به نقل از تابناک، دونالد ترامپ رییس جمهور آمریکا در مصاحبه ای با شبکه نیوزمکس بار دیگر حمله آمریکا به کوه کلنگ ایران را مطرح کرده و گفته است آمریکا در حال بررسی کوه کلنگ است و ممکن است ناچار شود این منطقه را هدف قرار دهد.

او همچنین مدعی شد که هدف واشنگتن جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته ای است؛ با این حال، ترامپ در همین اظهارات استفاده از سلاح هسته ای علیه ایران را رد کرد و گفت اعزام نیروی زمینی آمریکا به ایران را در نظر ندارد. این مواضع نشان می دهد که تهدید به حمله هوایی و تصمیم برای ورود زمینی، دست کم در سطح اظهارات علنی رییس جمهور آمریکا، دو موضوع جداگانه هستند.

کوه کلنگ که با نام انگلیسی Pickaxe Mountain شناخته می شود، مجموعه ای از تونل های زیرزمینی مستحکم در حدود دو کیلومتری جنوب تأسیسات غنی سازی نطنز است. اهمیت این منطقه برای واشنگتن به احتمال ارتباط آن با فعالیت های هسته ای ایران و موقعیت مستحکم زیرزمینی آن بازمی گردد؛ موقعیتی که می تواند هدف قرار دادن مجموعه با حملات متعارف را دشوار کند.

مرکز مطالعات راهبردی و بین المللی آمریکا (CSIS) در تحلیل تصاویر ماهواره ای منتشرشده در سپتامبر 2026، از افزایش فعالیت های عمرانی، تقویت ورودی تونل ها و تغییراتی در مسیر های دسترسی این مجموعه خبر داده است.

با این حال، این مرکز تأکید کرده که تصاویر موجود به تنهایی نمی توانند ادعای انتقال سانتریفیوژ ها به داخل کوه کلنگ را تأیید یا رد کنند.

از این منظر، تکرار تهدید های ترامپ را می توان در چارچوب تلاش واشنگتن برای حفظ فشار نظامی و تأکید بر باقی ماندن گزینه حمله به تأسیساتی دانست که از نگاه آمریکا ممکن است در آینده در برنامه هسته ای ایران نقش داشته باشند.

یکی از دلایل توجه آمریکا به کوه کلنگ، دشواری آسیب رساندن به تأسیساتی است که در عمق زمین و در دل ساختار های سنگی مستحکم قرار گرفته اند.

بر اساس ارزیابی CSIS، ساختار گرانیتی و عمق این مجموعه می تواند حتی استفاده از سنگین ترین مهمات متعارف نفوذکننده به استحکامات زیرزمینی را با محدودیت مواجه کند. این مرکز هشدار داده است که حملات نظامی ممکن است به تضعیف یا از کار انداختن موقت تأسیسات منجر شوند، اما نابودی کامل آن را نمی توان تضمین کرد.

این اندیشکده در تحلیل خود تأکید کرده است که حملات مکرر به زیرساخت های هسته ای، بدون راهکاری قابل راستی آزمایی برای حل اختلاف، راه حلی پایدار و قابل تداوم محسوب نمی شود.

اعزام نیروی زمینی به ایران، در صورت تحقق، می تواند ماهیت درگیری را از حملات محدود و دورایستا به مرحله ای پیچیده تر از رویارویی مستقیم تغییر دهد. نخستین مخاطره چنین اقدامی، افزایش احتمال تلفات نیرو های آمریکایی است.

نیرو هایی که در خاک ایران مستقر شوند، ممکن است در معرض درگیری مستقیم قرار گیرند و برای حفظ امنیت خود به پشتیبانی مستمر، تخلیه مجروحان و تأمین تجهیزات نیاز داشته باشند.

دومین مخاطره، دشواری های جغرافیایی و لجستیکی است. عملیات در مناطق کوهستانی یا پیرامون تأسیسات زیرزمینی، به دلیل محدودیت مسیر های دسترسی، استحکامات و پیچیدگی محیط، می تواند به مأموریتی طولانی تر از برنامه اولیه تبدیل شود.

اگر هدف صرفاً وارد کردن خسارت به یک تأسیسات باشد، اعزام نیروی زمینی الزاماً راهی ساده تر یا کم هزینه تر از حمله از راه دور نیست. اگر مأموریت به کنترل فیزیکی یا بازرسی یک مجموعه زیرزمینی گسترش یابد، سطح دشواری و میزان تعهد نظامی نیز می تواند افزایش پیدا کند.

سومین مخاطره، احتمال گسترش درگیری به دیگر مناطق و افزایش فشار بر نیرو ها و منافع آمریکا در منطقه است. ورود زمینی ممکن است از سوی ایران به عنوان تشدید جدی تقابل تلقی شود و زمینه واکنش متقابل را فراهم کند.

در این صورت، پیامد های عملیات دیگر به محدوده کوه کلنگ محدود نخواهد ماند و ممکن است بر امنیت منطقه، مسیر های تجاری و وضعیت سیاسی و دیپلماتیک تأثیر بگذارد.

افزون بر این، دولت آمریکا ناچار خواهد بود درباره مدت حضور نیروها، معیار پایان مأموریت و نحوه خروج آنها تصمیم بگیرد؛ مسائلی که در صورت طولانی شدن عملیات می توانند هزینه های سیاسی و نظامی را افزایش دهند.

با وجود تکرار تهدید های ترامپ، اظهارات اخیر او به تنهایی نشان نمی دهد که تصمیمی قطعی برای اعزام نیروی زمینی به ایران اتخاذ شده است.

در این زمینه، رویترز در گزارش 16 اکتبر خود تصریح کرد که ترامپ ضمن مطرح کردن احتمال حمله به کوه کلنگ، همچنان اعزام نیرو های زمینی آمریکا به ایران را در نظر ندارد. بنابراین، میان احتمال گسترش حملات هوایی و آغاز عملیات زمینی باید تمایز قائل شد.

از منظر راهبردی، طرح مکرر احتمال حمله می تواند فشار سیاسی و روانی را افزایش دهد و این پیام را منتقل کند که واشنگتن گزینه های نظامی خود را کنار نگذاشته است.

با این حال، تبدیل تهدید به عملیات زمینی مستلزم محاسبه هزینه ها و پیامد هایی است که فراتر از حمله به یک هدف مشخص خواهد بود. خطر تلفات، دشواری پشتیبانی، احتمال گسترش جنگ و نبود تضمین برای دستیابی به نتیجه سیاسی پایدار، از جمله عواملی هستند که می توانند بر چنین تصمیمی اثر بگذارند.