به نقل از خبرآنلاین، هزینه درمان سرطان برای بسیاری از بیماران تنها به معنای پرداخت پول دارو نیست؛ آزمایش های دوره ای، تزریق، ویزیت پزشکان، تصویربرداری و هزینه های جانبی، در کنار رفت وآمد میان مراکز درمانی و بیمه ها، مجموعه ای از مخارج را به بیمار تحمیل می کند. در این میان، تغییر در میزان پوشش بیمه ای یک دارو می تواند ناگهان هزینه ای را که تا پیش از این قابل مدیریت بوده، به رقمی چند ده میلیون تومانی تبدیل کند.

خانم کشاورز، معلم بازنشسته 74 ساله و مبتلا به سرطان، در گفت وگو با خبرآنلاین از تجربه ای می گوید که طی آن هزینه داروی اصلی اش از کمتر از یک میلیون تومان در هر دوره، ابتدا به ده ها میلیون تومان رسیده و در مقطعی حتی از او خواسته شده تمام قیمت 90 میلیون تومانی دارو را بپردازد. او می گوید این اتفاق در شرایطی رخ داده که درمانش باید هر 20 روز یک بار تکرار شود.

کشاورز درباره سابقه بیماری خود می گوید: از سال 1396 درگیر سرطان پستان شدم. ابتدا هشت جلسه شیمی درمانی انجام دادم، بعد جراحی شدم و 25 جلسه رادیوتراپی داشتم. خدا را شکر درمان نتیجه داد و بعد از آن هم مرتب برای چکاپ مراجعه می کردم.

اما بیماری پس از چند سال دوباره خود را نشان داد. او توضیح می دهد که تابستان سال گذشته متوجه برآمدگی کوچکی در ران پای خود شد و بررسی های بعدی، از جمله نمونه برداری و PET Scan، نشان داد بیماری به بخش های دیگری از بدن نیز گسترش پیدا کرده است (متاستاز). پس از آن، درمان جدیدی برای او آغاز شد.

او در کنار سرطان با مشکلات جسمی دیگری نیز مواجه است؛ از جمله بیماری قلبی که به گفته خودش برای سه رگ اصلی قلب استنت گذاشته و همچنین مشکلات کلیوی که اخیراً به جراحی و درمان نیاز داشته است.

بخش اصلی نگرانی این معلم بازنشسته، هزینه دارویی است که باید در فواصل حدود 20 روزه دریافت کند. او می گوید پس از تشکیل پرونده و دریافت کاردکس مربوط به بیماری خاص، تا مدتی سهم پرداختی اش برای داروی اصلی کمتر از یک میلیون تومان بود.

کشاورز می گوید: با همان کاردکس و حمایتی که وجود داشت، داروی اصلی را زیر یک میلیون تومان می گرفتم. چند سرم و آمپول دیگر هم کنار آن هست، اما داروی اصلی همین دارویی است که الان هزینه اش برای من بالا رفته است.

شرایط اما در آخرین دوره های درمان تغییر کرده است. او درباره اولین مواجهه با هزینه جدید می گوید: رفتم دارو را بگیرم، گفتند باید 45 میلیون تومان پرداخت کنید. گفتم من کارت و کاردکس بیماری خاص دارم. گفتند بیمه شما این دارو را حذف کرده است.

پیگیری های او از بیمه و داروخانه نیز در ابتدا نتیجه روشنی نداشت. به گفته کشاورز، ابتدا به او گفته شد ممکن است سامانه بیمه بسته باشد و مشکل برطرف شود، اما در مراجعه بعدی با پاسخ متفاوتی مواجه شد: بعد گفتند دیگر بیمه تقبل نمی کند و باید کل 90 میلیون تومان را پرداخت کنید. خب آدم شوکه می شود؛ من هر 20 روز یک بار باید این درمان را انجام بدهم.

در نهایت و پس از چند مرحله مراجعه و پیگیری، او توانسته آخرین نوبت داروی خود را با حدود 20 میلیون تومان تهیه کند.

هزینه ها به خرید دارو محدود نمی شود. کشاورز می گوید برای هر مرحله تزریق حدود 6 میلیون و 500 هزار تومان نیز پرداخت می کند و آزمایش های دوره ای هم هزینه جداگانه دارند.

او می گوید: این بار حدود 20 میلیون تومان فقط برای داروی اصلی پرداخت کردم و 6 میلیون و 500 هزار تومان هم هزینه تزریق شد. آزمایش هم دارم؛ گاهی آزمایش را بیمه صفر حساب می کند، اما یک بار هم شده چهار میلیون تومان پرداخت کرده ام، چون گفته اند سات بیمه بسته است و مجبور بودم کارم را انجام بدهم.

به گفته او، بازپرداخت برخی هزینه هایی که قرار بوده بعداً از سوی بیمه انجام شود نیز با تأخیر مواجه شده است: یک مورد حدود 10 میلیون تومان بود که چهار ماه گذشته و هنوز پرداخت نشده. چند بار مراجعه کرده ام و می گویند صبر کنید.

فاصله میان درآمد و مخارج درمان، بخش دیگری از روایت این معلم بازنشسته است. کشاورز می گوید پس از کسورات و بدهی های مربوط به وام، دریافتی ماهانه اش حدود 21 میلیون تومان است؛ رقمی که حتی هزینه یک مرحله درمان او را پوشش نمی دهد.

او می گوید: حدود 21 میلیون تومان دریافتی دارم. فقط همین مرحله 20 میلیون تومان دارو دادم، 6 میلیون و 500 هزار تومان هزینه تزریق شد. دکتر قلب، نوار قلب و داروها هم جداست. من در همین 10 تا 15 روز حدود 50 میلیون تومان هزینه کرده ام و هنوز یک ماه نشده که دوباره باید برای مرحله بعدی درمان بروم.

کشاورز همچنین از هزینه های بستری و درمان کلیه می گوید؛ هزینه ای که به گفته او در یک مورد حدود 70 میلیون تومان بوده و بخشی از آن با معرفی نامه بیمه کاهش پیدا کرده است.

فشار درمان برای او تنها مالی نیست. بخش قابل توجهی از انرژی این بیمار 74 ساله صرف مراجعه حضوری به بیمه ها، داروخانه ها و مراکز مختلف برای مشخص شدن وضعیت پوشش هزینه ها می شود.

او می گوید: من با این ناتوانی چرا باید این قدر در داروخانه بایستم؟ چرا باید از این نهاد به آن نهاد مراجعه کنم؟ یک روز از ساعت 9 صبح رفتم و حدود چهار بعدازظهر برگشتم. مدارکم زیاد است؛ یک جا می گویند این مدرک قبول است و جای دیگر می گویند نیست.

کشاورز می گوید حتی در مقطعی فشار هزینه ها و دشواری پیگیری ها او را به فکر کنار گذاشتن درمان انداخته بود: به دخترم گفتم من دیگر خسته شده ام و دارم از ادامه درمان منصرف می شوم. ناراحت شد و گفت حتی اگر 90 یا 100 میلیون هم باشد، تو درمانت را ادامه بده.

مطالبه این معلم بازنشسته بیش از هر چیز، ایجاد حمایت پایدار برای بیمارانی است که درمان آنها انتخابی یا کوتاه مدت نیست. او می گوید: این درمان ادامه دارد. من شاید بتوانم یک مرحله را سخت یا آسان بگذرانم، اما 20 روز بعد دوباره همین هزینه باید تکرار شود. کسانی هم هستند که شرایطشان از من خیلی بدتر است. اگر نهادی هست که می تواند کمک کند، باید فکری برای بیماران خاص و ادامه درمانشان بشود.