به گزارش "ورزش سه"، کسی نباید اشتباه کند. مسی، با وجود هجوم تیترها، از دنیای فوتبال خداحافظی نکرده است. حرکت او در بازی مقابل بنین هرچند مهم بود، اما او در ۳۹ سالگی صرفاً یکی از مسئولیت‌های بزرگ زندگی‌اش را کنار گذاشته است. هنوز گل‌های زیادی برای فریاد زدن در میامی باقی مانده است. 

در عین حال، هیچ‌کس نباید شک کند که وداع او از تیم ملی آرژانتین، بنا بر گفته افراد آگاه پیرامون آلبی‌سلسته، اکنون به عنوان حفره‌ای عمیق احساس می‌شود. هیچ تسلایی برای آرژانتینی‌ها و هواداران فوتبال وجود ندارد. و تا حدی این موضوع طبیعی است. با این حال، می‌توان به امید چسبید.

همیشه وداع اسطوره‌ها پیامد یا دوران گذر یکسانی نداشته است. اگرچه روزی همه‌چیز سیاه به نظر می‌رسید، اما در نهایت خورشید طلوع کرد. روزی که لئو در سال ۲۰۲۱ با چشمان گریان بارسا را ترک کرد، بسیاری تهدید کردند که تلویزیون را خاموش خواهند کرد. و شگفتا که فقط دو سال بعد، پس از تلاش‌های ناموفق برای جانشینی و عجله در واگذاری شماره ۱۰ به آنسو فاتی، لامین یامال ظاهر شد. 

و او اکنون در حال لذت بردن و لذت بخشیدن است بدون اینکه کسی دلتنگ چیزی شود، هرچند که تیم رویایی و دوران گواردیولا در حافظه همگان باقی مانده است.

این روند در مورد بزرگ‌ترین‌ها تکرار شده است. با رفتن یک پادشاه، پادشاه دیگری می‌آید. همه آن‌ها ابتدا نقش خود را در تیم ملی کنار گذاشتند تا مدتی بیشتر روی باشگاه‌های خود تمرکز کنند، بدون سفرهای طولانی یا اردوهای بی‌پایان. و جالب اینجاست که در سنی بسیار مشابه، یعنی سی سالگی، این اتفاق افتاد. لحظه‌ای که اسطوره‌ها زندگی‌شان را تغییر دادند، درام و وحشت فضا را فرا گرفت انگار زمین دیگر قرار نیست سرسبز شود. اما شگفتا که در بسیاری از این موارد، آنچه در ادامه رخ داد هیچ ارتباطی با انتظارات نداشت.

درباره پله هنگام ترک برزیل بحث وجود دارد که بستگی به این دارد که آمار صحبت کند یا احساسات. اسپانیا چند ماه پس از رفتن دی‌استفانو اولین قهرمانی خود در جام ملت‌های اروپا را به دست آورد. و هلند یک سال پس از رفتن کرویف نایب‌قهرمان جهان شد. از میان پنج نفر برتر که مسی بدون شک پرچمدار آن‌هاست، تنها مارادونا بود که واقعاً افسردگی خاصی بدون نسخه درمان به جا گذاشت. و با وجود تفاوت‌ها، شاید این همان چیزی باشد که اکنون بیشترین سنگینی را روی دوش آرژانتین دارد؛ زنده شدن ارواح گذشته.

پله رسماً درجولای ۱۹۷۱ در دیداری برابر یوگسلاوی با سه جام جهانی در کارنامه و ۹۲ بازی و ۷۷ گل از تیم ملی برزیل خداحافظی کرد. برزیل فقط یکی از چهار بازی بعدی را برد و تا ۲۴ سال قهرمان نشد. اما سنگینی حضور پله بیشتر در افتخارات نمود داشت تا در بازی زیبا. فرناندو کالیاس، خبرنگار برزیلی رویترز، گواهی می‌دهد که برزیل آن‌طور که باور عمومی است جای خالی او را احساس نکرد. بازیکنان فوق‌العاده‌ای جایگزین او شدند که قادر به حفظ سطح تیم بودند، از ریولینو در سال ۷۴ گرفته تا زیکو و سوکراتس.

درباره دی‌استفانو نیز با وجود ستاره بودنش، در اسپانیا هیچ درامی رخ نداد. آخرین حضور این برنده دو توپ طلا در ژوئن ۱۹۶۲ بود. اسپانیا ماه‌ها بعد جام ملت‌های اروپا را بالای سر برد. 

در آرژانتین، خلأ واقعی با مارادونا فرا رسید. با این حال، جان ایوان ایریگوین، روزنامه‌نگار آرژانتینی، دیدگاه دیگری ارائه می‌دهد: وقتی استعداد مارادونا خاموش شد فکر می‌کردی هرگز استعداد مشابهی ظاهر نخواهد شد اما نگاه کن به مسی، بارسا و لامین. جانشین شماره ۱۰ مارادونا آریل اورتگا بود که ارزش‌های فوتبال خیابانی را به خوبی حفظ کرد.

و درباره کرویف؟

البته که جای خالی او احساس شد، اما گاهی نتایج پارادوکس ایجاد می‌کنند. ستاره هلندی (۴۸ بازی ملی و ۳۳ گل) با سه توپ طلا خداحافظی کرد. تیم هلند با تکیه بر رنسنبرینک و کرول بازسازی شد و در سال ۷۸ فینالیست شد. سپس دورانی به درازا کشید تا گولیت و فان باستن در سال ۸۸ قهرمان شوند.

اسطوره‌های این ورزش تا آنجا شبیه هم هستند که تیم‌های ملی خود را به شکلی عجیب و اغلب بدون برنامه‌ریزی ترک کرده‌اند. کریستیانو در خطر ادامه این سناریوی دردناک است. مسی حتی در این زمینه نیز متفاوت بوده است. ریتم بازی را درون و بیرون زمین در دست دارد. اما به یاد داشته باشید که این نابغه نیز به حکم قانون طبیعت خاموش می‌شود. و اگرچه در مونومنتال لامپ دیگری خاموش شد، او هنوز نرفته است. پله هشت سال دیگر بازی کرد، دی‌استفانو چهار سال، کرویف هفت سال و مارادونا سه سال. از آنچه باقی مانده لذت ببرید.