به نقل از همشهری آنلاین، مریم شیرافکن: گاهی به نظر می رسد زندگی مدام یک داستان تکراری را برای ما تعریف می کند؛ رابطه ای ناموفق تمام می شود و رابطه ای شبیه آن آغاز می شود، از یک رییس سختگیر خلاص می شویم اما در محل کار بعدی دوباره با فردی کنترل گر روبه رو می شویم یا همسایه ای آزاردهنده می رود و چند وقت بعد فرد دیگری با همان ویژگی ها جای او را می گیرد. آیا همه این اتفاق ها فقط تصادف هستند؟

تصور کنید فردی بارها وارد رابطه هایی می شود که در آنها نادیده گرفته می شود. هر بار رابطه تمام می شود، او تصمیم می گیرد دیگر چنین آدمی را وارد زندگی اش نکند؛ اما چند ماه بعد دوباره وارد رابطه ای می شود که همان نشانه ها را دارد.

مسئله لزوماً این نیست که او عمداً چنین افرادی را انتخاب می کند. مغز انسان به الگوهای آشنا تمایل دارد و گاهی چیزی که برای ما آشناست، حتی اگر آزاردهنده باشد، از چیزی که کاملاً متفاوت است قابل پیش بینی تر به نظر می رسد.

به همین دلیل، تغییر فقط با گفتن دیگر چنین آدمی را نمی خواهم اتفاق نمی افتد. لازم است بفهمیم چرا بارها جذب همان الگو می شویم.

یکی از سخت ترین پرسش ها این است: اگر یک اتفاق بارها در زندگی من تکرار شده، سهم خودم در این ماجرا چیست؟

این پرسش به معنای سرزنش قربانی نیست. کسی که با رفتار آزاردهنده، خیانت، سوءاستفاده یا بی احترامی روبه رو شده، مسئول رفتار طرف مقابل نیست.

اما ممکن است لازم باشد بررسی کنیم چرا نشانه های هشدار را دیر می بینیم، چرا مرزهای خود را مشخص نمی کنیم یا چرا به رفتارهایی که قبلاً آسیب مان زده اند، دوباره فرصت می دهیم.

گاهی تغییر زندگی از جایی آغاز می شود که به جای پرسیدن چرا همیشه این آدم ها سر راه من قرار می گیرند؟ ، بپرسیم: من در انتخاب، ماندن یا واکنش نشان دادن به این موقعیت ها چه الگویی دارم؟

در متن های معنوی، اصطلاح فرکانس زندگی معمولاً برای توصیف وضعیت غالب ذهنی و احساسی فرد به کار می رود؛ یعنی مجموعه ای از افکار، احساسات، باورها و واکنش هایی که بیشتر اوقات با آنها زندگی می کنیم.

برای مثال، اگر کسی دائماً انتظار خیانت، شکست یا طرد شدن داشته باشد، ممکن است رفتارهایش تحت تأثیر همین انتظار قرار بگیرد؛ اعتماد کردن برایش دشوار شود، بیش از اندازه رفتار دیگران را بررسی کند یا در برابر نشانه های کوچک، واکنش شدید نشان دهد.

در این نگاه، تغییر فرکانس بیشتر به معنای تغییر الگوهای فکری و رفتاری است، نه اینکه بتوان با یک نیروی نامریی، اتفاق های زندگی را مستقیماً کنترل کرد.

اولین قدم، پیدا کردن الگوست.

سه رابطه، سه شغل یا سه موقعیت مهم گذشته خود را روی کاغذ بنویسید و ببینید چه چیزی در آنها مشترک بوده است. چه نوع آدم هایی را انتخاب کرده اید؟ در چه مرحله ای متوجه مشکل شده اید؟ چه چیزی باعث شده بمانید؟ و چه رفتاری را هر بار تکرار کرده اید؟

بعد سراغ باورهای خود بروید.

آیا در ذهن شما این باور وجود دارد که برای دوست داشته شدن باید خیلی تلاش کنم ؟ یا اگر نه بگویم، ممکن است طرف مقابلم را از دست بدهم ؟ یا آدم های خوب کمیاب هستند و نباید فرصت را از دست داد ؟

گاهی همین باورهای به ظاهر ساده، تصمیم های مهم زندگی را هدایت می کنند.

قرار نیست با تغییر یک شبه افکار، همه اتفاق های زندگی تغییر کنند. اما وقتی الگوهای خود را بهتر می شناسیم، انتخاب های متفاوتی هم برایمان ممکن می شود.

ممکن است این بار نشانه هشدار را زودتر ببینیم، مرز مشخصی بگذاریم، به رابطه ای که احساس ناامنی می دهد ادامه ندهیم یا در برابر رفتاری که قبلاً تحمل می کردیم، واکنش متفاوتی نشان دهیم.

شاید راز تغییر داستان زندگی این نباشد که منتظر آدم ها و اتفاق های متفاوت بمانیم؛ بلکه این باشد که خودمان دیگر همان انتخاب های قبلی را تکرار نکنیم.

منبع : https://medium.com/