به نقل از همشهری آنلاین، این نویسنده پیشکسوت در پی درگذشت جواد مجابی، شاعر، نویسنده، نقاش و منتقد پیشکسوت ادبی و هنری در نوشتاری که در اختیار ایسنا قرار داده، نوشته است: آنچه در این لحظه می توانم بگویم این است که من یک رفیق شادخوی و نومیدی شکن را از دست دادم و جامعه ی هنری- فرهنگی ما یک هوشمندی ظریف را.

برخی کسان هستند که ورای کوشش های ادبیاتی- هنری شان از یک مزیت ویژه نیز بر خوردارند و آن ذوق ورزی پایان ناپذیر و روحیه ی مداراگرای در روابط انسانی و مناسبات دوستانه است، در این اندک شمار آدمیان دکتر جواد مجابی یگانه بود.

در نیم قرن و اندی شناسی، آشنایی و دوستی در حضر و سفر به یاد نمی آورم که جواد موجب کمترین رنجشی شده باشد، او انسانی به ذات و منش حلیم و خوددار بود و البته غالبا لبخند بر لب به شما خوش آمد می گفت با آن جمله ی مصطلح خود که چگونه اید شما . هم با چنین روحیه ای بود که چند باری بر انواع ناخوشی (اصطلاح خودش) چیره شده بود و از بیمارستان به خانه برگشته بود. این بار هم به خانه برگشت، دوستان پزشک هر آن کاری که لازم بود و می شد انجام دادند، اما دیگر نشد که بسامان شود و آخرین بار که با پزشک رفتم به دیدارش دیگر آن جواد همیشه نبود و دانسته شد که می داند چه در پیش است. چاره ای نبود جز این که به ناستین بسیار کوشنده در نگهداشت جواد و نیز پوپک که از آغاز به یاری مادر و خدمت پدر می بود رو کنم و بگویم باید بردبار باشیم، چه می توانستند انجام دهند که انجام نداده بودند؟

باری… به ایشان تسلیت می گویم و باز هم آرزوی صبوری دارم. حقیقت این که فنا ادامه ی بقای آدمی ست، البته به شگرد و شیوه ی خودش!