در فاصله میان هفته وحدت و هفته دفاع مقدس تماسی با محمد کاسبی گرفتیم و جویای حالش شدیم. بخش کمتر این گفتگو درباره حال جسمانی این هنرمند بود و بخش بیشتر آن درباره شرایط کشور و مردم.

به گزارش ایسنا، کاسبی در آغاز گفتگو درباره وضعیت سلامتی خود می گوید: 5 سال است که در بستر بیماری هستم. از کمر به پایین توان حرکت ندارم. قلب و ریه ام هم مشکلاتی دارند و با دستگاه اکسیژن، زندگی می کنم. بخشی از این مشکلات ثابت است اما می توان جلوی بخش دیگری را گرفت که شرایطم بدتر از این نشود. مثلاً زمانی کمکم می کردند که چند قدم راه بروم اما الان خیلی به سختی می توانم حرکت کنم چون عضلات پاهایم تحلیل رفته است.

این هنرمند باسابقه که مانند دیگر بیمارانی که درگیر بیماری های سخت هستند، درگیر مشکلات دارو و درمان است، در این باره توضیح می دهد: داروهای من را باید از بازار آزاد تهیه کرد چون شامل بیمه نمی شود. البته دفترچه بیمه تامین اجتماعی دارم و از طرف صندوق حمایت از هنرمندان هم بیمه هستم و از بیمه sos هم برخوردارم ولی داروهایم، خارجی و وارداتی است و فقط با این داروها می توان قلب مرا زنده نگه داشت که هیچ کدام هم شامل بیمه نمی شود.

کاسبی اضافه می کند: با بالا رفتن قیمت دلار، این داروها هم گران تر می شوند. اگر بخواهم همه داروهایم را تامین کنم، شاید ماهی هشتاد تا نود میلیون تومان هزینه داشته باشد و طبیعی است که توان چنین کاری را ندارم. نهایتاً صندوق هنرمندان مبلغی را به عنوان یارانه کمک درمان می پردازد که آن رقم اصلاً نمی تواند این هزینه ها را پوشش بدهد. جایی مثل حوزه هنری که خودم جزو موسسانش بوده ام، کمکی می کند ولی فقط من نیستم. اگر جستجو کنید، فراوان آدم هایی در این کشور پیدا می کنید که به این کمک ها نیاز دارند. بنابراین مسائل مان باید ریشه ای حل شود.

او اضافه می کند: آدمی مانند من یک عمر کار می کند و بعد وقتی به سن کهولت می رسد که باید استراحت کند بر اثر بیماری که ممکن است برای هر کسی رخ بدهد به این وضعیت دچار می شود و حس می کنم هیچگونه حمایتی ندارم، یعنی نه فقط من بلکه مردم هم همین وضعیت را دارند، چقدر کارمند کارگر و دوستان هنرمند هم داریم که وضعیت شان به همین صورت است.

از او می پرسیم در این روزها که به تازگی زادروز پیامبر مهربانی را پشت سر گذاشته ایم، برای خودش و مردم ایران چه آرزویی دارد که می گوید: آرزو دارم همه ایرانیان خود را به این مرحله برسانند که بتوانند با نفس خودشان مبارزه کنند که اگر پیشنهاد مسئولیتی به آنان شد و خود را مناسب آن جایگاه نمی دانستند، آن مسئولیت را بر عهده نگیرند.

بزرگترین مشکلی که الان در بخش های قانون گذاری، قوه قضاییه و امور اجرایی داریم، به این دلیل است که برخی افرادی مسئول در سطوح مختلف که کارها را بر عهده گرفته اند که برای این کارها، اندوخته مدیریتی لازم را ندارند و رشته کارها از دستشان رفته است. به حق محمد آرزو می کنم کسانی که مسئولیت این مردم و خدمت بر آنان را به عهده می گیرند، چه در مجلس، چه در قوه اجراییه و قضاییه، قصد و نیت شان با تمام وجود، خدمت کردن به مردم باشد نه اینکه دنبال جایگاه سیاسی و پیشرفت شخصی خودشان باشند.

او با وجود شرایط دشواری که دارد به خوبی پیگیر اخبار ایران و جهان است. خودش در این باره می گوید: مردم مرا به عنوان بازیگر می شناسند اما چون سال ها هم مدیریت کرده ام و هم فیلمنامه و نمایشنامه نوشته ام و هم در مطبوعات قلم زده ام، همواره پیگیر مسائل کشور بوده ام. در این 5 سالی که در رختخواب خوابیده ام و قادر به حرکت نیستم، از طریق فضای مجازی خبرها را پیگیری می کنم. باور کنید چهار ستون بدنم می لرزد وقتی می بینم در مجلس نماینده ای پشت تریبون ایستاده و درباره مسئله ای فریاد می زند و دوربین که می چرخد، می بینیم شاید 50 درصد نمایندگان به صحبت های او بی توجه هستند و معلوم نیست آن نماینده برای چه کسی حرف می زند.

کاسبی اضافه می کند: مسئله بعدی این است که جناح های سیاسی یکدیگر را قبول ندارند و این شده وضعیت ما. می شود یکدیگر را قبول نداشته باشیم اما چگونه درباره این موضوع تفاهم دارند که مردم کشورمان گوشت را با قیمت یک میلیون تومان تهیه کنند! اوضاع و احوال مردم را چه کسی باید درست کند. به هر حال همه تلاشم را می کنم که از مسائل جامعه بی خبر نمانم ولی متاسفانه مسئله نفس و نفسانیات وجود دارد؛ این نفس به من نهیب می زندکه مدعی شوم مدیر خوبی هستم و خود را کاندیدای ورود به مجلس می کنم. این نفس نهیب می زند که خود را شایسته فلان مسئولیت بدانم و معلوم نیست آیا این نفس تربیت شده یا نه، که اگر تربیت نشده باشد، کُد غلط می دهد و ما را به بیراهه می برد و می بینیم کاری را که بابت آن مسئولیت داریم، بلد نیستیم و این گونه است که اوضاع و احوال روز به روز بدتر می شود. شب می خوابیم و صبح بیدار می شویم و می بینیم همه چیز گران تر شده. این میزان تورم خارج از خرد است.

بخش بعدی صحبت ما درباره جنگ 12 روزه و همدلی مردم در این مقطع است که او تاکید می کند: مسئله من همین جنگ 12 روزه است. متوجه نمی شوم که منظور از همدلی که ایجاد شد، چه بود. چه اتفاقی افتاد که گفتند همدلی ایجاد شده. مگر در 8 سالی که در این کشور جنگ شد و آن زمان واقعاً دست مملکت به لحاظ بودجه و از همه نظر خالی بود، یک خبر نشان بدهید که دو تا آدم به خیابان ریخته باشند و تظاهرات کرده باشند. حالا چرا انتظار داشتند آن مردم به خیابان بیایند. آقای رضا پهلوی، آن طرف، کلی بودجه می گیرد و با کشورهای اروپایی و آمریکا و اسراییل و شاید کشورهای خلیج فارس لابی می کند، کمک ابزاری و جاسوسی می گیرد و رهبری همه این ها و سرنخ همه دست آمریکاست که می خواهد این رژیم را ساقط کند، به هر حال به او گفته بودند بفرمایید بیایید ما در ایران حمام خون راه می اندازیم اما نشد. چون مردم ایران همان مردمی هستند که 8 سال جنگ را سپری کردند و همان همدلی را دارند. همدلی جدیدی به وجود نیامده. ما باید به جای مانور دادن بر همدلی داخلی، بر تحقیر دشمن خارجی تاکید می کردیم.

او با اشاره به اینکه مردم ایران در طول جنگ 12 روزه به زندگی عادی خود پرداختند، اضافه می کند: جنگ 8ساله نشان داد مردم ایران همیشه همدلی دارند. در همین جنگ اخیر هم کسانی که پناهگاه داشتند، به محض زد و خورد به ویلاهایشان رفتند. کسانی هم که در تهران ماندند، وقتی به تاسیسات فردو و دیگر اماکن، بمب می زدند، به زندگی عادی شان ادامه دادند. مردم در خیابان ها در رفت و آمد بودند و روزی خود را در می آوردند. جریان زندگی در تهران وجود داشت اما اگر کسی همان لحظه به اسراییل می رفت، می دید چقدر خلوت است چون مردم آنجا در پناهگاه زندگی می کردند.

کاسبی توضیح می دهد: تفاوت مردم ما با مردم اسراییل در این است که اگر ایرانی در بمباران به زندگی عادی اش ادامه می دهد، می داند که اگر بمبی روی او بیفتد و کشته شود، به دست دشمن قسی القلبی شهید شده اما برای اسراییلی چنین چیزی معنی ندارد، او درکی از شهادت ندارد. در سرتاسر دنیا یک سری یهودی فقیر، جای فلسطینی ها را گرفته اند و آنان را به آلونک انداخته اند، به این امید که روزی ثروتمند شوند ولی همان فقیرها همین که بمبی بیفتد، فرار می کنند و از ترس جان شان به پناهگاه پناه می برند. برای آنان شهادت معنی ندارد.

او خاطرنشان می کند: با شناختی که از مردم ایران دارم، اصلاً تصور نمی کردم که دشمنی مانند آمریکا بیاید و بتواند ایران را شخم بزند. کسانی که این گونه فکر می کردند، باید نگاه خود را تغییر بدهند، همانطور که سهراب سپهری می گوید چشم ها را باید شست/ جور دیگر باید دید . باید چشم مان را بشوییم و مسائل را جور دیگری ببینیم و دوست و دشمن را بهتر تشخیص بدهیم. از خدا می خواهم به حق روزهای عزیزی که پشت سر گذاشتیم و به حق تولد دو موجود عزیز خلقت، دست مردم ایران را محکم تر از این بگیرد نه اینکه بگویم حالا نگرفته اما محکم تر از این بگیرد.

محمد کاسبی بازیگر شناخته شده و متولد سال 1330 تهران است. کاسبی از نوجوانی به تئاتر و بازیگری علاقمند بود و کار خود را با تئاتر آغاز کرد. او در 1353 به دانشکده هنرهای دراماتیک رفت و در رشته بازیگری و کارگردانی سینما مشغول تحصیل شد. در این دوره او به اجرای تئاترهای بسیاری پرداخت و پس از پیروزی انقلاب برای دو سال مسئول واحد نمایش رادیو بود و همزمان به گویندگی رادیو پرداخت.

مجموعه هایی چون خوش رکاب ، خوش غیرت ، سه دنگ سه دنگ ، خوش نشین ها ، زن بابا از آثار موفق کاسبی در تلویزیون است. اولین فیلمی که کاسبی در آن حضور پیدا کرد در سال 1361 و فیلم مرگ دیگری ساخته محمد رضا هنرمند بود.

محمد کاسبی برای فیلم پدر مجید مجیدی هم موفق به دریافت جایزه سیمرغ بلورین بهترین بازیگر جشنواره فیلم فجر شده است.