به نقل از صدآنلاین، پیاز از دیرباز در طب سنتی و مقالات علمی به عنوان یک داروی طبیعی معرفی شده است. حضور ترکیباتی مانند کوئرستین (Quercetin) و ترکیبات گوگردی (آلیل پروپیل دی سولفید) در پیاز، باعث تحریک ترشح انسولین و افزایش حساسیت سلول ها به جذب قند می شود. حتی برخی آزمایش های بالینی نشان داده اند که مصرف پیاز قرمز خام می تواند قند خون ناشتا را تا حدی تعدیل کند.

اما با وجود این خواص معجزه آسا، ادعای نبود دیابت در مناطق پرمصرف پیاز چرا یک ادعای واهی و مبالغه آمیز است؟

یک خطای شناختی بزرگ در میان مردم این است که فکر می کنند با خوردن یک پیاله پیاز، می توانند اثرات مخرب برنج های پرکربوهیدرات، نان های لواش بدون سبوس، نوشابه ها و شیرینی جات را خنثی کنند. پیاز نمی تواند سونامیِ کربوهیدرات های تصفیه شده و کالری مازاد را معجزه کرده و ناپدید کند.

حتی در شهرهایی که پیاز جزو لاینفک سفره است، اگر ماشین نشینی، استرس مزمن، چاقی شکمی و بی تحرکی حاکم باشد، سلول ها دچار مقاومت به انسولین می شوند. پیاز یک ریزمغذی است، نه جایگزین فعالیت بدنی و داروی تخصصی!

بسیاری از مردم مدعی مصرف بالای پیاز هستند، اما این مصرف در قالب پیازداغ سرخ شده در روغن های ترانس و صنعتی صورت می گیرد! حرارت بالا و چربی مضر، نه تنها خواص ضددیابتی پیاز را نابود می کند، بلکه خود به یکی از دلایل کبد چرب و تشدید مقاومت انسولینی تبدیل می شود.

دیابت یک بیماری چندعاملی است. استعداد ژنتیکی، افزایش سن و فرسودگی سلول های بتا در لوزالمعده عواملی نیستند که صرفاً با جویدن پیاز به طور کامل ریشه کن شوند.

پیاز قطعا یک سرباز قدرتمند در ارتش ضددیابت بدن است، اما افسانه سازی پیرامون ریشه کنی مطلق دیابت در برخی شهرها صرفاً یک حباب تبلیغاتی است. سلامت و توازن قند خون، خروجی یک بسته کامل شامل تغذیه سالم، تحرک و نظارت پزشکی است؛ نه تکیه صرف به یک ماده غذایی معجزه گر!