به نقل از اطلاعات، یک مطالعه جدید نشان می دهد که قهوه ممکن است با تغییر فعالیت میکروب های روده، بر خلق و خو و عملکرد مغز تأثیر بگذارد. قهوه کافیین دار و بدون کافیین هر دو با کاهش استرس، افسردگی و تکانشگری مرتبط بودند؛ در حالی که تغییرات قابل اندازه گیری در باکتری ها و متابولیت های روده نیز ایجاد می کردند. قهوه بدون کافیین با یادگیری و حافظه بهتر مرتبط بود؛ در حالی که به نظر می رسید قهوه کافیین دار اضطراب را کاهش داده و توجه را بهبود می بخشد.

قهوه ممکن است تأثیراتی بسیار فراتر از هوشیاری داشته باشد. تحقیقات جدید نشان می دهد که قهوه معمولی و بدون کافیین می توانند میکروبیوم روده را تغییر دهند و ممکن است از طریق ارتباط روده و مغز بر خلق و خو، استرس، حافظه و توجه تأثیر بگذارند.

دانشمندان مرکز تحقیقاتی در APC Microbiome Ireland در کالج دانشگاهی کورک، به طور مفصل بررسی کردند که چگونه قهوه ممکن است بر ارتباط بین سیستم گوارش و مغز تأثیر بگذارد.

دانشمندان مدت هاست که قهوه را برای اثرات احتمالی آن بر هضم، خلق و خو و سلامت کلی مطالعه کرده اند، اما دقیقاً چگونگی ایجاد این اثرات کمتر مشخص بوده است.

تحقیقات جدید بر محور میکروبیوتا ـ روده ـ مغز متمرکز شده است؛ سیستم ارتباطی دو طرفه که میکروارگانیسم های دستگاه گوارش را با مغز مرتبط می کند. سیگنال ها می توانند از طریق فعالیت ایمنی، هورمون ها، اعصاب و ترکیبات شیمیایی تولید شده توسط میکروب ها بین روده و مغز حرکت کنند.

محققان 31 نفر از مصرف کنندگان منظم قهوه و 31 نفر از افرادی که معمولاً قهوه نمی نوشیدند را بررسی کردند. شرکت کنندگان ارزیابی های روانشناختی را تکمیل کردند و سوابق مصرف کافیین و رژیم غذایی خود را ثبت کردند. محققان همچنین نمونه های مدفوع و ادرار را برای ردیابی تغییرات در میکروب های روده، متابولیسم، خلق و خو و استرس درک شده جمع آوری کردند.

برای این مطالعه، مصرف کنندگان قهوه به عنوان افرادی در نظر گرفته شدند که به طور منظم 3 تا 5 فنجان قهوه در روز مصرف می کنند که توسط سازمان ایمنی مواد غذایی اروپا (EFSA) به عنوان مقدار ایمن و متوسط برای اکثر افراد تعریف شده است.

مصرف کنندگان منظم قهوه ابتدا به مدت دو هفته مصرف قهوه را متوقف کردند. در طول این دوره، شرکت کنندگان بارها ارزیابی های روانشناختی را تکمیل کردند و نمونه های مدفوع و ادرار ارائه دادند.

هنگامی که مصرف کنندگان قهوه نوشیدن قهوه را متوقف کردند، محققان تغییرات قابل توجهی در پروفایل متابولیت های روده آنها در مقایسه با افرادی که معمولاً قهوه مصرف نمی کردند، مشاهده کردند. متابولیت ها مولکول های کوچکی هستند که در طول متابولیسم تولید یا تغییر می کنند؛ از جمله ترکیباتی که توسط میکروب های روده هنگام پردازش غذا و سایر مواد ایجاد می شوند.

سپس قهوه بدون اینکه شرکت کنندگان بدانند قهوه کافیین دار یا بدون کافیین دریافت می کنند، دوباره به آنها داده شد. نیمی از آنها قهوه بدون کافیین و نیمی دیگر قهوه کافیین دار دریافت کردند.

پس از بازگشت قهوه به رژیم غذایی، هر دو گروه نمرات استرس ادراک شده، افسردگی و تکانشگری پایین تری را گزارش کردند. یافته ها نشان می دهد که برخی از تأثیرات قهوه بر خلق و خو ممکن است کاملاً به کافیین وابسته نباشد.

محققان همچنین تفاوت هایی را در چندین نوع باکتری روده مشاهده کردند.

باکتری هایی مانند Eggertella sp. یا Cryptobacterium curtum ، در بین مصرف کنندگان قهوه نسبت به افرادی که قهوه نمی نوشیدند، فراوان تر بودند. تصور می شود که Eggertella sp در ترشح اسید در معده و روده نقش دارد، در حالی که Cryptobacterium curtum ممکن است در تولید اسیدهای صفراوی شرکت کند.

هر دو فرآیند می توانند به طور بالقوه به ایجاد محیطی در روده کمک کنند که برخی از باکتری ها و عفونت های مضر را از بین می برد.

محققان همچنین سطوح بالاتری از باکتری های Firmicutes مشاهده کردند؛ گروه وسیعی از میکروب ها که قبلاً با احساسات مثبت در زنان مرتبط دانسته شده بود.

یکی از جالب ترین یافته ها این بود که به نظر نمی رسد قهوه کافیین دار و بدون کافیین دقیقاً به یک شکل بر شرکت کنندگان تأثیر بگذارند.

یادگیری و حافظه بهبود یافته فقط در بین شرکت کنندگانی مشاهده شد که قهوه بدون کافیین می نوشیدند. این یافته نشان می دهد که موادی غیر از کافیین ممکن است در برخی از اثرات قهوه بر شناخت نقش داشته باشند.

قهوه حاوی هزاران ترکیب شیمیایی، از جمله پلی فنول ها است. این مواد مشتق شده از گیاه می توانند به عنوان آنتی اکسیدان عمل کنند و همچنین می توانند با میکروب های روده تعامل داشته باشند و به طور بالقوه بر متابولیسم و سایر فرآیندهای بیولوژیکی تأثیر بگذارند.

در همین حال، قهوه کافیین دار با کاهش احساس اضطراب و همچنین بهبود هوشیاری و توجه مرتبط بود. کافیین همچنین با کاهش خطر التهاب مرتبط بود.

از آنجا که این مطالعه شامل تعداد نسبتاً کمی از شرکت کنندگان بود، یافته ها ثابت نمی کنند که قهوه مستقیماً باعث این تغییرات در خلق و خو، شناخت یا سلامت روده می شود. با این حال، آنها سرنخ های جدیدی در مورد مسیرهای بیولوژیکی ارائه می دهند که می تواند به توضیح ارتباطات گزارش شده در تحقیقات قبلی قهوه کمک کند.

علاقه عمومی به سلامت روده به شدت افزایش یافته است. رابطه بین سلامت گوارش و سلامت روان نیز به طور فزاینده ای بهتر درک می شود، اما مکانیسم های پشت اثرات قهوه بر این محور روده-مغز همچنان نامشخص است.

یافته های ما پاسخ های میکروبیوم و عصبی به قهوه و همچنین مزایای بالقوه بلندمدت آنها برای یک میکروبیوم سالم تر را نشان می دهد. قهوه ممکن است آنچه میکروب ها به طور جمعی انجام می دهند و متابولیت هایی را که استفاده می کنند تغییر دهد. همانطور که عموم مردم همچنان به تغییرات غذایی برای تعادل گوارشی مناسب فکر می کنند، قهوه این پتانسیل را دارد که به عنوان یک مداخله بیشتر به عنوان بخشی از یک رژیم غذایی سالم و متعادل نیز مورد استفاده قرار گیرد.

این یافته ها به شواهد رو به رشدی می افزاید که قهوه را نباید صرفاً به عنوان منبع کافیین در نظر گرفت. بسیاری از اجزای دیگر آن ممکن است به روش های مختلف با میکروبیوم، متابولیسم و سیستم عصبی تعامل داشته باشند.

قهوه چیزی بیش از کافیین است؛ این یک عامل غذایی پیچیده است که با میکروب های روده، متابولیسم و حتی سلامت عاطفی ما تعامل دارد. یافته ها نشان می دهد که قهوه، چه کافیین دار و چه بدون کافیین، می تواند به روش های متمایز اما مکمل بر سلامت تأثیر بگذارد.