای آب و حجم سبز، سپهری توانسته است نوعی نقاشی با واژه ها خلق کند؛ رویکردی که از تجربه ی نقاش بودن او نیز سرچشمه می گیرد.

در بعد فکری، سپهری به عرفان و فلسفه ی شرقی نزدیک است، اما عرفان او نه از جنس گریز از جهان، بلکه نوعی هم زیستی با آن است. در شعر او خبری از درد و رنج سنتی صوفیانه نیست؛ بلکه نوعی آرامش و پذیرش در برابر هستی جریان دارد. این بینش باعث شده است که سپهری از هرگونه درگیری مستقیم با مسائل سیاسی و اجتماعی زمانه اش فاصله بگیرد. هرچند این رویکرد از سوی برخی منتقدان به عنوان نوعی بی تعهدی اجتماعی مورد انتقاد قرار گرفته، اما گروهی دیگر آن را نشانه ی نگاهی جهان شمول و انسان گرایانه می دانند که از مرزهای ایدئولوژیک فراتر می رود.

از منظر زبان شناسی و ساختارگرایی نیز، شعر سپهری نمونه ی جالبی از هماهنگی میان فرم و معناست. انتخاب واژگان ساده، جمله های کوتاه و آهنگ نرم و موسیقایی، همگی در خدمت ایجاد فضایی از شفافیت و آرامش اند. او توانسته است میان تجربه ی درونی و بیان بیرونی تعادلی برقرار کند و از این طریق نوعی زبان بی واسطه پدید آورد؛ زبانی که به گفته ی برخی منتقدان، به زبان طبیعت نزدیک تر است تا زبان انسان شهری.