به گزارش "ورزش سه"،عبدالله ویسی را در اواسط لیگ پانزدهم در محل سالن نشست خبری سازمان لیگ در خیابان سئول به عنوان صدرنشین لیگ برتر ملاقات کردیم. جایی که او پس از پیروزی مقابل تیم برانکو ایوانکوویچ در آغاز لیگ برتر، تیم خود را به عنوان یک قدرت شگفتی‌ساز نشان داده بود و حالا میخواست که کار خود را تکمیل کند. او البته در پایان فصل توانست به مقام قهرمانی برسد و جامی را لمس کند که ستاره‌های پرسپولیس از آن ناکام مانده بودند. به عبارتی این قهرمانی اولین حسرت تیم برانکو ایوانکوویچ را شکل داد چرا که آنها میخواست در حضور تماشاگران پرشمار خود جام را به فرزند کاپیتان فقید خود اهدا کنند.

این قهرمانی، برند عبدالله ویسی را از یک سرمربی معمولی تبدیل به یک مربی قهرمان کرد، موقعیتی که سرمربیان انگشت شماری در ایران آن را لمس کرده بودند. عبدالله در ادامه به نیمکت سپاهان هم رسید اما دیگر نتوانست موفقیت قبلی را تکرار کند تا قهرمانی با کمترین گل خورده در استقلال خوزستان تبدیل به یک مورد نادر و به خصوص در تاریخ فوتبال ایران شود. ویسی نیز پس از آن با دستاوردهایی نظیر حفظ تیمهایی در لیگ برتر و ارتقای بعضی دیگر از تیمها در سطح اول فوتبال ایران توانست جایگاه خود را حفظ کند.

این بار او در هتل المپیک به ملاقات خبرنگاران آمد. جایی که آنها در سالن محقر به میزبانی باشگاه پرسپولیس، نیم ساعت پیش از آن که سرمربی سرخپوشان پشت میز بنشیند و به سوالاتشان پاسخ دهد، با او گپ و گفتی را بزنند. شروع صحبتهای ویسی، خبرنگاران را هم سر شوق آورد. او شیرین، سریع و صریح با آنها صحبت می‌کرد و به سوالات پاسخ می‌داد. ابایی از به زبان آوردن اظهارات جنجالی هم نداشت اما در عین حال کاملا احترام تیم پرسپولیس را نگه می‌داشت. اما زمانی که یکی از خبرنگاران حوزه پرسپولیس سوالی در مورد سبک بازی پرسپولیس مطرح کرد، دیگر طاقت نیاورد و از خود و تیمش دفاع کرد.

سوال این بود که "آیا از پرسپولیس نمی‎ترسید؟" با این مقدمه که سرخپوشان تهرانی در این فصل در 20 دقیقه نخست شروعی تهاجمی و پرموقعیت داشته و زهر خود را به حریف ریخته و بر نمایش مسابقه مسلط می‌شدند و به این شکل حریفان را از پیش‌رو برمی‌داشتند و بخش دیگر مقدمه بر این استوار بود که عبدالله ویسی باتوجه به سبک دفاعی تیمش در استقلال خوزستان و تجربه توقف پرسپولیس، مقابل تیمی که به زعم سرمربی‌اش مانند پرسپولیس دهه 60 و 70 در همان دقایق نخست کار حریفان را می‌سازد، دوباره به سبک تدافعی تکیه خواهد کرد؟

این، یک جورهایی به عبدالله ویسی بر خورد و او در مقام دفاع از خود و تیمش بر آمد و این جواب را داد که شاید حتی نوعی کری برای پرسپولیسی‌ها حساب می‌شد:

- در دهه شصت من مقابل پرسپولیس بازی کردم، 17 سالم بود. همان 20 دقیقه اول وحشتناک بودند اما من به آنها گل زدم. در دهه 70 مقابل آنها بازی کردم و در 20 دقیقه به آنها گل زدم.

- در مربیگری از آنها نترسیدم. برایشان احترام قائلم اما نمیترسیم. ما هم ذوب آهن هستیم و برنامه خودمان را داریم. 

- در دو بازی اول اینطور بودند اما تیمها آنالیزشان کردند و دیگر اینطور نبودند. برایشان احترام قائلیم اما نمیترسیم، ما ذوب آهن هستیم و کارمان را انجام میدهیم.

حالا اما روز مسابقه فرا رسیده و مهدی تارتار و عبدالله ویسی خود را آماده یک جدال جذاب خواهند کرد. جایی دیگر این کری‌خوانی‌ها و رجزها به پایان رسیده و زمان عمل فرا رسیده. تیمی که قصد دارد نشان دهد از پرسپولیس نمی‌ترسد و پرسپولیسی که برای سه امتیاز وارد زمین خواهد شد.