به گزارش "ورزش سه"، تیم ملی والیبال ایران سال‌هاست که در میان برترین‌های جهان جای دارد و هر سال در مسابقات معتبر لیگ ملت‌ها به میدان می‌رود، اما این مسیر دشوار و افتخارآفرین به‌سادگی هموار نشده است. حضور تاریخی ایران در لیگ جهانی، که امروزه با نام لیگ ملت‌ها شناخته می‌شود، داستانی پرماجرا دارد؛ داستانی که یادآور تلاش‌های نسل طلایی والیبال ایران است.

سید محمد موسوی، سرعتی‌زن پرافتخار و سابق تیم ملی، خاطرات جالبی از سال ۱۳۹۱، یعنی روزهای پرماجرا و نفس‌گیر صعود به لیگ جهانی ۲۰۱۳، روایت می‌کند. در آن سال، تیم ملی برای رسیدن به این افتخار بزرگ باید ابتدا در قاهره از سد تیم ملی مصر می‌گذشت و سپس در سالن ۱۲ هزار نفری آزادی تهران، ژاپن را مغلوب می‌کرد تا برای نخستین‌بار جواز حضور در معتبرترین تورنمنت والیبال جهان را به دست آورد.

اردوی تدارکاتی ملی‌پوشان برای حضور در انتخابی لیگ جهانی از اسلوونی آغاز شد و شاگردان خولیو ولاسکو پس از آن راهی قاهره شدند؛ اما به‌محض ورود به فرودگاه قاهره، ماجراهای عجیبی رقم خورد. کاروان والیبال ایران به مدت هشت ساعت در فرودگاه معطل ماند و ارتش مصر از ترخیص بازیکنان خودداری کرد. اوضاع به‌قدری بحرانی شد که خولیو ولاسکو، سرمربی وقت تیم ملی، شخصاً طی تماسی با مسئولان فدراسیون جهانی والیبال (FIVB)، نسبت به وضعیت نامناسب فرودگاه و رفتار میزبان اعتراض کرد.

محمد موسوی درباره آن روز سخت می‌گوید: «ما را هشت ساعت در فرودگاه نگه داشتند و حتی صندلی یا جایی برای استراحت در اختیارمان نگذاشتند؛ ما را در محوطه‌ای نامناسب و کثیف روی زمین نگه داشته بودند.»

بااین‌حال، کارشکنی‌های مصری‌ها به فرودگاه ختم نشد. میزبان که به‌شدت نگران شکست در خانه بود، از در اختیار گذاشتن سالن اصلی مسابقه برای تمرین تیم ایران خودداری کرد و یک سالن تمرینی شبیه به سالن کاراته را برای تمرینات ملی‌پوشان در نظر گرفت.

بازی‌های روانی مصری‌ها در روز مسابقه و هنگام مراسم پیش از بازی نیز ادامه پیدا کرد. میزبان با ترفندهای مختلف تلاش کرد تمرکز بازیکنان ایران را به هم بریزد؛ از جمله هنگام پخش سرود ملی.

موسوی در این خصوص تعریف می‌کند: «هنگام پخش سرودها، مصری‌ها سرود خود را با بالاترین صدا و از طریق بلندگوهای سالن پخش کردند؛ اما وقتی نوبت به ما رسید، ناگهان تمام میکروفون‌ها و بلندگوها قطع شد و صدای ضعیف ضبط‌صوت کوچکی که در کنار زمین بود، به‌سختی شنیده می‌شد.» این حرکت ناخودآگاه ما را به یاد تیم ملی فوتبال ایتالیا می‌اندازد. جایی که در سال‌های اخیر بارها شور و حرارت ستاره‌های آتزوری نظیر جیان‌ لوئیجی بوفون، دنیله ده‌روسی، جنارو گتوزو، جورجو کیه‌لینی، لئوناردو بونوچی و دیگر بازیکنان این تیم هنگام خواندن سرود ملی ایتالیا مورد توجه قرار گرفت.

موسوی که از این رفتار میزبان به‌شدت خشمگین شده بود، خودش دست به کار شد و سرود ملی را با صدای بلند خواند. این اقدام غیرمنتظره بلافاصله با همراهی دیگر بازیکنان و اعضای کادر فنی روبه‌رو شد؛ به‌طوری‌که سرود ملی ایران بدون هیچ بلندگویی، در سالن بزرگ قاهره طنین‌انداز شد. موسوی با یادآوری آن لحظه می‌گوید: «رگ گردن همه بچه‌ها هنگام خواندن سرود متورم شده بود و سرودی کاملاً حماسی شکل گرفت.»

این غیرت و تعصب بی‌نظیر بی‌نتیجه نماند؛ تیم ملی والیبال ایران در دو دیدار انتخابی مقابل مصر در قاهره، با نتایج ۳ بر صفر و ۳ بر یک به پیروزی رسید و به مرحله بعد صعود کرد. ملی‌پوشان سپس با بازگشت به تهران و حمایت پرشور تماشاگران در سالن آزادی، ژاپن را هم شکست دادند تا برای نخستین‌بار تاریخ‌سازی کنند و سهمیه ارزشمند لیگ جهانی را به نام ایران ثبت کنند.