فرارو- فیلم زن و بچه، آخرین ساخته سعید روستایی، چند روزی است که در سینماهای سراسر کشور در حال اکران است. این فیلم که ابتدا در جشنواره کن به نمایش درآمد، قرار بود نقطه عطف کارنامه روستایی باشد. با این حال و بعد از گذشت چند روز از اکران آن، به نظر می رسد که همچنان باید روستایی را به خاطر فیلم های قبلی اش مورد تحسین قرار بدهیم.

به گزارش فرارو، سعید روستایی، علارغم همه فراز و نشیب هایی که در حوزه سینما داشته، از معدود کارگردانان جوان سینمای ایران است که علاوه بر مردم، منتقدین زیادی را هم مشتاق به دیدن آثارش کرده است. با اکران فیلم زن و بچه، نام او دوباره از گوشه کنارهای جامعه به گوش می رسد. این فیلم که تجربه چهارم سعید روستایی در ساخت فیلم بلند است، از 1 مرداد سال 1404 اکرانش را در سینماهای ایران شروع کرد.

روستایی، به عنوان یکی از جوان ترین کارگردانان سینمای ایران در سال 1394 با فیلم ابد و یک روز، به سینمای ایران معرفی شد. ابد و یک روز علاوه بر فروش موفقی که در گیشه داشت، روستایی را به عنوان کارگردانی جدی و خوش آتیه در معرض دید منتقدان و مخاطبان سینما قرار داد. روستایی با ساخت فیلم ابد و یک روز، تحسین های بسیاری را برای خود به ارمغان آورد و این مسئله باعث شد که انتظارات از او بالاتر برود.

متری شیش و نیم را می توان دنباله کار کارگردان جوانی دانست که حالا علاوه بر استعداد، چاشنی تجربه را هم در ساخت آثارش دخیل می کند. این فیلم هم مانند ابد و یک روز برای روستایی پیامدهای بسیار مثبتی را به همراه داشت و توانست موقعیت روستایی را به عنوان کارگردانی که علاوه بر جامعه، سینما را هم می شناسد، تثبیت کند. اگر چه که گاهی اوقات در آثار روستایی شاهد محو تدریجی سینما به نفع مسائل اجتماهی هستیم، اما با وجود این، می توان روستایی را در متری شیش و نیم هم کارگردانی دانست که در یک اثر سینمایی به اجتماع پرداخته است؛ مسئله ای که رفته رفته در آثار روستایی کمرنگ و کمرنگ تر شد.

اگر تا پیش از برادران لیلا با کارگردانی طرف بودیم که فیلم های اجتماعی می ساخت، با فیلم برداران لیلا کم کم سویه های سینمایی این کارگردان جوان رو به افول رفت و ابعاد اجتماعی آثار او بر فرم سینمایی اش غلبه کرد.

برادران لیلا شروع حرکت سعید روستایی به سمت فیلم های اجتماعی غیر سینمایی ای بود که تفاوت بین روستایی و دیگر فیلمسازان اجتماعی را کمرنگ می کرد. دیگر خبری از داستان نبود. ایده های کارگردانیِ جوانی که با فیلم های اولیه اش خودش را به عنوان فیلم سازی خوش فکر نشان داده بود، کم کم از دست می رفت و حالا سعید روستایی فقط یک فیلم ساز اجتماعی بود.

بیشتر از چند روز از اکران این فیلم نمی گذرد و ما با خیل عظیمی از نارضایتی ها از عملکرد روستایی در آخرین فیلمش طرف هستیم.

با وجود مشکلاتی که سر راه روستایی برای اکران فیلم برادران لیلا وجود داشت، دوستداران او منتظر بودند تا پس از یک وقفه چندساله، روستایی با همان قدرت همیشگی به سینما برگردد. با این حال زن و بچه را نمی توان نماینده خوبی برای کارگردانی دانست که در 26 سالگی فیلمی مثل ابد و یک روز را ساخته است.

زن و بچه حتی بیشتر از برادران لیلا دچار کلیشه هایی است که ابعاد سینمایی کار روستایی را کمرنگ می کنند. تمام ایراداتی که به فیلم برادران لیلا وارد بود را می توان ضرب در چند کرد و در مورد فیلم زن و بچه هم تکرار کرد. ضعف در فیلم نامه و شخصیت پردازی، نبود ایده کارگردانی مشخص، نمایش مسائل اجتماعی به شکلی غیر سینمایی و...

در این بین می توان بازی بازیگران فیلم را مورد ستایش قرار داد و گفت که روستایی در استفاده از بازیگرانش، تقریبا مثل همیشه، موفق بوده است. بازی پریناز ایزدیار به عنوان مادری تنها را در این فیلم می توان ایفای نقشی استاندارد قلمداد کرد. با این وجود، این مسئله به تنهایی نمی تواند فیلم سعید روستایی را نجات بدهد و خاطره فیلم هایی مثل ابد و یک روز و متری شیش و نیم را برای مخاطبین سینما تکرار کند.

ابعاد اجتماعی فیلم هم روی هم رفته بد به نظر نمی رسند و معلوم است که روستایی هر قدر که خط و ربطش را با سینما از دست داده، همچنان با جامعه و مردم جامعه اش آشناست.

در کل فیلم زن و بچه ارزش تماشا را دارد، اما به هیچ عنوان نمی تواند برای ما یادآور روزهای اوج سعید روستایی باشد.