به گزارش "ورزش سه"، امباپه بار دیگر در رقابت برای توپ طلا حضور دارد، با جاه‌طلبی بازیکنی که می‌داند فصل فوق‌العاده‌ای را پشت سر گذاشته است اما اجازه نمی‌دهد این جایزه به یک وسواس تبدیل شود. این مهاجم رئال مادرید در گفتگو با RFI توضیح می‌دهد: «این هدف هر بازیکنی، هر رقابت‌جویی است، اما وسواس؟ نه، فکر نمی‌کنم. سال خوبی داشتم. از نظر فردی فصل فوق‌العاده‌ای داشتم.»

رقابت کاملا در جریان است و این شرایط برای این ستاره فرانسوی لذت‌بخش است. او می‌گوید: «تماشای آن لذت‌بخش است، حضور در آن لذت‌بخش است و فکر می‌کنم مردم را هم سرگرم می‌کند.» با این حال، او پنهان نمی‌کند که شکست برایش دردناک خواهد بود. بالاخره او خودش را یک رقابت‌جو می‌داند و می‌پذیرد که «وقتی یک رقابت‌جو برنده نمی‌شود، همیشه ناامید می‌شود. به خصوص که فصل قبل کسی بهتر از من نبود».

این شخصیت رقابت‌جو با نوعی از رفتار همراه است که به نظر نمی‌رسد امباپه حاضر باشد برای جلب رضایت دیگران آن را تغییر دهد. برخی از اظهارات او در فرانسه باعث تعجب مردم شده است؛ از جمله جمله‌ای که در آن تأکید کرد: «من همیشه منتخب بودم، فصل گذشته هیچ‌کس بهتر از من نبود.» وقتی از او پرسیده شد که آیا واقعاً چنین جملاتی را بیان کرده است، او در پاسخ به رسانه‌های فرانسوی صراحتاً گفت: «بله.»

او از نحوه صحبت کردنش پشیمان نیست و درک می‌کند که نمی‌تواند رضایت همه را جلب کند و مهم‌تر از همه، توضیح می‌دهد که نمی‌خواهد نقش بازی کند. او تأکید می‌کند: «من هیچ‌وقت نخواسته‌ام همه را راضی کنم چون چنین چیزی غیرممکن است. اما نمی‌توانم شخص دیگری باشم.» ایده او این است که به صورت طبیعی به حرکت رو به جلو ادامه دهد و هم موفقیت‌هایش و هم ناکامی‌هایش را بپذیرد: «سعی می‌کنم خودم باشم، با ویژگی‌های خوب و ایرادهایم، با پیروزی‌ها و شکست‌هایم.»

او همچنین به جام جهانی نگاه می‌کند؛ رقابتی که تأثیر بسیار بزرگی بر او گذاشت، هرچند فرانسه نتوانست قهرمان شود. امباپه از نقش آن تیم و ارتباطی که با کشورش ایجاد کرد دفاع می‌کند: «فکر می‌کنم تصویر خوبی از کشورمان ارائه کردیم.» با گذشت زمان، او توانسته دستاوردهایش را بهتر درک کند. تبدیل شدن به بهترین گلزن تاریخ جام جهانی باعث شد بیش از پیش به بزرگی این تورنمنت پی ببرد: «این بزرگ‌ترین رقابت ورزشی است و تأثیری ماندگار روی مردم می‌گذارد.»

حالا فرانسه با زین‌الدین زیدان به عنوان سرمربی وارد دوره جدیدی می‌شود. امباپه همچنان منتظر نخستین جلسه کاری خود با اوست، اما کاملاً روشن است که آنها باید از نقطه صفر شروع کنند. پیش از آن، او می‌خواست از میراث دیدیه دشان تمجید کند که امباپه برای او اهمیت تاریخی قائل است: «کاری که دشان با تیم ملی فرانسه انجام داد، فوق‌العاده است. او تاریخ‌سازی کرد و واقعاً تیم ملی فرانسه را به جایگاه شایسته‌اش بازگرداند.»

با زیدان، دوره‌ای جدید و چالشی تازه آغاز می‌شود. امباپه می‌خواهد از نزدیک بداند سرمربی تیم ملی چه انتظاری از او و خود تیم دارد. او توضیح می‌دهد: «هیچ‌چیز بهتر از این نیست که او را آنجا ببینم و واقعاً با او درباره چیزی که می‌خواهد، انتظاراتش از ما به عنوان یک تیم و انتظاراتش از من به عنوان یک بازیکن صحبت کنم.»

در مادرید، چهره مهم دیگری نیز در انتظار اوست: ژوزه مورینیو. حضور این سرمربی پرتغالی بیش از همه کنجکاوی امباپه را برانگیخته، چرا که او همیشه می‌خواسته است از نزدیک با این مربی دیدار کند. او اعتراف می‌کند: «او کسی است که همیشه می‌خواستم مربی‌ام باشد.» امباپه او را «مردی فوق‌العاده باهوش» و «یک رهبر» توصیف می‌کند و سپس او را در میان «بهترین مربیان دوران مدرن فوتبال» قرار می‌دهد.

امباپه در میان دوران فعلی‌اش در رئال مادرید و آینده‌اش با تیم ملی فرانسه، فراموش نکرده که از کجا آمده است. ریشه‌های الجزایری و کامرونی او بخشی از هویتش هستند و تأکید می‌کند که هرگز نخواسته این ارتباط را قطع کند. او می‌گوید: «آنها ریشه‌های من هستند، آنها خاستگاه من هستند.» اگرچه در فرانسه به دنیا آمده و بزرگ شده است، می‌پذیرد که هرگز ارتباطش را با ریشه‌ها و خاستگاهش قطع نکرده است.

این ارتباط همچنین از طریق محبت و علاقه‌ای که هر بار هنگام سفر به این قاره دریافت می‌کند، حفظ شده است. او توضیح می‌دهد: «محبت مردم را احساس می‌کنم و این واقعاً مهم و ارزشمند است؛ اینکه حمایت یک قاره کامل را احساس کنی.» این پیوند همچنین در تمایل او برای رشد بیشتر فوتبال آفریقا و رقابت آن در شرایطی برابر با برترین تیم‌های ملی جهان بازتاب پیدا می‌کند.

این ارتباط در رقابت او برای توپ طلا نیز دیده می‌شود. امباپه از حمایتی که از آفریقا دریافت می‌کند قدردانی کرده و می‌پذیرد که اگر در نهایت به این جایزه برسد، تقسیم کردن این موفقیت با آنها برایش ویژه خواهد بود. او می‌گوید: «البته امیدوارم با توپ طلا از اینجا خارج شوم.» اگر او برنده شود، از همین حالا برایش روشن است که این موفقیت فقط متعلق به خودش نخواهد بود: «به یک شکل یا شکل دیگر، می‌توانم این جایزه را به آنها هم تقدیم کنم.»