به گزارش "ورزش سه"، رونالدو بهترین بازیکن تاریخ فوتبال پرتغال بود. او یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال جهان بود. او یکی از بزرگ‌ترین ورزشکاران تاریخ ورزش بود. رونالدو نیرویی استثنایی در رقابت بود و یکی از بزرگ‌ترین داستان‌های فردی غلبه بر دشواری‌ها را در تاریخ پرتغال رقم زد و ما این شانس را داشتیم که همه اینها را ببینیم.

ما شاهد تولد آن پسر لاغراندام و بی‌قرار اهل مادیرا بودیم. دیدیم پسر اسپورتینگ به یک بازیکن تبدیل شد. منچستر، مادرید و یوونتوس را دیدیم. جوایز توپ طلا، گل‌ها، جام‌ها، اشک‌ها، شکست‌ها، بازگشت‌ها، رکوردها و آن توانایی تقریباً غیرمنطقی برای انجام دادن کارهای غیرممکن، بارها و بارها، مقابل چشمان ما رقم خورد.

ما دیدیم کریستیانو رونالدو به کریستیانو رونالدو تبدیل شد. و دیدیم یک پرتغالی در کشوری که بیش از حد معمول، متوسط بودن را به عنوان سرنوشت معرفی می‌کند، به قله فوتبال جهان رسید. هیچ‌کدام از اتفاقاتی که اکنون در حال رخ دادن است نمی‌تواند این موارد را پاک کند. اما در روزهای اخیر یک کلمه اهمیت ویژه‌ای پیدا کرده است: «بود».

کریستیانو رونالدو بهترین بود. دیگر بهترین نیست و این تقصیر او نیست. این دیکتاتوری زمان است. این انتقاد نیست. زندگی است. فوتبال است. مشکل از جایی شروع می‌شود که بخواهیم گذشته همچنان حال را تعیین کند. چون گذشته مهم است. گذشته حافظه، هویت و تاریخ است. اما وارد زمین نمی‌شود.

اگر کریستیانو رونالدو نروژی بود، آیا کسی تصور می‌کرد ارلینگ هالند فقط به این دلیل روی نیمکت بنشیند که رونالدو زمانی بهترین بازیکن جهان بوده است؟ اگر او فرانسوی بود، آیا کیلیان امباپه باید به دلیل این که کریستیانو زمانی در اوج بوده است، از ترکیب اصلی خارج می‌شد؟ اگر انگلیسی بود، آیا هری کین به همان دلیل جایگاهش در ترکیب اصلی را از دست می‌داد؟ البته که نه.

پس چرا فقط به این دلیل که پرتغالی است، باید شرایط متفاوت باشد؟ تیم ملی موزه نیست. بنای یادبود کریستیانو رونالدو نیست. یک تیم فوتبال است. و در یک تیم فوتبال، بازیکنانی بازی می‌کنند که مربی معتقد است باید بازی کنند. این دقیقاً همان چیزی است که ژرژ ژسوس، به‌ درستی، تصمیم گرفت به همه، از جمله کریستیانو رونالدو، یادآوری کند. و به همین دلیل، در این مقطع باید شجاعت مربی را به رسمیت بشناسیم.

نه به این دلیل که تمام تصمیمات ژرژ ژسوس لزوماً درست هستند، فقط زمین می‌تواند این موضوع را ثابت کند، بلکه به این دلیل که یک نکته اساسی در رویکرد او وجود دارد: تلاش برای قرار دادن منافع تیم بالاتر از جایگاه و اعتبار فردی. ژسوس خودش توضیح داد که اجازه داده کریستیانو رونالدو «بیشتر از زمانی که باید» گرم کند و همین موضوع باعث عصبانیت این بازیکن شده است. برای کسانی که این مربی را می‌شناسند، این حرف تلاشی غیرمعمول برای نشان دادن فروتنی و حل دوستانه و محترمانه مشکل با بازیکن به نظر می‌رسد.

سپس در کپنهاگ جمله‌ای مطرح شد که همه چیز را به آتش کشید: «من مسئول تیم هستم.» و جمله‌ای دیگر که به همان اندازه روشن بود: «قوانین برای همه یکسان هستند.» بالاخره. تیمی که در آن مربی مسئول است. چه مفهوم انقلابی‌ای. ژرژ ژسوس کریستیانو رونالدو را نابود نکرد. او این تصور را از بین برد که یک بازیکن بالاتر از تیم قرار دارد. این تصور را از بین برد که گذشته می‌تواند به صورت خودکار آینده را تضمین کند. و این تصور را از بین برد که بزرگی یک اسطوره، اندازه ترکیب اصلی را تعیین می‌کند. این‌طور نیست. و نباید هم این‌طور باشد.

کریستیانو رونالدو آن‌قدر بزرگ بود که به چنین چیزی نیاز نداشته باشد. و دقیقاً همین موضوع بیش از هر چیز دیگری در این داستان همه را آزار می‌دهد. آنچه در روزهای اخیر شاهدش بوده‌ایم، در شأن اسطوره‌ای مانند کریستیانو رونالدو نیست. در شأن دوران حرفه‌ای او نیست. در شأن کاپیتان تیم ملی نیست. و مهم‌تر از همه، در حق او عادلانه نیست.

چون کریستیانو رونالدو دقیقاً با امتیاز ویژه مبارزه کرد و دوران حرفه‌ای خود را ساخت. بزرگی او حاصل سخت‌کوشی، نظم، وسواس برای پیشرفت، میل به بهتر شدن و نپذیرفتن محدودیت‌ها بود. آن پسر می‌خواست جایگاهش را به دست بیاورد، نه این که جایگاهش را به او هدیه کنند و شاید این تلخ‌ترین طنز ماجرا باشد. آن فروتنی دوران جوانی که به سخت‌کوشی، مقاومت و شخصیت تبدیل شد، ظاهراً در مسیر از بین رفته و زیر وزن عظیم ماشین CR7 له شده است. برند. امپراتوری. قراردادها. میلیون‌ها دلار. حضور دائمی در معرض توجه. شخصیت عمومی.

همه اینها شاید پذیرش چیزی را که تمام ورزشکاران بزرگ در نهایت با آن مواجه می‌شوند، دشوارتر کرده باشد: زمان همیشه پیروز می‌شود. هیچ مقدار پولی نمی‌تواند آن را بخرد، هیچ جایگاهی نمی‌تواند متوقفش کند و هیچ توپ طلایی نمی‌تواند آن را به تأخیر بیندازد. کریستیانو رونالدو نمی‌تواند اکسیر جوانی ابدی را بخرد و این اتفاق خوبی است. چون همین مسئله است که ورزش را انسانی می‌کند و او را به یک الگو تبدیل کرده است.

کریستیانو رونالدو بهترین بازیکن تاریخ بود. دیگر بهترین نیست و گفتن این موضوع چیزی از کریستیانو رونالدو کم نمی‌کند. چیزی که از او کم می‌کند، تلاش برای انکار واقعیت آشکار است. بنابراین، چیزی که بیش از همه در این داستان من را آزار می‌دهد، نیمکت‌نشینی، تعویض یا بحث درباره این که چه کسی باید بازی کند نیست. مسئله این است که می‌بینیم یک اسطوره، چیزی را که باید فصل پایانی یک دوران حرفه‌ای فوق‌العاده باشد، به بحثی درباره اقتدار، جایگاه و قدرت تبدیل کرده است.

کریستیانو رونالدو شایسته آن بود که دوران حرفه‌ای‌ فوتبالش را در اوج به پایان برساند. هنوز هم شایسته چنین پایانی است. اما پایان در اوج لزوماً به معنای کنار رفتن در زمانی که خودمان می‌خواهیم نیست. گاهی یعنی بدانیم زمانش فرا رسیده است. و این هم بخشی از بزرگی است. پله وقتی بازی کردن را متوقف کرد، دیگر پله نبود؟ مارادونا دیگر مارادونا نبود؟ اوزه‌بیو دیگر اوزه‌بیو نبود؟ فدرر دیگر فدرر نبود؟ کارلوس لوپس و رزا موتا دیگر همان انسان‌هایی نبودند که بودند؟

زمان چیزی از بزرگی آنها کم نکرد. فقط دوران حضورشان در زمان حال را گرفت. کریستیانو رونالدو نیز شایسته همین تمایز است. بنابراین، اکنون زمان گفتن یک «متشکرم» بزرگ است، تشکری عظیم که روی یک پیراهن، یک مجسمه یا در یک مراسم جا نمی‌شود. ممنون برای گل‌ها. ممنون برای جام‌ها. ممنون برای اشک‌ها. ممنون برای شب‌های غیرممکن. ممنون که پرتغال را به قله رساندی. ممنون که به میلیون‌ها کودک نشان دادی استعداد بدون تلاش کافی نیست. ممنون که ثابت کردی یک پسر اهل مادیرا می‌تواند به چیزی دست پیدا کند که تقریباً هیچ‌کس تصورش را نمی‌کرد. ممنون برای تمام چیزی که بودی.

اما درباره زمان حال، وقت آن است که در کنار ژرژ ژسوس، تیم و کادر فنی فدراسیون بایستیم. نه علیه کریستیانو رونالدو، بلکه به نفع تیم ملی. چون تیم ملی باید بتواند فراتر از هر بازیکن واحدی به حیات خود ادامه دهد. و ژرژ ژسوس باید بتواند مربی باشد. کسانی که از «خیانت» صحبت می‌کنند، ظاهراً فراموش کرده‌اند ژرژ ژسوس چه کسی است. این مربی در اسلو تلاش کرد توضیح دهد چه اتفاقی افتاده و پذیرفت که اجازه داده کریستیانو رونالدو بیشتر از زمانی که باید گرم کند. این اعلام جنگ نیست. تلاشی برای حل مشکل است. سپس در کپنهاگ صریح بود: در تیم، مربی مسئول است و قوانین برای همه یکسان هستند. یک تیم این‌گونه کار می‌کند.

هر کسی که این موضوع را نپذیرد، فارغ از این که جایگاهش چقدر بالاست، معنای سلسله‌ مراتب را درک نکرده است. و حتی کمتر از آن، معنای کاپیتان بودن تیم ملی را. از نظر ورزشی، پرتغال همین حالا مقابل نروژ نشان داده که می‌تواند بدون حضور کریستیانو رونالدو در ترکیب اصلی پیروز شود. اما کسی اشتباه نکند. از این به بعد، نتایج بیش از هر زمان دیگری اهمیت خواهند داشت.

هر پیروزی برای توجیه ژسوس مورد استفاده قرار خواهد گرفت. هر شکست کریستیانو رونالدو را دوباره به مرکز بحث بازخواهد گرداند. هر گل یک مهاجم با گل‌های CR7 مقایسه خواهد شد. هر بازی کم‌فروغ این سؤال اجتناب‌ناپذیر را مطرح خواهد کرد: «اگر کریستیانو در زمین بود چه می‌شد؟»

این یک تله است، همان‌قدر ناعادلانه که بخواهیم کریستیانو رونالدو را مقصر این بدانیم که پرتغال در دوران حضور او هرگز قهرمان جام جهانی نشده است. به همین دلیل تیم باید فوتبال بازی کند و کریستیانو رونالدو باید با آرامش تصمیم بگیرد که می‌خواهد فصل‌های پایانی داستانش را چگونه بنویسد. چون هنوز انتخاب با اوست. می‌تواند به عنوان یک اسطوره کنار برود. می‌تواند اجازه دهد آخرین میراث بزرگش، خود یک درس باشد: حتی بهترین‌ها هم باید بپذیرند که زمان می‌گذرد.

کریستیانو رونالدو بهترین بازیکن تاریخ بود. و هیچ‌کس نمی‌تواند این را از او بگیرد. دیدن تولد، رشد و فتح جهان توسط او یک افتخار بود. پرتغالی بودن در زمانی که او پیراهن تیم ملی را بر تن داشت، یک افتخار بود. تماشای چنین دوران حرفه‌ای‌ای که به سختی دوباره خواهیم دید، یک افتخار بود.

متشکریم، کریستیانو. اما حالا اجازه بده تیم ملی بازی کند. اجازه بده ژرژ ژسوس مربی باشد. اجازه بده بازیکنان دیگر رشد کنند. و اجازه بده زندگی‌ات همان چیزی باشد که شایسته آن است: داستانی خارق‌العاده، نه نبردی برای این که همچنان همان چیزی باشی که زمانی بودی.

چون فوتبال مراسم تجلیل نیست. یک بازی است. و بازی بعدی هرگز در دیروز انجام نمی‌شود. شاید همان روزی که ژسوس این موضوع را فهمید، دوران «تقدس» به پایان رسید.

منبع: ابولا