روزنامه اطلاعات در مطلبی درباره شروع جنگ داخلی در لبنان هشدار داد.

این روزنامه نوشت: سرانجام، شورای وزیران دولت لبنان به ریاست نخست وزیر، نواف سلام، در دومین جلسه خود روز پنجشنبه گذشته، برگه پیشنهادی تام باراک، نماینده آمریکا، مبنی بر انحصار سلاح در دست دولت لبنان را تصویب کرد.

هدف از تصویب این برگه، خلع سلاح مقاومت و به حاشیه راندن جامعه تشیع لبنان است. وزیران شیعه که بطور اصولی مخالف بررسی این طرح بودند، به عنوان اعتراض جلسه را ترک کردند. جلسه همچنین از ارتش لبنان خواست که تا آخر ماه اوت جاری طرح لازم برای اجرای این تصمیم را تدوین کند بطوری که اجرای آن تا آخر سال جاری مسیحی پایان یابد.

این تحول مرحله اوج طرح خلع سلاح مقاومت است که از مدت ها قبل با برنامه ریزی مشترک آمریکا، رژیم صهیونیستی و عربستان سعودی آغاز شده است. آن ها در داخل لبنان روی سه گروه مخالف مقاومت حساب کرده اند.

این سه گروه عبارتند از حزب نیروهای لبنانی به رهبری سمیر جعجع که کارنامه سیاهی از فساد و کشتار حتی در جامعه مسیحی مارونی دارد و مدتی نیز در زندان بوده است. همچنین حزب فالانژیست، کتائب، به رهبری سامی جُمَیّل و سرانجام ولید جنبلاط، رهبر درزی های لبنان که اخیرا طی ملاقاتی با سمیر جعجع به مخالفان مقاومت پیوسته است.

یادآوری کنیم که عربستان سعودی برای نفوذ خود در لبنان قبلا روی جامعه تسنن در بیروت و خاندان حریری حساب می کرد، اما بعدا به دلائلی که شرح آن در این مختصر نمی گنجد، سعد حریری را از صحنه سیاسی لبنان کنار گذاشت و روابط خاصی را با سمیر جعجع مارونی برقرار کرد. بدیهی است که حمایت مالی از این گروه ها نقش عمده ای در موضعگیری آن ها علیه مقاومت داشته است.

شعار انحصار سلاح در دست دولت لبنان در ظاهر در خواستی منطقی و درست به نظر می رسد، اما در واقع سخن حقی است با هدفی باطل زیرا دولت لبنان هرگز توان حمایت ازحاکمیت و امنیت کشور در برابر دشمن خارجی را نداشته و ندارد. مقابله با دشمن خارجی یعنی رژیم صهیونیستی و بسط حاکمیت وحفظ یکپارچگی کشور وظیفه ارتش است اما ارتش لبنان را تعمدا ضعیف نگاه داشته اند و پیوسته مانع از مجهزشددن ارتش به اسلحه لازم برای مقابله با دشمن شده اند.

ارتش لبنان اکنون چیزی جز اسلحه فردی و تعدادی زره پوش در اختیار ندارد و هیچگاه نتوانسته در برابر تجاوزهای مکرر دشمن صهیونیستی به دفاع از خاک و شهروندان برخیزد که اگر چنین بود شهروندان نیازی به تشکیل مقاومت نداشتند.

در دهه های 60 و 70 قرن گذشته که جنوب لبنان مکررا مورد حمله ارتش صهیونیستی قرار می گرفت و روستاهای شیعه نشین ویران می شد، امام موسی صدر پیوسته از دولت می خواست که ارتش را برای دفاع در مرز مستقر کند و در غیر این صورت به ساکنان روستاها و شهر های جنوب اسلحه و آموزش بدهد تا در برابر دشمن مقاومت نمایند. و از آنجا که دولت به هیچ یک از این درخواست ها تن نمی داد، امام موسی صدر با کمک دکتر مصطفی چمران و یاری گرفتن از دولت سوریه افواج مقاومت لبنان یعنی همان جنبش أمل را ایجاد کرد.

در آن سال ها، پییر جُمَیل، بنیانگذار حزب فالانژیست می گفت: قدرت لبنان در ضعفش است بعدها عملا ثابت شد که این ضعف یا سیاست بیطرفی در مناقشات منطقه ای مانع دست اندازی دشمن به لبنان نمی شود چرا که رژیم صهیونیستی به منابع و ثروت های لبنان نظر دارد و هرگز این کشور را به حال خود رها نمی کند.

در چنین شرایطی بود که پس از اشغال لبنان در 1982 مقاومت حزب الله با کمک جمهوری اسلامی ایران در لبنان تشکیل شد و این مقاومت توانست در سال 2000 و سپس در 2006 ارتش صهیونیستی را شکست دهد.

کاری که از ارتش ضعیف لبنان ساخته نبود. از 4 آذر ماه سال گذشته که آتش بس در لبنان اعلام شده تا کنون حزب الله آتش بس را بطورکامل رعایت کرده در حالیکه ارتش اشغالگر همه روزه با حمله های مکرر موشکی و پهپادی مرتبا آتش بس را نقض کرده و بیش از 200 نفر از افراد وابسته به مقاومت را درخیابان ها و جاده ها به شهادت رسانیده است.

یک کمیته پنجگانه نیز به ریاست نماینده آمریکا مأمور نظارت وحفظ آتش بس بوده که هرگز به وظیفه خود عمل نکرده است. اکنون خلاصه برگه ارائه شده از سوی فرستاده آمریکا، تام باراک، این است که حزب الله خلع سلاح شود و پس از آن اسراییل از جنوب لبنان عقب نشینی می کند و به عملیات خود در لبنان پایان میدهد و آمریکا نیز کمک های اقتصادی خود به لبنان را سرازیر می کند تا آسایش و رفاه در لبنان ایجاد شود.

این پیشنهاد ظاهر جذابی دارد اما چه کسی می تواند به این وعده ها که هیچ تضمین اجرایی ندارد اعتماد نماید بویژه که آمریکا و رژیم صهیونیستی کارنامه سیاهی در زمینه دروغگویی و عهدشکنی دارند. حزب الله می گوید که مخالفتی با انحصار سلاح در دست دولت ندارد اما این امر باید در چارچوب تدوین یک استراتژی همه جانبه دفاعی باشد.

از نظر دوگانه شیعی یعنی جنبش امل و حزب الله که به نمایندگی از سوی کل جامعه تشیع لبنان سخن می گویند، ترتیب اولویت ها در شرایط کنونی باید چنین باشد: اعلام آتش بس شامل عقب نشینی ارتش صهیونیستی از نقاط اشغالی در جنوب لبنان و پایان دادند به عملیات نظامی، آغاز بازسازی خرابی های ناشی از جنگ و بازگشت آوارگان به خانه هایشان در روستاهای جنوب لبنان و سپس آغاز بحث برای تدوین یک استراتژی دفاعی با شرکت نیروها و اسلحه مقاومت و ارتش در چهارچوب حاکمیت دولت لبنان. این اولویت ها بسیار عاقلانه و مطابق با امنیت و منافع ملی لبنان است اما واضح است که دشمنان آن را نمی پذیرند و دولت لبنان نیز توانایی واداشتن دشمن به پذیرش این رشته اولویت ها را ندارد.

اما برای مقاومت این تصویر واضح است که در فرض محال، اگر مقاومت اسلحه خود را تحویل دهد دشمن بلافاصله همان بلایی را برسر جنوب لبنان می آورد که برسر نوارغزه آورده است. از زاویه قانونی، با خروج وزیران شیعی از جلسه روز پنجشنبه کابینه به هنگام آغاز بررسی برگه آمریکا، جلسه قانونیت خود برای اتخاذ تصمیم را ازدست می دهد و تصمیم انحصار سلاح در دست دولت و تکلیف ارتش به تهیه طرح اجرایی باطل است زیرا طبق مقدمه قانون اساسی لبنان بر اساس موافقتنامه طائف، اولا مقاومت مشروعیت قانونی خود را دارد و ثانیا هرنوع تصمیمی از این نوع باید با حضور نمایندگان همه مؤلفه های ملت لبنان در اجلاس شورای وزیران اتخاذ گردد.

اما مشاهده می شود که دولت نواف سلام و وزیرانی که از سفارت آمریکا در بیروت الهام می گیرند اهمیتی به مسائل قانونی نمی دهند. اکنون باید دید در آخر ماه اوت جاری چه طرح اجرایی به نام ارتش اعلام خواهد شد و چه برنامه سخت افزاری یا نرم افزاری برای نابودی مقاومت در پیش خواهند گرفت.

این در حالی است که، به گفته شیخ نعیم قاسم، دبیرکل حزب الله، مقاومت خود را برای هر سناریویی آماده کرده و اگرکارد به استخوان برسد دیگر هیچ حد و مرز و خط قرمزی را رعایت نخواهد کرد. تحولات مهمی در پیش است و چه بسا که لبنان در آتش یک جنگ داخلی ویرانگر فرو رود. جنگی که ممکن است شعله های آن نقاطی در منطقه را نیز در بر گیرد.