​ بازگشت ریکاردو ساپینتو به استقلال بازتاب های زیادی در رسانه های خارجی داشته است. روزنامه اوجوگو پرتغال در گفتگویی مفصل با مرد پرتغالی، به بررسی شرایط تیم و نحوه حضور او در جمع آبی پوشان پرداخته است. در این گزارش آمده است:

ساپینتو اکنون هدایت تیم استقلال ایران را برعهده دارد؛ تصمیمی که در بحبوحه ی تبادل موشکی میان ایران و اسراییل گرفته شد. او برای این انتخاب، به انگیزه ها و موقعیت خاص هر گام خود تکیه کرده است.

برخی اتفاقات در تاریخ حک می شوند، تکه های تغییرناپذیری که تنها زمینه هایشان برای آیندگان باقی می ماند. درگیری میان ایران و اسراییل که با آغاز حملات از سوی رژیم صهیونیستی شروع شد، از 13 تا 24 ژوئن ( 23 خرداد تا 3 تیر) ادامه یافت. این درگیری، واکنش ها و نگرانی های زیادی در سطح جهان به دنبال داشت؛ جهان وحشت زده از افزایش تنش ها، در حالی که ایالات متحده نیز درگیر شده بود.

در همین اثنا، در 23 ژوئن (2 تیر)، اعلام شد که ساپینتو سرمربی تیم استقلال شده است؛ باشگاهی تاریخی در ایران و مستقر در پایتخت. مربی پرتغالی که به روحیه پرشور و شخصیت قوی اش معروف است و سابقه کار در شرایط دشوار را دارد، این بار در میانه یک فضای جنگی هدایت تیمی را پذیرفت؛ تصمیمی که از نظر بسیاری جسورانه، غیرمنتظره و حتی عجیب به نظر می رسید، اما در باطن، تبلور عشق شدید و روحیه ی مأموریت گرایانه او بود.

او توسط 40 هزار هوادار استقلال که هنوز 23 پیروزی تیم در 36 بازی فصل 23 2022 و قهرمانی سوپرجام را فراموش نکرده بودند، مورد استقبال قرار گرفت؛ باشگاهی که درگیر مشکلات مالی است. خبر بازگشت ساپینتو باعث خوشحالی بسیاری از هواداران تهرانی شد، چرا که بازگشت این سرمربی پرتغالی با بازگشت نسبی آرامش به منطقه هم زمان شد.

ساپینتو در اولین گفت وگوی خود پس از بازگشت گفت: من با واقعیت ایران آشنا بودم. با دوستان و آشنایانی که از قبل در ایران داشتم، در تماس بودم. می دانستم این وضعیت (درگیری) در عرض چند روز یا حتی چند ساعت پایان خواهد یافت و شرایط ثبات پیدا می کند. توافق من با استقلال مدت ها پیش از شروع حملات صورت گرفته بود و تنها در همان دوره بمباران ها به اجرا درآمد.

او ادامه می دهد: نیازی به استفاده از واژه "جنگ" نیست. اگر واقعاً جنگی در جریان بود و تضمینی برای امنیت من وجود نداشت، هرگز وارد ایران نمی شدم.

ساپینتو با تأکید بر دلبستگی اش به استقلال گفت: من به یکی از خانه های قدیمی ام در جهان بازگشته ام. در واقع، ماموریت های زیادی در طول زندگی حرفه ای ام داشتم، اما هیچ کدام مثل این نبود. سه سال صبر کردم تا این فرصت دوباره پیش بیاید. بازگشت آسان نبود. می دانم که روزگار سختی در پیش است، اما به صلح و زندگی عادی برای مردم ایران ایمان دارم. همه سزاوار آرامش و ثبات هستند.

او در نخستین پیام خود به هواداران، بار دیگر وفاداری اش را نشان داد: این فقط یک بازگشت ساده نیست؛ یک مأموریت است! مأموریتی دشوار که فراتر از مربی گری یک تیم است. این یک رؤیای ناتمام است. برگشته ام تا آن را به پایان برسانم.

شرایط زندگی در تهران به حالت عادی برگشته است

درگیر پروژه و با ذهنیتی پیروزمحور، ساپینتو به طور خاص روز اعلام انتصابش را به یاد می آورد:

ابتدا از تصمیمم آرامش خاطر داشتم، چون می دانستم پیش فصل در خارج از کشور برگزار خواهد شد. اکنون در استانبول هستیم. این اعلام در آن زمان خاص، برای ایجاد خوشحالی در دل مردم بود؛ در بحبوحه نگرانی ها در کشور و میان هوادارانی که نگران بودند و نمی دانستند چه آینده ای در انتظارشان است.

او که 55 سال دارد، با خوش شانسی به تقارن مثبت اشاره می کند: جالب است که وقتی به صورت عمومی اعلام کردم قرار است هدایت استقلال را بر عهده بگیرم، درگیری سه جانبه پایان یافت. هیچ اتفاق دیگری نیفتاد. من به ایران آمدم، هشت روز در تهران بودم و حالا در ترکیه هستیم.

او از حال و هوای تهران چنین می گوید: شهر آسیبی ندیده است. مردم به زندگی عادی برگشته اند. رستوران ها و فروشگاه ها فعال اند. چیزی تغییر نکرده، مردم مثل قبل در خیابان ها هستند. هیچ نشانه ای از تهدید یا ویرانی وجود ندارد.

در حالی که کار برای بازگرداندن استقلال به اوج فوتبال ایران ادامه دارد، در ذهن ریکاردو ساپینتو، ستاره سابق فوتبال پرتغال و مربی باتجربه، فقط قهرمانی جای دارد: بیش از هر چیز، با انگیزه ی زیادی برگشتم تا آنچه که پیش تر ناتمام مانده بود را به سرانجام برسانم. اما در حال حاضر، نیازی فوری به تقویت تیم وجود دارد. منتظریم تا مدیریت باشگاه گزینه هایی را که درخواست کرده ایم، تأیید کند. بازیکنانی هستند که خیلی سریع به آن ها نیاز داریم، چون از همان روز اول، باید در سوپرجام رقابت کنیم.

ساپینتو که در کنار امور داخلی تیم، با کلارنس سیدورف مشاور هیئت مدیره نیز در ارتباط است، می افزاید: او در جلسات و تصمیم گیری ها شرکت دارد. در حال حاضر، می دانم که هنوز آن 11 بازیکن ایده آلِ موردنظرم برای ترکیب اصلی را در اختیار ندارم. تصور کنید چقدر به تقویت تیم نیاز دارم. او اذعان دارد که این وضعیت نگران کننده است و حتی از بازیکنانی در پرتغال نیز نام برده، گرچه موانعی نیز پیش بینی می کند: چرا که خیلی ها نگران امنیت هستند.

هرگز نمی توانم پنهان شوم

او خود را آشنا با فرهنگ تمام تیپ های بازیکن می داند. تنها خواسته اش: جاه طلبی، اشتیاق و قهرمانی است.

ساپینتو درباره احساساتی ترین واکنش هایش، از جمله حوادث رسانه ای در بلژیک و ایران می گوید و تأکید می کند که هرگز بی تفاوت نمی ماند، اگر به او بی احترامی شود یا تیمش آسیب ببیند.

ساپینتو همیشه یک کاشف همیشگی و عاشق چالش در سخت ترین شرایط بوده است. کارنامه اش با افتخاراتی در کشورهای مختلف مثل قبرس، مراکش، صربستان، لهستان، یونان، ترکیه، بلژیک، برزیل و عربستان سعودی آمیخته شده. او با تمام وجود به میدان می آید، با تنها یک شرط: بلندپروازی.

او می گوید: زندگی ام روی نیمکت، تجربه ای فوق العاده از نظر اجتماعی بوده است. خوش شانس بوده ام که لحظاتی باورنکردنی را تجربه کرده ام، با فرهنگ های مختلف آشنا شدم و آن ها را درک کردم. این مسیر به من توانایی داده تا بتوانم در هر زمان، فرهنگ هر نوع بازیکنی را بشناسم. حالا فردی هستم با شناختی عمیق تر، و این مسیر، مرا غنی تر کرده است.

او اضافه می کند: دوست دارم سفر کنم، کشف کنم. این بخشی از زندگی من است. به عنوان مربی، همیشه در وضعیت نامشخصی هستیم. نتایج، پروژه ها و پذیرش ما تعیین کننده اند. اما اغلب به پروژه هایی رفته ام که واقعاً دوستشان داشته ام و برای قهرمانی در آن ها جنگیده ام. فقط بدشانس بودم از نظر مالی.

سپس با واقع گرایی ادامه می دهد: پروژه هایی هستند که حقوق نمی دهند و پروژه هایی که اصلاً نمی دانیم چه بر سرشان خواهد آمد. اما با ذهنی مثبت و همراه با اعتماد، ریسک می کنیم حتی وقتی شک داریم. بعدتر متوجه می شویم که حق داشتیم شک کنیم، حتی با وجود اطلاعات خوب. مثل تجربه ای که سال گذشته در مراکش داشتم؛ زودتر آن جا را ترک کردم چون متوجه شدم که آن باشگاه، چیزی نبود که با من هم خوانی داشته باشد؛ تیمی نبود که بخواهد بجنگد و چیزی خلق کند.

بین بلژیک و ایران، از بحران تا تعهد: از مصاحبه ای پرتنش با خبرنگاری در بلژیک گرفته، تا رویارویی لفظی با نیروهای حفاظتی ورزشگاه در ایران، ساپینتو هر جا رفته، انرژی اش را به بازیکنان منتقل کرده و عشق به فوتبال را در همه تزریق کرده حتی اگر گاهی از خطوط قرمز عبور کرده باشد.

او می گوید: من مسئولیت ها را می پذیرم و می دانم چه وزنی بر دوشم هست. به عنوان مربی و رهبر، نمی توانم خودم را پنهان کنم. در کنار بازی، رقابت جویی هست، اما شادی ما هم وابسته به نتیجه است. اگر کسی به تیمم آسیب بزند یا به من بی احترامی کند، نمی توانم بی تفاوت بمانم.

او تلاش می کند تصورات قالبی درباره خودش را اصلاح کند: نه کسی را تحریک می کنم و نه باعث به وجود آمدن موقعیت های پرتنش می شوم. اما اگر چنین موقعیت هایی به وجود بیایند، بسته به شدت و شرایط، باید بدانند که من واکنش نشان خواهم داد چه برای حفظ رهبری تیم، و چه برای دفاع از منافع باشگاه.

او در پایان از هواداران یاد می کند: بیش از همه، عمیقاً قدردان هوادارانی هستم که دوستم دارند. این یکی از دلایلی بود که باعث شد به ایران برگردم. هواداران استقلال خیلی خواستند که برگردم، زیاد درخواست کردند، و من دقیقاً به همین خاطر برگشتم. من جایی هستم که احساس خوبی دارم، همان جایی که می خواهم باشم.