چند سالی است که عوامل فیلم ها و سریال ها برای این که مخاطب بیشتری را به سمت آثارشان بکشانند، سراغ تبلیغات عجیب وغریب و نامتعارف می روند؛ تبلیغاتی که نه تنها تاثیری بر فروش و دیده شدن آثارشان نداشته، بلکه آرامش مخاطبان را هم بر هم زده. در تازه ترین نمونه، آناهیتا افشار ویدئویی را در صفحه شخصی اش در اینستاگرام منتشر کرد که در آن با صورتی زخمی و حالتی درمانده از مردم می خواست عکس هایی را که از او منتشر شده، دست به دست نکنند.

مخاطبی که ویدئو را می دید و از اتفاقی که برای بازیگر افتاده بود، ناراحت و نگران می شد، در پایان متوجه می شد سرکار بوده و همه چیز بخشی از یک کمپین تبلیغاتی برای فیلم جدید او بوده است. این در حالی است که در سال های اخیر، این مدل تبلیغات چندان با استقبال مردم مواجه نشده و در بسیاری از موارد واکنش های منفی به همراه داشته است. با این حال، به نظر می رسد این شیوه همچنان برای بعضی از عوامل فیلم و سریال جذاب است. به همین بهانه، در این پرونده نگاهی داریم به تبلیغات عجیب و نامتعارفی که بیش از آنکه مخاطب را برای تماشای یک اثر ترغیب کنند، با روح و روان مردم بازی کرده اند.

قندون جهیزیه | علی ملاقلی پور

فیلم قندون جهیزیه به کارگردانی علی ملاقلی پور، یک فیلم اجتماعی با نگاهی طنزآمیز به رابطه میان صاحبخانه و مستاجر بود که در سال 1394 روی پرده سینما رفت. همزمانی اکران این فیلم با فیلم محمد رسول ا... (ص) باعث شد سئانس های زیادی در اختیار آن قرار نگیرد. همین اتفاق باعث شد ملاقلی پور برای اعتراض به شرایط اکران، دست به تبلیغ متفاوتی بزند. او با پوشیدن تی شرتی که پوستر فیلم روی آن چاپ شده بود، میان مردم تراکت پخش کرد و حتی در جریان بازی فوتبال بین ستارگان ایران و جهان هم به همین شکل وارد زمین شد و برای دقایقی جریان بازی را مختل کرد. البته این شیوه تبلیغاتی به خودی خود چندان باعث ناراحتی مردم نشد، اما در نوع خودش اتفاقی عجیب و متفاوت بود.

به وقت شام | ابراهیم حاتمی کیا

سه سال بعد از آن، نوبت به ابراهیم حاتمی کیا رسید تا برای به وقت شام سراغ یک روش تبلیغاتی متفاوت برود. در سینمای آمریکا و اروپا، گاهی برای تبلیغ فیلم ها فضای اطراف سینما را با نشانه هایی از فیلم تغییر می دهند تا مخاطب از همان لحظه ورود، حال وهوای اثر را احساس کند؛ اما تبلیغ به وقت شام در سال 1397 شکل متفاوتی داشت. چند هنرور با گریم و لباس هایی شبیه نیروهای داعش، در حالی که شمشیر در دست داشتند و سوار بر اسب بودند، وارد پردیس کوروش شدند. اما مشکل این جا بود که بسیاری از مردم از این اتفاق و ارتباط آن با یک فیلم اطلاعی نداشتند و حضور ناگهانی این افراد باعث ترس و نگرانی آن ها شد. پس از واکنش های مردم، حاتمی کیا بابت این شیوه تبلیغاتی عذرخواهی کرد.

هفت | کیارش اسدی‎ زاده

سریال هفت به کارگردانی کیارش اسدی زاده که در سال 1399 منتشر شد، تبلیغاتش را به شیوه ای متفاوت از دو مورد قبلی پیش برد و به یکی از نمونه های بحث برانگیز تبلیغات سریال های نمایش خانگی تبدیل شد. در فضای مجازی ویدئویی منتشر شد که در آن یک تبر از روی بیلبوردی در وسط اتوبان سقوط می کرد و باعث تصادف چند خودرو می شد. ویدئو به شکلی ساخته شده بود که مخاطب در ابتدا تصور می کرد با یک اتفاق واقعی مواجه است و طبیعی بود که درباره محل حادثه، سرنوشت سرنشینان خودروها و دلیل این اتفاق نگران شود. بعدتر مشخص شد که این تصاویر ساختگی و بخشی از کمپین تبلیغاتی سریال بوده است؛ اتفاقی که با اعتراض هایی در فضای مجازی همراه شد.

مصلحت | حسین دارابی

یک روز پیش از اکران فیلم مصلحت ، بیلبوردهای متعددی در تهران نصب شد که ظاهرشان شبیه صفحه یک روزنامه و یک خبر فوری و مهم بود. روی این بیلبوردها نوشته شده بود: پسر آیت ا... خانزاده دستگیر شد! حتی در بیلبوردی دیگر از زبان پسر آیت ا... خانزاده گفته شده بود: من بهانه ام تا پدرم را بزنند. در این تبلیغات خبری از نام فیلم نبود و همین مسئله باعث شد برخی مخاطبان تصور کنند با یک خبر سیاسی و واقعی روبه رو شده اند. بعدتر مشخص شد این بیلبوردها بخشی از کمپین تبلیغاتی فیلم مصلحت بوده اند؛ فیلمی که محصول سال 1399 بود و چند سال درگیر توقیف شد. البته این بیلبوردها خیلی زود جمع آوری شدند.

سرهنگ ثریا | لیلی عاج

اما تبلیغات بحث برانگیز و سیاسی محدود به فیلم مصلحت نماند و سرهنگ ثریا به کارگردانی لیلی عاج که در سال 1402 ساخته شد هم به سراغ آن رفت. چند زن با لباس هایی شبیه اعضای منافقین در خیابان های تهران حاضر شدند و با در دست داشتن پلاکاردهایی با مضمون این فیلم را نبینید ، تجمعی به راه انداختند. انتشار تصاویر این اتفاق در فضای مجازی باعث شد برخی مخاطبان در ابتدا تصور کنند با یک تجمع واقعی روبه رو هستند. بعد مشخص شد این اتفاق بخشی از تبلیغات فیلم سرهنگ ثریا بوده است؛ روشی که به دلیل شباهتش به یک تجمع سیاسی واقعی، بیش از یک تبلیغ معمولی به نظر می رسید.

ازازیل | حسن فتحی

پس از آن نوبت به ازازیل به کارگردانی حسن فتحی رسید؛ سریالی که در سال 1403 منتشر شد و بازیگران شناخته شده ای مثل بابک حمیدیان و پریناز ایزدیار داشت، اما برای تبلیغ آن به جای تکیه بر نام بازیگران، مخاطب را وارد یک موقعیت ترسناک و نگران کننده کرد. در ویدئویی که از بهرنگ علوی منتشر شد، مخاطبان ابتدا تصور می کردند جان این بازیگر در خطر است. در ادامه، عروسکی مرموز، شیشه شکسته خودرو و نامه ای تهدیدآمیز دیده می شد و همین باعث شد نگرانی هایی درباره وضعیت او شکل بگیرد. پس از بالا گرفتن اعتراض ها، حسن فتحی، کارگردان سریال، اعلام کرد که با این شیوه تبلیغاتی موافق نبوده است.

زخم کاری 2 | محمدحسین مهدویان

اما سال 1402 تبلیغ عجیب و نگران کننده دیگری هم داشت تا با 3 تبلیغ عجیب، رکورددار این فهرست باشد. گروه تولید زخم کاری که فصل اول خوبی را پشت سر گذاشته بودند، برای تبلیغ فصل دوم دست به کارهای عجیبی زدند. یکی از این تبلیغات، قرار دادن چاقوهای بزرگی آغشته به خون در برخی نقاط اتوبان های تهران بود. در نقاط دیگری از شهر هم از نوارهای زرد مخصوص اعلام خطر استفاده شده بود که نام زخم کاری روی آن ها دیده می شد. با این حال، مخاطب تا زمانی که به این نشانه ها نزدیک نمی شد و نگرانی را احساس نمی کرد، لزوما متوجه نمی شد که با یک کمپین تبلیغاتی طرف است و ممکن بود در نگاه اول تصور دیگری داشته باشد.

بی دار | حسین دوماری

امسال هم از این تبلیغات عجیب وغریب بی نصیب نماند و فیلم بی دار به کارگردانی حسین دوماری یکی از بازیگرانش را وارد این کمپین کرد. آناهیتا افشار با صورتی زخمی و حالتی مضطرب و گریان، ویدئویی را در صفحه اینستاگرامش منتشر کرد و از مخاطبان خواست عکس هایی را که از او منتشر شده، دست به دست نکنند. در پایان مشخص شد آنچه مخاطب دیده، بخشی از کمپین تبلیغاتی فیلم بی دار بوده. اما سوال این جاست که آیا برای جلب توجه مخاطب، واقعا لازم است او را نگران کنیم؟ مخاطب امروز به اندازه کافی با اخبار تلخ، بحران ها و اتفاقات نگران کننده روبه روست. تبلیغ یک فیلم می تواند جذاب، خلاقانه و حتی شوکه کننده باشد، اما مرز میان جلب توجه و بازی دادن مخاطب هم باید جایی مشخص باشد.

اگر عوامل تولید فیلم ها بلد نیستند تبلیغات خوبی را انجام دهند، بهتر است از فیلم های خارجی و تبلیغاتش کپی کنند تا این که با روان و روح مردم بازی کنند.

منبع: روزنامه خراسان