روزنامه هم میهن در سرمقاله خود نوشت: روز خبرنگار هم آمد و چند دوجین تعریف و تمجید از این حرفه شد. هرکس توانست پیامی داد و به طور کلی بر این حرفه تاکید کرد. آقای پزشکیان نیز به این مناسبت به صداوسیما رفت و در گفت وگویی چنین گفت: حتی کسانی که ما انتظار نداشتیم و ما برخی از آنان را به زندان برده بودیم، حال درست یا نادرست، برخوردهایی کرده بودیم، آمدند و پای ایران ایستادند.

از همه آنان که در این روز پیام دادند، تشکر می کنیم. ولی به درک ابعاد اهمیت این حرفه از سوی تبریک گویان همچنان تردید جدی داریم. این حرفه فانتزی و نمایشی برای بازتاب دادن تبلیغاتی صاحبان قدرت نیست. این حرفه نهادی نظارتی و آگاهی بخش است که برای هر دو وجه نظارتی و اگاهی بخشی خود نیازمند امکانات و تمهیداتی است که متاسفانه به موازات صدور پیام های رنگارنگ در جهت تیرگی حرکت می شود.

اولین مورد، حق دسترسی آزاد به اطلاعات است. قانون ضعیف آن هم هست؛ ولی کو اجرای آن؟

البته، شاید بتوان پذیرفت که در شرایط ویژه جنگی این حق اندکی و بر حسب مورد محدود شود؛ ولی این محدودیت ها نه می توانند دائمی باشند و نه گسترده. ضمن اینکه باید معطوف به تامین امنیت کشور باشد و نه لاپوشانی عملکرد فلان مدیر یا فرد یا دستگاه.

دومین مورد، حق انتشار و بحث و گفت وگوی آزاد پیرامون این اطلاعات و موضوعات است. متاسفانه مالکیت گسترده دولتی و حکومتی بر رسانه ها می خواهد که حقیقت و بحث درباره آن را به انحصار خود درآورد.

سومین نکته، حق اشتباه کردن برای همه افراد از جمله خبرنگاران است. اینکه نمی شود همه مدیران حکومت ریز و درشت پیاپی اقدامات اشتباه می کنند و همه آنان مصون از مجازات و حتی پرسش باشند و حتی حقوق و مزایا هم برای این خطاهای خود می گیرند؛ ولی نوبت به رسانه و خبرنگار که می رسد، انتشار کمتر از حقیقتِ کامل را از او نمی پذیرند.

چهارمین موضوع که اتفاقاً به آقای رییس جمهور نیز مربوط می شود و انتظار داریم آقای لاریجانی نیز دراین باره اقدام کنند، رفع مزاحمت های روزانه برخی نهادهای از ما بهتران در ابلاغ خرده فرمایش هایی است که واقعاً نمی دانیم چرا وقت نهاد خود را به جای امور مهم، صرف رسیدگی به مسائلی می کنند که هیچ ربطی به وظایف آنان ندارد و اصولاً هم به چیزهای بی اهمیتی می پردازند که باعث تاسف و تاثر می شود و ربط چندانی هم به امنیت ندارد.

پنجمین نکته، پذیرش انجام گفت وگوهای مفید از سوی مسئولین با رسانه های مستقل و تن دادن آنان و نهاد تحت امرشان به پاسخگویی است. گریز از پاسخگویی، معنای روشنی جزعدم موفقیت و شکست ندارد. اظهارات و سخنان یکسویه مصداق خودگویی و خودخندی خواهد بود.

اگر آقای رییس جمهور همه وزرا و مسئولین را موظف به انجام نوبه ای گفت وگوهای شفاف کند و روابط عمومی ها نیز موظف به پاسخگویی صریح، شفاف و سریع شوند؛ دیگر محلی برای انتشار اخبار دروغ باقی نمی ماند تا بخواهند لایحه ای قضایی برایش به مجلس استصوابی ببرند. این برخوردها ما را به یاد آن ضرب المثلی می اندازد که ظرف و ظروف فراوان است، ولی از شام و ناهار خبری نیست.

از این نکات باز هم هست. ولی حیف است که تکمله ای هم به جملات نقل شده از آقای رییس جمهور زده نشود. گرچه ایشان با نگاه مثبت به زندانیان خواسته است پیامی را برای سایر بخش های ساختار موجود بفرستد که در برخورد با زندانیان دقت و مراعات کنند؛ ولی جملات ایشان از نظر زندانیان مدح و نیکو محسوب نمی شود.

اغلب آنان (جز برخی از خائنین) از گذشته در پی ایستادن پای ایران بوده اند و مصائب آن را نیز تحمل کرده اند و ایستادن امروزشان در پای ایران را وظیفه خود می دانند و منتی بر کسی نمی دانند. همچنان که اگر آزاد هم بودند، همین کار را می کردند. قرار نیست که ایران را با سیاست های جاری و به ویژه علیه خودشان یکسان بدانند و ضد ایران شوند. نگاه آنان معکوس است. اگر این استدلال را آنان برای همه ما که بیرون زندان هستیم به کار ببرند، معقول تر است.