مهاجم جدید استقلال ده سال قبل به عنوان یک استعداد بزرگ از آکادمی لاماسیا معرفی شد، دقیقا وضعیتی شبیه به حال حاضر لامین یامال.

منیر الحدادی کمی بیش از ده سال پیش، در 24 آگوست 2014، در 18 سالگی با هدایت لوییس انریکه در بازی مقابل الچه برای اولین بار در تیم اصلی بارسلونا به میدان رفت. او شروع درخشانی داشت و در همان بازی گلزنی کرد. با این حال، انتظارات بزرگ از او برآورده نشد، اگرچه این بازیکن متولد ال اسکوریال یک دهه در سطح اول فوتبال باقی ماند. کارنامه او روندی نزولی داشت؛ از بازی در تیم هایی مثل بارسلونا، والنسیا و سویا به حضور در تیم هایی مانند آلاوس، لاس پالماس و لگانس رسید.

9 ماه قبل منیر در ورزشگاه مونتجوییک برای اولین بار با لامین یامال روبه رو شد. او زمانی نویدبخش چیزی شبیه به درخشش کنونی لامین یامال در بارسلونا بود.

شباهت ها بیشتر از آنچه به نظر می رسد

منیر و لامین نقاط مشترکی دارند. هر دو در اسپانیا با خانواده ای با ریشه مراکشی متولد شدند. هر دو مهاجمان چپ پایی هستند که با مهارت بین خطوط حرکت می کنند و از سمت راست بازی را آغاز می کنند. هر دو در آکادمی لاماسیا پرورش یافتند و مورد حمایت مربیانی با گذشته درخشان در بارسلونا قرار گرفتند. همچنین هر دو در مرکز یک جنگ سرد بین فدراسیون های فوتبال اسپانیا و مراکش برای جذب به تیم های ملی بودند.

وقتی منیر در تیم اصلی بارسلونا بازی کرد، یامال تازه در رده های پایه بارسا و در تیم پیش نونهالان فعالیت خود را آغاز کرده بود. 12 سال تفاوت سنی بین این دو وجود دارد. در حالی که لامین در 17 سالگی یک ستاره است، منیر دیگر از جایگاه یک استعداد همیشگی خارج شده و به عنوان یک بازیکن تیمی خوب در لالیگا شناخته می شود.

وقتی منیر به تیم اصلی راه یافت، انتظارات زیادی ایجاد کرد، اما هم تیمی بودن با مثلث مسی-سوارز-نیمار برایش آسان نبود. محرومیت اولیه سوارز به دلیل حرکتش روی کیلینی در جام جهانی 2014، در ابتدای فصل به منیر فرصت داد. لوییس انریکه به او و ساندرو، بازیکن اهل جزایر قناری، میدان داد، اما وقتی سوارز به ترکیب بازگشت، دقایق بازی منیر کم شد و او تنها به صورت مقطعی درخشید.

از باشگاهی معمولی به بارسا

داستان منیر در بارسلونا چند سال قبل تر آغاز شد، زمانی که آلبرت پویج او را پیش از اتلتیکو مادرید از تیم کادت رایو ماخادائوندا به خدمت گرفت. به طور جالب، منیر در 15 سالگی به بارسا پیوست، همان سنی که لامین بعدها با حمایت ژاوی هرناندز اولین بازی خود را انجام داد. منیر دو فصل در تیم جوانان B بارسا بازی کرد، در حالی که لامین حتی در این رده بازی نکرد و مستقیماً از نوجوانا A به جوانان A رفت.

منیر در فینال لیگ جوانان اروپا در سال 2013 گلی تماشایی زد که او را به عنوان یک استعداد بزرگ لاماسیا مطرح کرد. در مقابل، حضور لامین یامال در رده های جوانان کم رنگ تر بود، چرا که در آن زمان جایگزین ایلیاس آخوماش، دیگر بازیکن اسپانیایی-مراکشی لاماسیا، محسوب می شد. لامین تنها سه بازی برای بارسا اتلتیک انجام داد، در حالی که منیر 28 بازی برای تیم ذخیره بارسا به میدان رفت.

حضور در تیم ملی اسپانیا

یکی از شباهت های برجسته در مسیر این دو، اولین بازی زودهنگام برای تیم ملی اسپانیا است. وقتی ویسنته دل بوسکه منیر را به تیم ملی دعوت کرد، این مهاجم مراکشی تبار تنها دو بازی برای تیم اصلی بارسا انجام داده بود. لامین برای دعوت شدن تنها به پنج بازی نیاز داشت. هر دو در رده های پایه اسپانیا بازی کرده بودند، اما منیر پس از اولین بازی اش مقابل مقدونیه دیگر برای تیم ملی اسپانیا به میدان نرفت. در مقابل، بازی لامین مقابل گرجستان در 8 سپتامبر (9 سال بعد) تنها شروعی برای یک مسیر درخشان بود که با قهرمانی در یورو و نقش کلیدی او همراه شد.

مسیرهای متفاوت

یامال از باشگاهی معمولی (لا تورِتا) به بارسا آمد، همان طور که منیر از رایو ماخادائوندا به این تیم پیوست. والدین هر دو مهاجران مراکشی بودند که در مادرید و کاتالونیا ساکن شدند و هر دو با پای چپ استثنایی خود در رده های پایه بارسا درخشیدند. در رده های پایه، هر دو بین پست های وینگر راست و مهاجم نوک جابه جا می شدند و به دلیل استعداد و پتانسیل بالای خود برجسته بودند. اما حالا منیر با جدایی از لگانس راهی استقلال شده و همچنان آرزوی بازگشت به تیم ملی مراکش را دارد، در حالی که یامال در 17 سالگی بازیکنی تثبیت شده است و به عنوان یک ستاره تاریخی بالقوه برای بارسا شناخته می شود.

دوئلی نامتعادل

منیر زمانی نویدبخش چیزی بود که یامال اکنون به آن دست یافته است. منیر نتوانست لگانس را نجات دهد و حالا اولیمپن چالش خود در خارج از اسپانیا را پیش رو دارد، در حالی که یامال بازیکنی تعیین کننده در پروژه بزرگ هانسی فلیک است. تفاوت های کنونی آنها آشکار است، اما فوتبال آن قدر غیرقابل پیش بینی است که نمی توان تضمین کرد منیر برای یک روز هم که شده، نتواند از لامین پیشی بگیرد و نشان دهد که چندان از تبدیل شدن به یک ستاره دور نبوده است.

لامین در تلاش است تا به رشد خود ادامه دهد و امسال به عنوان بهترین استعداد جوان دنیا و کاندیدای توپ طلا مطرح شهه است. او به بارسایی پیوست که خط حمله اش دمبله، لواندوفسکی و گاوی (به عنوان وینگر کاذب) بودند، در حالی که منیر مجبور بود با یکی از بزرگ ترین مثلث های تاریخ فوتبال (مسی-سوارز-نیمار) رقابت کند.

منیر در 56 بازی برای تیم اصلی بارسا 12 گل و 11 پاس گل ثبت کرد، در حالی که لامین از هر نظر آماری بهتر دارد. اگر منیر یک دهه بعد در بارسای کنونی به میدان می رفت، چه می شد؟ یا اگر لامین مجبور بود با مسی، سوارز و نیمار رقابت کند، چه اتفاقی می افتاد؟ این ها سوالاتی هستند که هرگز پاسخی نخواهند داشت.