ساخت بنا در مناطقی که زمانی پوشیده از درختان بومی بوده اند، آسیب های زیست محیطی را به دنبال دارد. گاهی جاده ها و راه های جدید نیز احداث می شود، زمین ها تغییر کاربری پیدا می کنند و با ورود خودروها، آرامش زیستگاه های طبیعی نیز برهم می خورد.

حیوانات و پرندگان بومی که سال ها در این مناطق زندگی کرده اند، با تخریب درختان و جنگل، رفت وآمد خودروها، به مرور محل زندگی خود را از دست می دهند. اگر این موضوع ادامه پیدا کند، ممکن است بسیاری از انواع حیوانات و گیاهان در آینده دیگر دیده نشوند.

سؤال اینجاست که چه نظارتی بر ساخت وسازهایی که در ارتفاعات انجام می شود وجود دارد؟ آیا برای هر جاده ای که درطبیعت ساخته می شود، برای هر درختی که قطع می شود و برای هر زمینی که از کاربری خود خارج می شود، مجوز وجود دارد؟ اگر مجوزی داده نشده، چرا با این تخلفات در همان مراحل اولیه ساخت و ساز برخورد نمی شود؟

ساخت وساز، اگر بدون رعایت مقررات و نیز بدون نظارت جدی انجام شود، در نهایت سرمایه ای را از بین می برد که برای یک فرد یا یک نسل نیست بلکه متعلق به آیندگان نیز می باشد.

از دستگاه های مسئول، به ویژه قوه قضاییه، منابع طبیعی و محیط زیست، شهرداری ها و دهیاری ها انتظار می رود نظارت بیشتری بر ساخت وسازها در ارتفاعات و مناطق جنگلی داشته باشند و اجازه ندهند تخلف، پس از احداث خانه یا ویلا، به یک امر عادی در بیاید.

جنگل، کوه، رودخانه، پرنده و حیوانات بومی، همه بخشی از یک زندگی هستند. اگر امروز در برابر تخریب آن سکوت کنیم، فردا شاید دیگر چیزی برای حفاظت باقی نمانده باشد.