از ژلهای فلهای و مواد تقلبی تا جراحی در زیرزمین توسط غیرپزشکها؛ اینها بخشی از پشت پرده بازاری است که هر روز بزرگتر هم میشود.
به نقل از تابناک، بازار جراحی و خدمات زیبایی در ایران فقط بازار پزشکان، کلینیک های مجهز و متقاضیانی نیست که می خواهند بینی، لب، صورت یا اندام خود را تغییر دهند. در حاشیه این بازار بزرگ، شبکه ای از تبلیغات فریبنده، مراکز غیرمجاز، افراد فاقد صلاحیت، محصولات تقلبی و واسطه هایی شکل گرفته که از میل مردم به زیباتر شدن پول درمی آورند؛ گاهی بدون آنکه کوچک ترین مسئولیتی در قبال عوارض احتمالی بپذیرند. ماجرا از جایی جدی می شود که مقام های قضایی و پزشکی نیز درباره ابعاد این بازار هشدار می دهند. در آبان 1404، رییس کل دادگستری استان تهران اعلام کرد گزارش هایی از انجام جراحی زیبایی توسط افراد فاقد صلاحیت در زیرزمین ها و مکان های غیربهداشتی دریافت شده است؛ حتی در برخی موارد، به گفته او، از نام پزشکان خارجی برای جلب اعتماد مشتریان سوءاستفاده شده است. ژل هایی که فله ای وارد می شوند یکی از عجیب ترین نمونه های تخلف، ماجرای ژل فله ای است. در اسفند 1402، دبیر انجمن صنفی کلینیک های تخصصی پوست و مو در تهران نسبت به ورود ژل های غیرمجاز در حجم بالا و تزریق آنها به مردم هشدار داد. به گفته او، این مواد در حجم های بالا وارد و سپس در سرنگ های کوچک تر برای مصرف مشتریان عرضه می شوند. عبارت ژل فله ای شاید در نگاه اول بیشتر شبیه اصطلاحی برای یک کالای معمولی باشد تا ماده ای که قرار است داخل بدن انسان تزریق شود. اما تفاوت همین جاست: مصرف کننده باید بداند ماده ای که وارد صورتش می شود چیست، چه منشأیی دارد، چگونه نگهداری شده و آیا اصلاً مجاز است یا نه. در بازار غیررسمی، این زنجیره شفافیت ممکن است از بین برود؛ محصولی که در کارخانه با بسته بندی، شماره سری ساخت و شرایط مشخص تولید شده، در نهایت ممکن است به ماده ای بی نام ونشان برای مصرف کننده تبدیل شود. قاچاق، تقلب و محصولاتی که هویتشان معلوم نیست یکی دیگر از نقاط آسیب پذیر بازار زیبایی، زنجیره تأمین محصولات است؛ از فیلر و بوتاکس گرفته تا برخی تجهیزات و مواد مصرفی. هرچه تقاضا بیشتر و نظارت دشوارتر باشد، انگیزه برای ورود کالاهای غیرمجاز و تقلبی هم بیشتر می شود. مشکل اصلی برای بیمار فقط اصل یا فیک بودن یک محصول نیست؛ بلکه در صورت تقلبی یا غیرمجاز بودن، ممکن است ترکیب ماده، شرایط نگهداری، تاریخ مصرف و حتی استریل بودن آن مشخص نباشد. به همین دلیل، بازار زیرزمینی زیبایی می تواند هم زمان دو قربانی داشته باشد: بیماری که هزینه محصول را می پردازد و بدنی که ماده ناشناخته دریافت می کند. وقتی پزشک فقط روی کاغذ حضور دارد تخلف همیشه به مواد تقلبی محدود نمی شود. گاهی مشکل، کسی است که قرار است اقدام پزشکی را انجام دهد. در آذر 1404، وزارت بهداشت از شناسایی و اعلام فهرست مراکز درمانی و زیبایی غیرمجاز خبر داد و گفت برخی از این مراکز بدون مجوز رسمی فعالیت کرده و در فضای مجازی نیز تبلیغات گسترده دارند. از سوی دیگر، بازپرس دادسرای جرایم پزشکی تهران در آذر 1404 گفت بخش عمده ای از تبلیغ کنندگان خدمات زیبایی فاقد پزشک هستند و در برخی موارد جراحی ها توسط تکنسین ها یا افراد فاقد صلاحیت انجام می شود. یعنی ممکن است مشتری با تصور اینکه وارد یک کلینیک زیبایی شده، در واقع وارد مرکزی شود که ساختار پزشکی آن چیزی نیست که تبلیغات وعده داده است. دلال ها؛ حلقه ای که بیمار را به اتاق عمل می رساند بخش دیگری از این بازار، واسطه گری است؛ افرادی که خودشان پزشک نیستند اما مشتری پیدا می کنند، او را به پزشک یا مرکز معرفی می کنند و در ازای جذب بیمار یا هدایت او به یک مجموعه، منفعت مالی می برند. وجود واسطه در خودِ بازار خدمات لزوماً به معنای تخلف نیست، اما وقتی انتخاب پزشک بر اساس پورسانت انجام شود، یک خطر جدی ایجاد می شود: ممکن است معیار اصلی، بهترین درمان برای بیمار نباشد؛ بلکه بیشترین درآمد برای واسطه باشد. در چنین شرایطی، بیمار دیگر مشتری یک پزشک نیست؛ مشتری یک شبکه فروش است. اینستاگرام؛ ویترین بزرگ بازار فضای مجازی، موتور محرک این بازار شده است. عکس های قبل و بعد، تخفیف های محدود، وعده نتیجه تضمینی ، تصاویر افراد مشهور و تبلیغات اینفلوئنسری، تصمیمی پزشکی را شبیه خرید یک کالای مصرفی نشان می دهند. معاون سازمان نظام پزشکی در آبان 1404 تاکید کرد حدود 90 درصد تبلیغات جراحی زیبایی و پلاستیک در فضای مجازی واقعی نیستند. این اظهارنظر، اگرچه یک برآورد صنفی است و نباید آن را معادل یک آمار رسمی قطعی دانست، نشان دهنده نگرانی جدی درباره کیفیت و صحت تبلیغات این حوزه است. در همین فضا، قبل و بعد می تواند از یک ابزار اطلاع رسانی به ابزار فروش تبدیل شود؛ بدون آنکه بیمار بداند عکس ها مربوط به چه کسی، چه زمانی و تحت چه شرایطی گرفته شده اند. زیبایی در زیرزمین شاید عجیب ترین تصویر این بازار همان چیزی باشد که مقام قضایی تهران از آن سخن گفته است: جراحی در زیرزمین و مکان های غیربهداشتی. جراحی زیبایی، حتی اگر هدف آن فقط تغییر ظاهر باشد، همچنان اقدام پزشکی است. اتاق عمل، بیهوشی، استریل، تجهیزات احیا و امکان رسیدگی فوری به عوارض، موضوعاتی نیستند که بتوان آنها را با یک تخت، چند ابزار و یک صفحه اینستاگرامی جایگزین کرد. پرونده های مراکز غیرمجاز نشان می دهند که خطر فقط بد شدن نتیجه زیبایی نیست؛ بلکه ممکن است عفونت، آسیب بافتی، عوارض ناشی از مواد تزریقی، مشکلات ناشی از جراحی و در موارد شدید، آسیب های جبران ناپذیر رخ دهد. بازار بزرگ تر، وسوسه بزرگ تر رشد تقاضای زیبایی، فرصت اقتصادی بزرگی ساخته است؛ اما همین پول می تواند افراد بیشتری را به سمت بخش های غیررسمی بازار بکشاند. در یک سوی این بازار، جراح متخصص، بیمارستان مجهز و محصول دارای مجوز قرار دارد. در سوی دیگر، واسطه، تبلیغ فریبنده، محصول نامعلوم، مرکز بدون مجوز و فرد فاقد صلاحیت. شکل اصلی اینجاست که برای مشتری عادی، تشخیص این دو جهان همیشه آسان نیست. ممکن است هر دو در اینستاگرام صفحه ای شیک داشته باشند؛ هر دو عکس قبل و بعد منتشر کنند و هر دو وعده یک چهره زیباتر بدهند. اما تفاوت واقعی در چیزی است که پشت دوربین دیده نمی شود: مجوز، تخصص، اصالت محصول، استاندارد مرکز و مسئولیت پذیری در برابر عوارض. بازار زیبایی ایران الزاماً بازار خطرناکی نیست؛ اما بازار بزرگی است که بخش غیرمجاز آن می تواند بسیار خطرناک باشد. و شاید مهم ترین هشدار برای مصرف کننده این باشد که قبل از پرسیدن قیمت عمل چقدر است؟ بپرسد: چه کسی قرار است این کار را انجام دهد، با چه ماده ای، در کجا، با چه مجوزی و اگر مشکلی پیش آمد، چه کسی پاسخگوست؟ زیبایی یک کالا نیست که اگر تقلبی بود بتوان آن را پس داد. وقتی محصول این بازار، بدن انسان است، هزینه یک انتخاب اشتباه می تواند بسیار بیشتر از پولی باشد که روی فاکتور نوشته شده است.
شهید لاریجانی درباره حوادث 1400 [ رد صلاحیت] گفتند: «آبروی هر کسی متاعی است که خدا به او میدهد و ما باید وظیفه خودمان را انجام بدهیم اگر وظیفه را درست انجام بدهیم خدا میداند کی و کجا آبروی ما را تدارک کند»
پیشنهاد مالی فدراسیون فوتبال آفریقای جنوبی به پیتسو موسیمانه برای بازگشت به نیمکت بافانا بافانا، بسیار پایینتر از دستمزد قبلی او در این تیم و رقمی است که در قراردادش با استقلال ثبت شده بود.
منافع فوتبال ایران در انفعال نیست/ سکوت مهدی تاج در قبال رسوایی جهانی اینفانتینیو
زیبایی در زیرزمین شاید عجیب ترین تصویر این بازار همان چیزی باشد که مقام قضایی تهران از آن سخن گفته است: جراحی در زیرزمین و مکان های غیربهداشتی. جراحی زیبایی، حتی اگر هدف آن فقط تغییر ظاهر باشد، همچنان اقدام پزشکی است. اتاق عمل، بیهوشی، استریل، تجهیزات احیا و امکان رسیدگی فوری به عوارض، موضوعاتی نیستند که بتوان آنها را با یک تخت، چند ابزار و یک صفحه اینستاگرامی جایگزین کرد. پرونده های مراکز غیرمجاز نشان می دهند که خطر فقط بد شدن نتیجه زیبایی نیست؛ بلکه ممکن است عفونت، آسیب بافتی، عوارض ناشی از مواد تزریقی، مشکلات ناشی از جراحی و در موارد شدید، آسیب های جبران ناپذیر رخ دهد. بازار بزرگ تر، وسوسه بزرگ تر رشد تقاضای زیبایی، فرصت اقتصادی بزرگی ساخته است؛ اما همین پول می تواند افراد بیشتری را به سمت بخش های غیررسمی بازار بکشاند. در یک سوی این بازار، جراح متخصص، بیمارستان مجهز و محصول دارای مجوز قرار دارد. در سوی دیگر، واسطه، تبلیغ فریبنده، محصول نامعلوم، مرکز بدون مجوز و فرد فاقد صلاحیت. شکل اصلی اینجاست که برای مشتری عادی، تشخیص این دو جهان همیشه آسان نیست. ممکن است هر دو در اینستاگرام صفحه ای شیک داشته باشند؛ هر دو عکس قبل و بعد منتشر کنند و هر دو وعده یک چهره زیباتر بدهند. اما تفاوت واقعی در چیزی است که پشت دوربین دیده نمی شود: مجوز، تخصص، اصالت محصول، استاندارد مرکز و مسئولیت پذیری در برابر عوارض. بازار زیبایی ایران الزاماً بازار خطرناکی نیست؛ اما بازار بزرگی است که بخش غیرمجاز آن می تواند بسیار خطرناک باشد. و شاید مهم ترین هشدار برای مصرف کننده این باشد که قبل از پرسیدن قیمت عمل چقدر است؟ بپرسد: چه کسی قرار است این کار را انجام دهد، با چه ماده ای، در کجا، با چه مجوزی و اگر مشکلی پیش آمد، چه کسی پاسخگوست؟ زیبایی یک کالا نیست که اگر تقلبی بود بتوان آن را پس داد. وقتی محصول این بازار، بدن انسان است، هزینه یک انتخاب اشتباه می تواند بسیار بیشتر از پولی باشد که روی فاکتور نوشته شده است. 
مقصد مهاجم پرسپولیس مشخص شد
فراتر از یک سریال فوتبالی/ چرا تمام دنیا تد لاسو را دوست دارند؟