نرگس صادقی، متخصص پوست و مو به همشهری می گوید: پاها در طول روز عرق می کنند و ماندن طولانی مدت در کفش گرم و بسته، با حفظ رطوبت روی پوست، شرایط مناسبی برای رشد قارچ و ابتلا به پای ورزشکار ایجاد می کند. خارش، پوسته ریزی، قرمزی، سوزش و ترک، به خصوص بین انگشت ها از علائم شایع آن است و گاهی ناخن ها را هم درگیر می کند.

صادقی اضافه می کند: البته هر پای عرق کرده ای قارچ نمی گیرد و نداشتن قارچ به معنای قوی تر بودن پوست نیست. نوع کفش و جوراب، میزان رطوبت، وضعیت پوست و تماس با سطوح آلوده هم در ابتلا نقش دارند. تعریق طولانی مدت حتی بدون قارچ هم می تواند باعث تحریک پوست، تاول، زخم های سطحی و بوی نامطبوع شود. درضمن بوی بد پا لزوماً نشانه قارچ نیست و بیشتر به عرق و فعالیت باکتری ها مرتبط است.

گرمای تابستان باعث می شود بعضی افراد همراه کتانی یا کفش اسپرت جوراب نپوشند، اما آیا حذف جوراب به معنای سالم تر ماندن پاها است؟ صادقی پاسخ می دهد: اتفاقا جوراب می تواند بخشی از عرق را جذب کند و تماس مستقیم پوست با داخل کفش و اصطکاک را کاهش دهد. بدون جوراب، عرق مستقیماً روی پوست و داخل کفش باقی می ماند و احتمال تحریک، تاول، بوی نامطبوع و در شرایط مناسب، عفونت قارچی بیشتر می شود. بنابراین اگر قرار است ساعت های طولانی کفش بسته بپوشیم، استفاده از جوراب مناسب و تمیز انتخاب بهتری از حذف کامل جوراب است.

این متخصص پوست اضافه می کند: اما وضعیت صندل متفاوت است. صندل که امکان گردش هوا دارد، محیطی متفاوت از کتانی بسته ایجاد می کند و نیازی به جوراب ندارد. اما در عین حال باید پا را تمیز و خشک نگه داشت و مراقب اصطکاک و ایجاد زخم بود. ضمن اینکه صندل محافظ کاملی در برابر گردوغبار، آلودگی محیط و سطوح آلوده نیست.

یک باور رایج این است که عرق کردن داخل کفش برای پاشنه مفید است و باعث نرم شدن آن می شود. اما صادقی می گوید: عرق ممکن است برای مدت کوتاهی پوست را مرطوب و نرم تر نشان دهد، اما راه مناسبی برای درمان خشکی و ترک پاشنه نیست. رطوبت ماندگار در فضای بسته کفش اتفاقا می تواند محیط مناسبی برای رشد میکروب ها و قارچ ها ایجاد کند. به گفته این متخصص پوست، برای پاشنه خشک و ترک خورده، شست وشوی مناسب و خشک کردن پا و استفاده از مرطوب کننده مناسب، روش منطقی تری برای مراقبت از پوست است.

مراقبت از پاها در تابستان از چند عادت ساده شروع می شود: قبل از هر چیز، بهتر است کفش هایی انتخاب شوند که تا حد امکان قابلیت تهویه داشته باشند، بعد از رسیدن به خانه کفش و جوراب را دربیاوریم، پاها را هر روز بشوییم و بین انگشتان را کاملا خشک کنیم. این قسمت اهمیت زیادی دارد. چون باقی ماندن رطوبت بین انگشتان می تواند شرایط مناسبی برای رشد قارچ فراهم کند. برای شستن پا لازم نیست حتماً حمام برویم اما شستشوی هرروزه آنها خیلی ضروری است. درواقع شستن پاها حتی در فصل های سرد سال هم لازم است.

صادقی می گوید: جالب اینجا است که خیلی ها موقع دوش گرفتن هم پاهای خود را نمی شویند و فکر می کنند همین که آب به پاها برسد، تمیز می شود. درحالی که صرف برخورد آب با پاها برای شستشو کافی نیست. آب بخشی از عرق و آلودگی های سطحی را می شوید، اما برای پاک شدن بهتر عرق، چربی و آلودگی ها، باید پاها را با لیف و یک شوینده ملایم بشوییم. به خصوص بین انگشتان و کف پا را.

متخصصان یک حرف دیگر هم دارند؛ آنها می گویند نباید خطر را فقط داخل کفش های عرق کرده جست وجو کرد. استخر، رختکن و حمام های عمومی هم از محیط هایی هستند که تماس پای برهنه با سطوح آلوده می تواند احتمال انتقال قارچ را افزایش دهد. بنابراین در این فضاها استفاده از دم پایی شخصی اهمیت دارد.

متخصصان توصیه می کنند افرادی که تعریق پاهایشان زیاد است، ساعات طولانی کفش بسته می پوشند، مرتب به استخر و رختکن عمومی می روند یا سابقه عفونت قارچی دارند، باید بیشتر مراقب پاهای خود باشند.