به نقل از فرادید، فال گرفتن از آثار ادبی، از باور های کهن این مرز و بوم است. در گذر زمان ساکنان این خاک به ادیبانی که گمان می بردند بهره ای از کلام حق دارند رجوع می شد. با این حال، اما در گذر زمان تنها تفال به حافظ در فرهنگ عامیانه ما باقی مانده است.

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

شب تار است و ره وادی ایمن در پیش

آتش طور کجا موعد دیدار کجاست

هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد

در خرابات بگویید که هشیار کجاست

آن کس است اهل بشارت که اشارت داند

نکته ها هست بسی محرم اسرار کجاست

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است

ما کجاییم و ملامت گر بی کار کجاست

باز پرسید ز گیسوی شکن در شکنش

کاین دل غم زده سرگشته گرفتار کجاست

عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو

دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست

ساقی و مطرب و می جمله مهیاست، ولی

عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست

حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج

فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست

شرح لغت: عیار: به فتح اول و تشدید دوم چابک و چالاک/ بشارت: خبر شادی بخش، مژده /مهنا: به ضم اول و فتح دوم و تشدید سوم گوارا گردانیده و خوش

تفسیر عرفانی:
هر شخص در پی یافتن معشوق حقیقی ست، حال آنکه همه آنچه در طبیعت موجود است، نشانه ای از وجود اوست که با تامل در آن، شخص به سوی حضرت دوست سوق می یابد. در ادامه نیز، لازم به ذکر است که برای لقای حضرت دوست، سختی های زیادی دامنگیر شخص می گردد، اما طالب حقیقی که فقط به لقای او می اندیشد، از صمیم جان از سختی ها گذر می کند؛ چرا که می داند به دنبال هر غمی، شادی ست

کسان بسیاری رقیب تو هستند، اما امید به وصال بسیار قوی ست و قرعه ی کار به نام تو زده شده است. در انتظار آن روز، دعا و نیایش را از یاد مبر.