به گزارش "ورزش سه"، مایکل اولیسه بار دیگر در لیگ قهرمانان اروپا نمایشی درخشان ارائه داد، اما بعد در مصاحبه کاملاً خبرنگار را تحت‌الشعاع قرار داد. حیف است که شخصیت واقعی اولیسه را نمی‌بینیم. برای این که منظور به درستی منتقل شود، ابتدا باید به دو نکته اشاره کنیم.

اول این که از سال ۱۹۹۷، یعنی تقریباً ۳۰ سال است که بایرن مونیخ را دنبال می‌کنیم. مایکل اولیسه یکی از بهترین فوتبالیست‌هایی است که تا به حال دیده‌ایم، حتی اگر هنوز خودش را در بزرگ‌ترین بازی‌ها ثابت نکرده باشد. کافی است به سال ۲۰۲۶ نگاه کنید؛ اولیسه در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا مقابل پاریس، همراه با بایرن، و همچنین در نیمه‌نهایی جام جهانی مقابل اسپانیا، همراه با فرانسه، ناامیدکننده ظاهر شد.

دوم این که خیلی‌ها از نحوه انجام مصاحبه‌های اندک اولیسه تمجید می‌کنند و از عباراتی مانند «خونسرد» یا «افسانه‌ای» برای توصیف او استفاده می‌کنند و پست‌های مربوط به این مصاحبه‌ها در فضای مجازی ده‌ها هزار لایک می‌گیرند. اما اولیسه جلوی میکروفن نقش بازی نمی‌کند. او دقیقاً همان کسی است که هست. ترجیح می‌دهد به جای حرف زدن، عمل کند. و وقتی هم صحبت می‌کند، دیدگاه‌هایی کاملاً عمل‌گرایانه بیان می‌کند.

این مسئله ایرادی ندارد و حتی باعث می‌شود او متمایز باشد و نوعی داستان پیرامونش شکل بگیرد، به همین دلیل است که در ارزیابی‌ دچار تردید می‌شویم. با این حال، رفتار اولیسه را تا حدی بی‌احترامی می‌دانیم. در دیدار افتتاحیه بایرن در لیگ قهرمانان اروپا مقابل بودو گلیمت که با پیروزی ۵-۰ بایرن همراه شد، این بازیکن هجومی بار دیگر فوق‌العاده بود. اولیسه که جایزه بهترین بازیکن این مسابقه را به دست آورده بود، پس از بازی در چند برنامه تلویزیونی حاضر شد، کاری که احتمالاً یکی از فعالیت‌های مورد علاقه هیچ ورزشکاری نیست. این را می‌توان درک کرد.

اما اگر کاملاً صادق باشیم، این کار مشقت‌بار نیست. این صرفاً بخشی از این حرفه است، دقیقاً به معنای واقعی کلمه. گاهی به نظر می‌رسد ستاره‌های فوتبال فراموش می‌کنند یا ترجیح می‌دهند نادیده بگیرند، یا شاید هر دو، که بخشی از دستمزدهای هنگفت آنها از کجا می‌آید. از مبالغ عظیم حق پخش تلویزیونی که به باشگاه‌ها و اتحادیه‌ها و سازمان‌های فوتبالی سرازیر می‌شود. بنابراین صحبت از یک رابطه دوسویه است.

اولیسه روز پنجشنبه دو گل به ثمر رساند که یکی از آنها ضربه کات‌دار فوق‌العاده‌ای بود که به گوشه بالای دروازه رفت. وقتی یوخن اشتوتسکی، خبرنگار دازن، از این بازیکن فرانسوی پرسید گل زدن به این شکل تماشایی چه حسی دارد، اولیسه کوتاه و بدون هیچ حالت خاصی پاسخ داد: «نمی‌دانم.» اشتوتسکی سپس پرسید: «واقعاً نمی‌دانی؟» اولیسه فقط شانه‌هایش را بالا انداخت.

اشتوتسکی بیشتر اصرار کرد و اولیسه گفت: «شوت می‌زنم و یا توپ وارد دروازه می‌شود یا نمی‌شود.» اشتوتسکی با لبخندی تلخ و شیرین گفت: «مصاحبه کردن را آسان نمی‌کنی.»

البته اوضاع واقعاً آن‌قدرها هم بد نیست، اما عالی هم نیست. در نهایت، چیزی که کمبودش را احساس می‌کنیم حداقل سطحی از رعایت ادب است، بالاخره خبرنگار هم درست مثل اولیسه که دقایقی قبل در زمین فوتبال وظیفه‌اش را انجام می‌داد، صرفاً دارد کار خودش را انجام می‌دهد. خب، چه می‌شود کرد. شاید راه‌ حل این باشد که در درجه اول از آن دسته از کاربران و مفسران شبکه‌های اجتماعی انتقاد کنیم که معتقد هستند ما در حال ساختن یک فرقه اغراق‌آمیز پیرامون امتناع اولیسه از همکاری هستیم. 

منبع: Focus.de