به نقل از ایلنا، علیرضا خرمی گفت: آقای رییس جمهور کارگر صدقه نمی خواهد! کارگر دستمزدی می خواهد که با هزینه واقعی زندگی تناسب داشته باشد و بتواند یک زندگی شرافتمندانه داشته باشد. بنزین گران می شود، کالا گران می شود، اجاره خانه بالا می رود، اما حقوق کارگر همچنان عقب تر از تورم حرکت می کند و کارگری که چندین شغل دارد، هر روز در مقابل خانواده شرمنده تر از روز قبل می شود.

فشار تورم بر معیشت کارگران و بازنشستگان از محدوده افت محدود قدرت خرید فراتر رفته و تأمین نیاز های پایه مانند خوراک، مسکن، درمان و آموزش را به خطر انداخته است.

آمار های رسمی، آسیب پذیری بیشتر دهک های پایین درآمدی را نشان می دهند؛ ثبت تورم نقطه به نقطه 89 درصدی کلی و 127.5 درصدی برای گروه خوراکی ها در مردادماه، بار سنگین تری بر دوش اقشار کم درآمد گذاشته است. در مرداد، نرخ تورم سالانه دهک دوم درآمدی به 78.3 درصد رسیده، در حالی که این شاخص برای دهک دهم 67.6 درصد گزارش می شود. این ناهمگونی، نابرابری در توزیع فشار اقتصادی را به روشنی اثبات می کند. بار اصلی گرانی ها بر دوش طبقه ی کارگر افتاده است.

در کنار تورم، نوسان و جهش نرخ ارز در بازار آزاد (خرید و فروش در محدوده 235 هزار تومان) انتظارات تورمی را تشدید کرده و هزینه های خانوار را بالا برده است. از سوی دیگر، فاصله میان درآمد و هزینه های زندگی برای کارگران عمیق تر از همیشه شده است. در حال حاضر، حداقل دریافتی ماهانه کارگران با تمامی مزایا به 25 میلیون تومان هم نمی رسد، در حالی که محاسبات مستقل، هزینه ماهانه یک خانواده کارگری را حدود 90 میلیون تومان و خط فقر را بالای 70 میلیون تومان برآورد می کنند. این نابرابری شدید، خانواده های کارگری را به حذف مداوم کالا های حیاتی از سبد مصرفی خانوار مجبور کرده است.

علیرضا خرمی، فعال کارگری در انتقاد به اقدامات مسئولین برای مهار تورم گفت: تورم نابود کننده و افسار گسیخته تا کجا قرار است پیش برود؛ چه اتفاقی باید بیفتد تا اقدامی انجام شود؟ باید پرسید، اصلا می شود جلو سونامی تورم را گرفت و اگر می شود چه کسی باید این کار را بکند؟ مسئول اصلی کیست؟

وی در ادامه، وضعیت کنونی را حاصل ناتوانی مطلق دستمزد در پوشش هزینه های حداقل زندگی دانست و تشریح کرد: امروز مسئله کارگران فقط پایین بودن حقوق نیست؛ دستمزد دریافتی توان پوشش یک زندگی حداقلی را هم ندارد. دلار، بنزین، کالا های اساسی، مسکن و درمان روزبه روز گران تر می شوند. مسکن، خودرو و حتی یک سفر ساده برای طبقه کارگر، به رؤیا تبدیل شده است. اختلاف طبقاتی بیداد می کند و سفره کارگران هر روز کوچک و کوچک تر می شود. اگر خدای ناکرده یکی از اعضای خانواده دچار بیماری شود با هزینه زیاد درمان هیچ کاری نمی توان انجام داد. وقتی خط فقر بالای 70 میلیون تومان است، اما حقوق کارگر زیر 20 میلیون تومان، واقعاً باید پرسید یک کارگر با این درآمد اندک چگونه باید از پس این زندگی پر خرج برآید؟

خرمی در ادامه، با انتقاد از رویکرد هایی که حمایت معیشتی را صرفاً در قالب یارانه و کالابرگ دنبال می کنند، گفت: در کنار این فشارها، صحبت از یارانه و کالابرگ می شود. آیا قرار است با اعتبار برای خریدِ چند قلم کالای محدود و مبلغ ناچیز یارانه، شکاف عمیق میان دستمزد و هزینه های زندگی جبران شود؟

وی رویکرد هایی نظیر توزیع کالابرگ یا پرداخت یارانه را راهکار اساسی برای جبران این شکاف عمیق نمی داند.

این فعال کارگری تأکید می کند که افزایش قیمت بنزین و سایر هزینه ها در شرایطی اتفاق می افتد که دستمزد کارگران همچنان از تورم عقب مانده است؛ او خطاب به مسئولین می گوید: آقای رییس جمهور کارگر صدقه نمی خواهد! کارگر دستمزدی می خواهد که با هزینه واقعی زندگی تناسب داشته باشد و بتواند یک زندگی شرافتمندانه داشته باشد. بنزین گران می شود، کالا گران می شود، اجاره خانه بالا می رود، اما حقوق کارگر همچنان عقب تر از تورم حرکت می کند و کارگری که چندین شغل دارد، هر روز در مقابل خانواده شرمنده تر از روز قبل می شود.

این فعال کارگری ساکن اصفهان، با طرح این پرسش که دولت برای مهار آثار تورم بر زندگی مزدبگیران چه اقدامی انجام داده است، اظهار کرد: اینجا یک سؤال جدی از دولتمردان داریم؛ الان دقیقاً کجا هستند و برای سفره ای که هر روز کوچک تر می شود چه کار می کنند؟

خرمی در پایان، با اشاره به نقش کارگران در چرخه تولید و اقتصاد کشور، گفت: مسئولین بزرگوار، مسئله کارگر، با ترحم و پرداخت صدقه حل نمی شود؛ مسئله ی اصلی، عدالت و حق زندگی شرافتمندانه است.