به گزارش "ورزش سه"، نیکولا گربیچ، سرمربی پرافتخار تیم ملی والیبال مردان لهستان، سال‌هاست که به مکانی خاص تعلق خاطر دارد و حالا دلیل مشخص خود را برای اینکه همچنان تمایلی به تغییر محل سکونتش ندارد، بیان کرده است.

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های دوران ورزشی یک بازیکن و در ادامه یک مربی، هماهنگ کردن زندگی حرفه‌ای با زندگی خانوادگی است. گربیچ خودش سال‌ها تلاش کرده تا تصمیماتش را به گونه‌ای بگیرد که تا حد امکان در کنار همسر و فرزندانش باشد. او در این باره می‌گوید: «اینکه بتوانی زندگی شخصی و کار را با هم ترکیب کنی، برای یک بازیکن و بعد از آن یک مربی کار بسیار سختی است.» سرمربی تیم ملی لهستان صراحتاً اعتراف می‌کند که زندگی زیر یک سقف با خانواده برای او از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار است.

او تنها یک فصل را به‌عنوان استثنا، بدون خانواده‌اش سپری کرد؛ دورانی که هدایت تیم زاکسا را بر عهده داشت. گربیچ در این خصوص یادآور می‌شود: «آن مقطع تنها باری بود که با هم نبودیم. تصمیم گرفتیم خانواده در پروجا بماند و من در کندژژین-کژله باشم. اما پس از پایان فصل تصمیم گرفتم همه‌چیز را تغییر دهم و به پروجا برگردم. می‌خواستم در کنار همسر و فرزندانم باشم.»

چرا مرکز ایتالیا خانه گربیچ باقی مانده است؟

مرکز ایتالیا به خانه اصلی این سرمربی صربستانی و خانواده‌اش تبدیل شده است؛ هرچند یکی از پسرانشان اکنون خانواده را ترک کرده است. گربیچ توضیح می‌دهد که چرا هنوز تصمیم نگرفته محل زندگی‌اش را تغییر دهد: «پسر بزرگم در ایالات متحده آمریکا مشغول تحصیل است و پسر کوچکترم ۱۶ سال دارد؛ اگر قرار بود به خارج از ایتالیا نقل‌مکان کنیم، او مجبور می‌شد به یک مدرسه بین‌المللی برود که این مسئله در هر جایی قابل اجرا نیست. علاوه بر این، پسر کوچکترم نیز به‌زودی از خانه پرواز خواهد کرد و این آخرین فرصت ماست تا کمی بیشتر را در کنار هم بگذرانیم. وقتی هدایت تیم ملی را بر عهده دارم، می‌توانم همین زمان‌های آزاد را صرف خانواده و البته رشد و پیشرفت شخصی خودم کنم.»

مدت‌ها قبل، در یک مصاحبه مفصل، سرمربی صربستانی تا حدی به لایه‌های پنهان زندگی شخصی‌اش سرک کشید. او تأکید کرد بسیاری از ویژگی‌هایی که امروزه در کارش به او کمک می‌کنند، از خانواده‌اش به ارث برده است. او به‌طور ویژه برخورد پدرش با مسئولیت‌ها و کار را به خاطر می‌آورد و می‌گوید: «فکر می‌کنم انضباط و اخلاق کاری از همین‌جا آمده است. این یکی از ارزش‌هایی است که از پدرم برای من به یادگار مانده است.»

گربیچ معتقد است کانون خانواده همچنین بر شخصیت و نحوه عملکرد او تحت فشارهای شدید تأثیر گذاشته است: «من به خودم مطمئن هستم و می‌دانم چه می‌خواهم. از ۱۰ سالگی والیبال بازی کردم و در ۴۰ سالگی آن را کنار گذاشتم. تجربه زیادی دارم و سیستم و رویکرد شخصی خودم را دارم.» او اضافه می‌کند که ویژگی‌های مشابهی را در برادرش، ولادیمیر، نیز می‌بیند: «این‌ها همان چیزهایی است که من در برادرم هم می‌بینم؛ ویژگی‌هایی که دقیقاً بین ما مشترک است.»

نیکولا گربیچ در دوران جوانی خود، در سایه جنگی که در قلمرو یوگسلاوی سابق به وقوع پیوست، بزرگ شد. او یادآوری می‌کند: «وقتی جنگ شروع شد، یک نوجوان بودم؛ اول در اسلوونی، بعد کرواسی و سپس بوسنی.» چند سال بعد، او راهی ایتالیا شد: «وقتی ۲۰ ساله بودم به ایتالیا رفتم. ما دو سال و نیم با تحریم حضور در میادین ملی مواجه بودیم. این یکی از سخت‌ترین لحظات در زندگی پدر و مادر، دوستان و فامیل‌هایمان بود.»

آن دوران صرفاً به معنای مشکلات مالی نبود. گربیچ فضای حاکم بر شرایط صرب‌ها را نیز به خاطر می‌آورد: «آن دوره واقعاً بد بود. نه‌تنها به این خاطر که وضعیت مالی دشوار بود، بلکه از نظر رسانه‌ای همه‌جا می‌گفتند صرب‌ها آدم‌های بدی هستند. در آن زمان در صربستان، پول تنها در اختیار سه دسته از آدم‌ها بود: کسانی که وارد سیاست شده بودند، مافیا و ورزشکاران. و ما در آن مقطع تنها نمونه مثبت برای نسل جوان بودیم.»

او بر این باور است که تجربیات دوران جوانی و زندگی پس از آن در خارج از وطن، به او کمک کرده تا برای لحظات دشوار آماده شود: «اینکه در خانه نباشی، در میان کسانی که به تو کمک کنند نباشی، به‌عنوان یک خارجی زیر فشار و استرس زندگی کنی، تأثیر بسیار زیادی دارد. در نهایت، چنین شرایطی تو را برای رویارویی با موقعیت‌های سخت کاملاً آماده می‌کند.»