به نقل از اطلاعات آنلاین به نقل از هالیوود ریپورتر، ترون در این رویداد که پیش از تقدیر از او در گالا پاییزه موزه آکادمی برگزار شد، با یادآوری مسیر طولانی خود از یک شهر کوچک در آفریقای جنوبی تا درخشش روی صحنه اسکار، نتوانست جلوی اشک هایش را بگیرد. او با لحنی طنزآلود خطاب به مجریان نوجوان برنامه گفت که دخترانش در سالن حضور دارند و نباید او را گریان ببینند. با این حال، او این موفقیت را گواهی روشن بر تحقق رؤیاها دانست و تاکید کرد که اگر چنین معجزه ای برای او رخ داده، بدون شک برای هر انسان دیگری نیز ممکن است.

اما بخش جذاب ماجرا به خاطرات شگفت انگیز تولید فیلم جاده خشم مربوط می شد. در حالی که سال هاست شایعات و حواشی پیرامون اختلاف نظرهای شدید میان ترون و تام هاردی در فضای رسانه ها دست به دست می شود، این بازیگر خاطره ای لطیف و تکان دهنده را روایت کرد. او توضیح داد که هنگام شروع فیلم برداری، دختر بزرگش تنها شش هفته داشت و او فرصتی برای استخدام پرستار پیدا نکرده بود.

اینجا بود که خانواده بزرگ جاده خشم به کمک او آمدند. ترون با خنده و قدردانی گفت که تمام بازیگران زن فیلم و نیک هولت، هم بازی اش، به مدت شش ماه در نامیبیا همچون خانواده ای واقعی از فرزندش مراقبت کردند. دختر کوچک او در خودروهای سنگین پروژه بزرگ شد، بین پلان ها در آغوش بازیگران آرام گرفت و حتی روی نیک هولت بالا آورد! ترون با اشاره به این که فرزندش نخستین قدم های زندگی اش را روی صحنه این فیلم آموخته، اعتراف کرد که پیوندی عمیق، ریشه دار و عاطفی با این اثر سینمایی دارد.

این ستاره هالیوود همچنین از چالش های اولیه خود با شخصیت فوریوسا سخن گفت. او اعتراف کرد که در ابتدا با نقش شخصیت های بیش از حد مثبت و قهرمانان بی نقص ارتباط برقرار نمی کرده است، چرا که فوریوسا می خواست دنیا را به آتش بکشد. اما در جریان فیلم برداری در بیابان های نامیبیا متوجه شد که انگیزه اصلی این جنگجو، انتقام از حاکم ستمگر و نجات زنان اسیر است؛ خصلتی انسانی و خودخواهانه که در نهایت به نقطه عطف و زیبایی درونی این کاراکتر تبدیل شد.

امروزه نفوذ فوریوسا فراتر از پرده سینما رفته است. ترون با تعجب و شیرینی از ملاقات با هوادارانی می گوید که تصویر فوریوسا را روی بازوهای خود تاتو کرده اند یا نوزادانی که نام این قهرمان را بر آن ها گذاشته اند. دیدن کودکی در کالسکه که با نام فوریوسا صدا زده می شود، برای او عجیب ترین و در عین حال شگفت انگیزترین تجربه دنیاست؛ قدرتی که به گفته او نه از خودش، بلکه از جادوی ناب هنر و داستان سرایی سرچشمه می گیرد.

ترون در پایان با فروتنی از پذیرش عنوان الگوی بی نقص خودداری کرد و خود را انسانی پرخطا و معمولی خواند که تنها تلاش می کند مادری خوب باشد. او با ستایش از جرج میلر، کارگردان اثر، یادآور شد که جاده خشم حاصل سال ها تفکر عمیق و عشق بی دریغ این فیلم ساز بزرگ است؛ اثری که پس از گذشت یک دهه، همچنان به عنوان یکی از درخشان ترین آثار سینمای اکشن جهان می درخشد و نسل های جدید را مجذوب خود می کند.