به گزارش "ورزش سه"، به نظر می‌رسد رئال مادرید تحت هدایت ژوزه مورینیو، راه درست را پیدا کرده است. این فقط یک تغییر تاکتیکی از سوی مربی نیست. تقریباً همه بازیکنان، از زمان بازگشت به بازی در مقابل رم، تغییر کرده‌اند اما مهم‌ترین تغییر مربوط به برناردو سیلوا است. بهبود چشمگیر و حضور او در ترکیب، مستقیماً با پیشرفت این تیم مرتبط است و این موضوع با بازی فوق‌العاده او در نیوکمپ تأیید شد.

مورینیو صبر کرد و تا زمانی که لازم بود، منتظر ماند تا برناردو سیلوا را در ترکیب اصلی قرار دهد. با توجه به شلوغی خط حمله و وجود بازیکنانی که از برناردو در سرعت و قدرت بدنی پیشی می‌گیرند، مربی فکر کرد که بهترین راه این است که او را در خط میانی و عقب‌تر قرار دهد تا کمبود خلاقیت در بازی با حضور فدریکو والورده و اورلین شوامنی در خط هافبک را جبران کند.

اما این کار مستلزم تلاش و فعالیت زیاد در منطقه‌ای بود که نیاز به آمادگی بدنی دارد و مربی تا زمانی که برناردو به بهترین فرم بدنی خود رسید، صبر کرد. ترس قبل از بازی این بود که بارسا با استفاده از بهترین سلاح خود، یعنی خط میانی، پیروز شود اما این اتفاق نیفتاد و این نشان‌دهنده درستی تصمیمات مورینیو است. برناردو سیلوا در برابر بارسا با عملکرد خوب خود در دفاع و بستن خطوط پاس‌دهی رودری و پدری، همه را شگفت‌زده کرد.

علاوه بر این، همانطور که در بازی با رم دیده شد، او در انتقال توپ از خط دفاعی به خط حمله نیز نقش مهمی ایفا کرد و به این ترتیب، فشار را از روی شوامنی برداشت یا آن را با او تقسیم کرد که این موضوع به بهبود عملکرد این ستاره فرانسوی نیز کمک کرد. مورینیو در دوران آماده‌سازی پیش‌ فصل به وضوح گفت که برناردو به زمان بیشتری نیاز دارد تا به بهترین سطح خود برسد چون او به دلیل شخصیتش، در دوران تعطیلات به خوبی تمرین نمی‌کند اما اکنون زمان آن فرا رسیده است.

مورینیو در بازی‌های مقابل سویا و لایپزیش نشانه‌های مثبتی از عملکرد برناردو سیلوا دید، به خصوص در بازی دوم که او به عنوان بازیکن اصلی به میدان رفت و رئال مادرید در مالکیت توپ عملکرد بهتری داشت، حتی در نیمه اول که بازی نسبتاً ضعیفی مقابل آلمان‌ها ارائه داد. به جز بازی مقابل بارسا که رئال مادرید تنها 37 درصد مالکیت توپ را داشت، زمانی که برناردو در زمین حضور دارد، میانگین مالکیت توپ به 57 درصد می‌رسد، در حالی که بدون او این رقم به 47 درصد کاهش می‌یابد و در مجموع فصل، این رقم به 52 درصد می‌رسد. در بازی مقابل لایپزیش، رئال مادرید به 62 درصد مالکیت توپ دست یافت. در مقابل، در بازی با رم که برناردو تنها 20 دقیقه آخر بازی را انجام داد، این رقم تنها 46 درصد بود.

با توجه به این که هیچ خرید جدیدی در خط میانی انجام نشد و نه رودری و نه هیچ جایگزینی در دسترس نبود، برناردو به یکی از گزینه‌های اصلی برای بهبود عملکرد در این منطقه از زمین پس از دوران طلایی کروس و مودریچ تبدیل شد. درست است که برای مورینیو، جذب او به دلیل چند وجهی بودنش، حیاتی بود چون او می‌تواند در خط حمله، به عنوان یک هافبک تهاجمی، یا در کناره‌های زمین بازی کند اما در نهایت، بهترین جایگاه برای او در خط میانی و عقب‌تر است، حتی به طوری که گولر را در خط حمله و جلوتر قرار داد، همانطور که در نیوکمپ شاهد بودیم.