به نقل از دیروزبان، فرهاد مهراد، صدایی که با روح نسل های مختلف پیوند خورده بود، پس از سال ها فعالیت در فضای ضبط شده و محدود، در اوایل دهه هفتاد شمسی تصمیم گرفت برای نخستین بار پس از سالیان متمادی، با مخاطبان خود رو در رو روبه رو شود. این کنسرت، نه تنها یک برنامه موسیقی، بلکه تلاش برای بازگشت نمادین صدایی بود که در سال های نخستین انقلاب، میان سنت و مدرنیته ایستاده بود.

گزارش های مکتوب و خاطرات حاضران حاکی از آن است که فضای کنسرت، با هویت موسیقایی خود فرهاد همخوانی داشت؛ آرام، متفکرانه و سرشار از نوعی تنهاییِ باشکوه. فرهاد که با آن صدای خش دار و لحنِ بی پرده اش شناخته می شد، در این اجرا، ترکیبی از اشعار نوآورانه و ملودی های مینیمالیستی را ارائه داد. او در این شب، بیش از آنکه یک خواننده، یک راوی به نظر می رسید؛ کسی که داستان های انسانی را با چنان دقتی بازگو می کرد که گویی هر مخاطب، تنها شنونده شخصی آن داستان است.