نخستین دوره جام جهانی باشگاه ها با فرمت 32 تیمی، شب گذشته به پایان رسید. سال های متمادی است که بینندگان مسابقات ورزشی و به خصوص فوتبال اگر قرار باشد از صدا و سیما مسابقات زنده را تماشا کنند، مجبور به تحمل یکسری تصاویر اضافی و یا حتی قطعی و پارازیت هستند.

تازه از برچسب های بزرگ و صدای زیر گزارشگر خارجی در بعضی از رقابت ها هم چشم پوشی کنیم، از این موضوع نمی توان به سادگش گذشت که عدم خرید حق پخش تلویزیونی برای مدیران سازمان تبدیل به یک عادت شده و خیر آنها حتی به تیم های داخلی خودمان هم نمی رسد! پس در این شرایط وقتی فهرست کشورهایی که می توانند از مبدا به تصاویر کامل از آمریکا دسترسی داشته باشند را مرور می کنیم، حقیقتا افسوس می خوریم. حتی اسم افغانستان را هم می توان در آن یافت!

در لیست رسمی شبکه ها و کشورهایی که حق پخش رقابت های جام جهانی باشگاه ها را خریداری کرده اند، نام های جالبی به چشم می خورد. آنگولا، افغانستان، سوازیلند، ونزوئلا، السالوادور، گواتمالا، رواندا و ... جزو کشورهایی هستند که دسترسی مستقیم به تصاویر مخابره شده از آمریکا را دارند و هر کدام بسته به پولی که پرداخت کرده اند، همه یا تعداد مشخصی از بازی ها را در کشورهایشان پوشش می دهند. چند ماه قبل از شروع جام جهانی باشگاه ها و پس از اینکه فیفا با کمپانی اپل به توافق نرسید، حق پخش کلی این رقابت ها را به شبکه انگلیسی - آمریکایی DAZN فروخت و یک میلیارد یورو بابت آن دریافت کرد.

DAZN هم تمامی مسابقات را از طریق اپلیکیشن خود به صورت رایگان پخش اما به دو دسته از مشتریان خود پیکیج های فروش را عرض کرد؛ یکی کشورهایی که این شبکه در آن منطقه پشتیبانی نمی شد و دیگری شبکه های که تمامی بسته های پخش زنده را به صورت اختصاصی درخواست کردند و در آمریکا، انگلیس، هند، روسیه و خیلی از کشورهای دیگر چنین متقاضی هایی وجود داشتند.

مطالعه نشان می دهد گویا دلیل اینکه در یکی از وبسایت ها (Goaltheball) از ایران هم به عنوان متولی پخش زنده یاد شده، این است که کسی به مفاد قراردادهای منعقد شده دسترسی ندارد و فقط شبکه های تلویزیونی رصد می شوند. از آن جایی که از طریق گیرنده های ماهواره ای می توان تمامی رویدادهای ورزشی دنیا را به صورت زنده روی آنتن برد (کاری که صدا و سیما همواره آن را انجام می دهد) پس این موضوع ملاکی بابت خرید حق پخش نیست. مثل کشور افغانستان که در سایت فوق از دو شبکه معراج و صلح به عنوان پخش کننده جام جهانی باشگاه ها در آن جا یاد شده است.

اما نکته اینجاست که هردو این شبکه ها از یک شبکه کابلی افغان به اسم آریانا تصاویرشان را تهیه می کنند و در واقع کانالی که قدمتی 20 ساله دارد و موسس آن هم در آمریکا حضور دارد، حق پخش تمامی مسابقات را خریده تا شبکه اش در کابل آن را نشان دهد. حالا اینکه افغانستان این رایت را دارد ولی ایران خیر و این کشور زیرنظر طالبان می تواند تلویزیون کابلی داشته باشد و ایران خیر، از همه این موارد تامل برانگیزتر است!