به نقل از همشهری آنلاین، مریم شیرافکن : ما پشت این اتفاق ساده، گاهی یک فرایند ژنتیکی و هورمونی قرار دارد که می تواند سال ها ادامه پیدا کند. جالب اینکه طاسی مردانه فقط به زیاد بودن تستوسترون مربوط نیست؛ حساسیت ژنتیکی فولیکول های مو به یکی از مشتقات این هورمون، یعنی دی هیدروتستوسترون، نقش مهمی دارد.

شایع ترین علت طاسی در مردان، نوعی ریزش موی ارثی به نام آلوپسی آندروژنتیک یا طاسی با الگوی مردانه است.

در این وضعیت، برخی فولیکول های مو از نظر ژنتیکی به هورمون دی هیدروتستوسترون یا دی اچ تی حساس تر هستند. این حساسیت باعث می شود فولیکول ها به مرور کوچک تر شوند و موهایی که تولید می کنند، نازک تر و کوتاه تر شوند.

در نهایت ممکن است بعضی فولیکول ها دیگر نتوانند موهایی با ضخامت قابل توجه تولید کنند.

به همین دلیل است که طاسی مردانه معمولاً الگوی مشخصی دارد؛ موها ابتدا در شقیقه ها و خط رویش کم می شوند یا قسمت تاج سر شروع به نازک شدن می کند.

تصور اینکه طاسی فقط مشکل مردان میانسال است، درست نیست.

برخی مردانی که زمینه ارثی دارند، نخستین نشانه های ریزش مو را حتی پیش از 21 سالگی تجربه می کنند. با افزایش سن، تعداد مردانی که درجاتی از ریزش مو را تجربه می کنند بیشتر می شود.

اما سرعت این روند در همه یکسان نیست. ممکن است فردی سال ها با کمی عقب رفتن خط رویش مو زندگی کند، در حالی که در فرد دیگری نازک شدن موها با سرعت بیشتری اتفاق بیفتد.

ژنتیک نقش مهمی دارد، اما ماجرا به این سادگی نیست که فقط به موهای پدر نگاه کنیم.

طاسی با الگوی مردانه تحت تأثیر مجموعه ای از عوامل ژنتیکی است و الگوی وراثت آن پیچیده تر از یک ژن ساده است. بنابراین داشتن سابقه خانوادگی می تواند احتمال ریزش موی ارثی را افزایش دهد، اما به تنهایی سرنوشت موهای فرد را تعیین نمی کند.

گاهی مردی ناگهان متوجه می شود مقدار زیادی مو از دست می دهد و تصور می کند به سرعت در حال طاس شدن است؛ در حالی که علت ممکن است چیز دیگری باشد.

بعد از بیماری، جراحی، کاهش وزن شدید یا یک فشار روانی قابل توجه، ممکن است ریزش مو چند ماه بعد افزایش پیدا کند. این نوع ریزش در بسیاری از موارد موقتی است و با برطرف شدن عامل زمینه ای، چرخه رشد مو دوباره به حالت طبیعی نزدیک می شود.

در آلوپسی آره آتا، سیستم ایمنی به اشتباه فولیکول های مو را هدف قرار می دهد. نتیجه می تواند ایجاد قسمت های کاملاً بدون مو روی سر، ریش یا حتی ابروها باشد.

مو برای رشد طبیعی به دریافت مناسب انرژی و مواد مغذی نیاز دارد. کمبود برخی مواد مانند آهن و دریافت ناکافی پروتیین یا بعضی ویتامین ها می تواند با افزایش ریزش مو همراه باشد.

برخی داروها از جمله بعضی داروهای شیمی درمانی، ضدانعقادها، داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی، برخی داروهای فشار خون، بعضی داروهای ضدافسردگی و برخی داروهای کاهش دهنده کلسترول می توانند با ریزش مو ارتباط داشته باشند.

در بسیاری از موارد این ریزش موقتی است، اما اگر پس از شروع یک دارو متوجه ریزش غیرعادی مو شدید، نباید خودسرانه مصرف آن را قطع کنید. پزشک می تواند بررسی کند که آیا دارو واقعاً عامل ریزش است یا علت دیگری در میان است.

خبر خوب این است که ریزش موی ارثی لزوماً به این معنی نیست که فرد باید دست روی دست بگذارد.

برخی درمان ها می توانند روند ریزش مو را کند کنند و به حفظ موهای موجود کمک کنند. ماینوکسیدیل یکی از درمان های شناخته شده است و فیناستراید نیز برای برخی مردان مبتلا به طاسی با الگوی مردانه استفاده می شود.

البته این داروها برای همه مناسب نیستند و به خصوص درباره فیناستراید، تصمیم گیری باید با نظر پزشک انجام شود.

روش های دیگری مانند برخی درمان های مبتنی بر لیزر و در موارد مناسب، کاشت مو نیز وجود دارند.

وقتی فولیکول مو هنوز فعال است اما موهای تولیدشده توسط آن به تدریج نازک تر شده اند، فرصت بیشتری برای مداخله درمانی وجود دارد.

به همین دلیل اگر خط رویش مو به سرعت عقب می رود، تاج سر کم پشت شده یا قطر موها به شکل محسوسی کاهش پیدا کرده است، بهتر است به جای امتحان کردن پشت سر هم انواع شامپو و محلول، علت ریزش مو توسط متخصص پوست و مو بررسی شود.

اگر ریزش مو ناگهانی و شدید باشد، به شکل تکه های بدون مو ظاهر شود، همراه با خارش و التهاب پوست سر باشد یا همزمان موهای ابرو و ریش نیز بریزند، احتمال دارد علت فقط طاسی ارثی نباشد.

در چنین شرایطی تشخیص دقیق اهمیت زیادی دارد؛ چون درمان کمبود تغذیه ای، بیماری های زمینه ای یا ریزش موی سکه ای با درمان طاسی مردانه متفاوت است.

برای مردی که زمینه ژنتیکی طاسی دارد، ممکن است روند نازک شدن موها با افزایش سن ادامه پیدا کند؛ اما شدت و سرعت آن از فردی به فرد دیگر متفاوت است.

مهم تر اینکه هر مردی که موهایش می ریزد، الزاماً در مسیر طاسی کامل قرار ندارد. تشخیص نوع ریزش مو اولین قدم است و بعد از آن می توان درباره درمان مناسب تصمیم گرفت.

پس اگر چند تار مو بیشتر از گذشته روی بالش می بینید، هنوز وقت آن نرسیده که با موها خداحافظی کنید؛ اما شاید وقت آن رسیده باشد که علت ریزش را جدی تر بررسی کنید.