به نقل از عصرخبر، میکرودراماها را باید یکی از نشانه های تغییر زبان تصویر در دوران حکمرانی پلتفرم ها دانست؛ آثاری کوتاه، فشرده و مبتنی بر اقتصاد روایت که از ابتدا برای نمایشگر موبایل و نسبت تصویر عمودی طراحی می شوند. به لحاظ زمانی وقت زیادی از مخاطب نمی گیرند، اما تا حد زیادی موثرند، این سبک از ویدیو در ترکیه، کره جنوبی، آمریکا و ایران هم بسیار تولید می شوند و هم طرفداران زیادی دارد.

در این فرمت، قاب دیگر تابع منطق سینمای کلاسیک و افقی نیست، بلکه بر اساس دریافت سریع، تمرکز بر چهره، دیالوگ های موجز و ضرب آهنگ تند تدوین شکل می گیرد. به همین دلیل، میکرودراما صرفاً نسخه کوتاه شده سریال نیست، بلکه با منطق روایی و بصری مستقل خود تعریف می شود؛ منطقی که در آن میزانسن، حرکت بازیگر، طراحی قاب و حتی ریتم درام باید با محدودیت ها و ظرفیت های قاب عمودی هماهنگ شود.

برگزاری نخستین جشنواره ریلیمو را می توان در همین چارچوب دانست؛ نه به عنوان یک رویداد صرفاً نمایشی، بلکه به مثابه نشانه ای از ورود رسمی تر وی اودی ها به قلمرویی که پیش تر بیشتر در شبکه های اجتماعی و بسترهای غیررسمی رشد کرده بود. ظهور سریال های اینستاگرامی، ویدیوهای عمودی و قالب های کوتاه روایت محور نشان داده که ذائقه مخاطب، به ویژه در مصرف موبایلی، به سمت شکل های فشرده تر و سریع الاثرتر تصویر حرکت کرده است. از این منظر، جشنواره ای با محور میکرودراما اهمیت دارد، چون این قالب را از سطح یک تجربه حاشیه ای یا صرفاً الگوبرداری شده از فضای شبکه های اجتماعی، به سطحی جدی تر و قابل ارزیابی در صنعت تصویر نزدیک می کند.

اهمیت چنین رویدادی فقط در معرفی یک قالب تازه نیست، بلکه در نوع مواجهه نهادی با آن است. جشنواره ریلیمو با این اقدام به این شکل از تولید محتوا رسمیت می بخشد؛ رسمیتی که می تواند در آینده به استانداردهای تولید، داوری، پخش و حتی آموزش این شکل از محتوا منجر شود.

این مسئله برای فیلمسازان جوان نیز مهم است، چون یکی از بحران های اصلی تولیدات کوتاه و تجربی، نبود مسیر روشن برای دیده شدن است. تولیدات سینما حتی در قالب فیلم کوتاه هزینه هنگفتی دارد و برای تولید نیاز به تهیه کننده و سرمایه گذار است. میکرودراما می تواند برای نسل جوان، فرصت تازه ای برای آزمون و خطا و ورود به چرخه حرفه ای تر نمایش باشد.

از منظر تکنیکی این قالب، چالش های خاص خود را دارد. فیلمساز در قاب عمودی نمی تواند صرفاً به ترکیب بندی های متعارف سینمای افقی تکیه کند؛ او ناچار است به شکل عمودی به میزانسن فکر کند، از کلوزآپ ها به عنوان عنصر اصلی درام استفاده کند و با حذف حواشی بصری، تمرکز را بر کنش چهره و بدن بگذارد. در چنین ساختاری، طراحی صدا، ریتم تدوین و سازمان دهی اطلاعات روایی اهمیت دوچندان پیدا می کند، چون مخاطب موبایلی معمولاً با حوصله ای کمتر و توجهی پراکنده تر در حال تماشا است. از این جهت، میکرودراما بیش از آنکه یک مد روز باشد، آزمونی برای بازاندیشی در زبان روایت تصویری است.

در نهایت، برگزاری چنین جشنواره ای از سوی فیلیمو را می توان در امتداد طبیعی تحولات عصر ارتباطات و فناوری دید؛ عصری که در آن فرم های روایی همواره در حال تغییرند و رسانه ها ناگزیرند با این تغییرات هم زمان شوند. همان طور که تلویزیون زمانی نسبت خود را با سینما بازتعریف کرد و پلتفرم ها بعدها نسبت خود را با تلویزیون، امروز نوبت قاب عمودی و روایت موبایلی است که جای خود را در منظومه تصویر تثبیت کند. این تغییر، نه موقتی است و نه حاشیه ای؛ بلکه بخش تازه و جدا نشدنی از تولیدات تصویری عصر حاضر است.