به گزارش "ورزش سه"، با ورود کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال به پرونده پلی آف لیگ برتر، صنعت نفت به عنوان تیم برنده اعلام شد و حضورش در لیگ بیست و ششم مسجل گردید. البته باشگاه مس رفسنجان همچنان بر پیگیری پرونده از دادگاه CAS امیدوار است. در همین خصوص مجتبی جباری صحبت‌های مفصلی انجام داده که مشروح آن را در ادامه می‌خوانید:

* لیگ برتر حق مس است
امیدوارم تصمیم نهایی درباره پرونده باشگاه، تصمیمی عادلانه باشد. حضور در لیگ برتر حق مس رفسنجان است و امیدوارم رأی به سود باشگاه صادر شود؛ زیرا در غیر این صورت، پایه‌ای برای بی‌عدالتی گذاشته می‌شود و پس از آن هر شخص یا نهادی می‌تواند هر تصمیمی را که می‌خواهد در فوتبال بگیرد.

* وضعیت قرارداد
قرارداد من با باشگاه مس رفسنجان یک‌فصل‌ونیمه و مشروط به ماندن تیم در لیگ برتر بود. اگر خدای‌ناکرده شرایط دیگری رقم بخورد، باید دید مسئولان باشگاه چه تصمیمی می‌گیرند؛ اما اگر نظر شخصی من را بخواهید، دوست دارم همکاری‌ام را با مس رفسنجان ادامه دهم. تیم را در میانه راه و در شرایطی دشوار تحویل گرفتم و این چالش را دوست دارم. علاقه‌مندم در شرایطی عادی، خودم تیم را ببندم، با آن کار کنم و تمام تلاشم را برای موفقیتش انجام دهم.

* شرایط نابرابر مس پیش از دیدار پلی‌آف
تیمی که قرار بود از لیگ دسته اول در پلی‌آف شرکت کند، حدود چهار ماه در کوران مسابقات بود؛ اما بازیکنان ما چند ماه مسابقه رسمی نداشتند و تنها مدت کوتاهی تمرین کرده بودند. آماده‌سازی یک تیم پس از چنین وقفه‌ای برای مسابقه‌ای با این میزان حساسیت، بسیار سخت و پرریسک است.
هر جلسه تمرین برای بازیکنان ما با خطر مصدومیت همراه بود. بسیاری از بازیکنان قرارداد نداشتند و صرفاً به دلیل محبتی که به من و باشگاه داشتند در تمرینات حضور پیدا کردند. اگر بازیکنی بدون قرارداد در تمرین مصدوم می‌شد، مشخص نبود چه کسی باید پاسخ‌گوی او و آینده حرفه‌ای‌اش باشد.
پیش از آغاز تمرینات با بازیکنان جلسه داشتم و نظراتشان را شنیدم. طبیعی بود بازیکنی که قرارداد نداشت، نسبت به به‌خطر افتادن سلامت حرفه‌ای خود نگران باشد. با وجود همه نگرانی‌ها، تمرینات را به‌گونه‌ای پیش بردیم که در زمان موجود تا حد امکان آماده مسابقه شویم؛ اما طبیعی بود که به صددرصد آمادگی موردنیاز نرسیم.
احتمال مصدومیت در جریان بازی نیز زیاد بود و دو بازیکن خارجی خود را هم در اختیار نداشتیم. وقتی همه این موارد را کنار هم قرار می‌دهیم، مشخص می‌شود که قرار نبود در شرایطی عادی و برابر وارد مسابقه شویم. بخشی از تصمیم باشگاه برای شرکت نکردن در پلی‌آف، دفاع از سلامت و حق بازیکنان بود.

* مساله فقط یک مسابقه نبود
اگر به چنین تصمیمی تمکین می‌کردیم، پس از آن ممکن بود هر برخورد دیگری با باشگاه مس رفسنجان انجام شود. وقتی چنین بی‌عدالتی بزرگی می‌تواند جوانان و مردم یک شهر را از حضور در لیگ برتر محروم کند، طبیعی است که نسبت به تصمیم‌های بعدی نیز نگران باشیم. آنچه رخ داد فقط مسئله یک مسابقه نبود و می‌توانست به رویه‌ای خطرناک در فوتبال تبدیل شود.
در عین حال، وظیفه ما این بود که تیم را برای مسابقه آماده کنیم. اگر تکلیف زودتر مشخص می‌شد و مسابقه برگزار می‌شد، پیروزی در پلی‌آف می‌توانست بسیاری از ذهنیت‌ها و تصمیم‌ها علیه باشگاه را تغییر دهد. ما برای مسابقه آماده می‌شدیم، اما هم‌زمان با بلاتکلیفی، کمبود بازیکن، نبود قرارداد و خطر جدی مصدومیت روبه‌رو بودیم.

* بلاتکلیفی تیم در شرایط فعلی
مشکل اصلی این است که هنوز نمی‌دانیم باید تیم را برای لیگ برتر آماده کنیم یا لیگ دسته اول. بازیکنان تماس می‌گیرند و با توجه به اعلام حضور مس در لیگ یک، خواستار رضایت‌نامه می‌شوند تا به تیم دیگری بروند. از سوی دیگر، اگر اجازه جدایی بدهیم و سپس رأی صادر شود که مس باید در لیگ برتر حضور داشته باشد، با چه نفراتی باید تیم را ببندیم؟
نمی‌توان آینده بازیکن را نادیده گرفت، اما نمی‌توان منافع باشگاه را نیز به خطر انداخت. اگر رضایت‌نامه‌ای صادر شود، باید در آن شرط شود که در صورت بازگشت مس به لیگ برتر، بازیکن با همان شرایط به تیم بازگردد.
بودجه و ساختار یک تیم در لیگ برتر با لیگ دسته اول کاملاً متفاوت است. ما زمان زیادی را از دست داده‌ایم. دو هفته تمرین کردیم، اما به دلیل ادامه بلاتکلیفی دیگر امکان نگه‌داشتن تیم در کنار هم وجود نداشت و بازیکنان پراکنده شدند.
اکنون باید دوباره تعداد اندکی از بازیکنان دارای قرارداد را در کنار چند بازیکن جوان جمع کنیم و تمرینات را آغاز کنیم؛ شرایطی که در شأن باشگاه مس رفسنجان نیست. حتی اگر رأی به سود باشگاه صادر شود، مشخص نیست خسارتی که از نظر زمان آماده‌سازی، شرایط بدنی و فرصت جذب بازیکن به ما وارد شده، چگونه جبران خواهد شد. بازار نقل‌وانتقالات منتظر ما نمی‌ماند و بیشتر بازیکنان باکیفیت در حال انتخاب تیم‌های خود هستند.»

* اگر لیگ برتری شویم، هدف نخست حفظ تیم است
باشگاه مس رفسنجان از نظر امکانات و ظرفیت، توان رسیدن به جایگاهی در فوتبال آسیا را دارد؛ اما با توجه به اتفاقاتی که طی سال‌های گذشته رخ داده، رسیدن به این هدف ساده و کوتاه‌مدت نیست. باشگاه ابتدا باید به ثبات برسد، جایگاه مشخصی در لیگ پیدا کند و سپس به سمت قرار گرفتن در میان مدعیان حرکت کند.
در شرایط فعلی، اگر حضورمان در لیگ برتر قطعی شود، هدفی جز ماندن در لیگ برتر نمی‌توانیم تعیین کنیم. زمان زیادی تا آغاز مسابقات باقی نمانده، تیم کاملی در اختیار نداریم و بازیکنان باکیفیت زیادی نیز در بازار نمانده‌اند. دادن هر وعده‌ای فراتر از حفظ سهمیه در چنین شرایطی اشتباه است.
لیگ پیش رو فشرده خواهد بود. مسابقات جام حذفی را داریم، تعداد تیم‌ها افزایش پیدا کرده و به دلیل تقویم ملی و آسیایی، بازی‌ها با فاصله‌های کوتاهی برگزار می‌شود. تیمی که وارد چنین مسابقاتی می‌شود باید آمادگی بدنی مناسبی داشته باشد و در هر پست دو بازیکن آماده و نزدیک به یکدیگر در اختیار بگیرد. ما اکنون از نظر نیروی انسانی و زمان آماده‌سازی، یکی از دشوارترین شرایط را داریم.
برای پیشرفت، تنها گفت‌وگو و شعار کافی نیست. برنامه باید نوشته شود، اهداف قابل اندازه‌گیری تعیین شود و باشگاه سال‌به‌سال مسیر ثبات، حضور در میانه جدول، رسیدن به بالای جدول و سپس رقابت با مدعیان را طی کند. این روند ممکن است چند سال زمان ببرد.

* رسانه‌ها صدای حق مس را بلندتر کنند
رسانه‌ها باید صدای باشگاه مس رفسنجان را بلندتر به گوش مسئولان فوتبال کشور برسانند. صدای این باشگاه مانند برخی باشگاه‌های دیگر در رسانه‌های ملی بازتاب گسترده‌ای نداشت؛ در حالی که باید فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ بابت تصمیمی که علیه مس گرفته شد، با مطالبه جدی‌تری روبه‌رو می‌شدند.
حتی اگر از نظر فنی معتقد باشیم مس شایستگی ماندن در لیگ برتر را نداشته، تیم سوم لیگ دسته اول نیز براساس مقررات از حق صعود مستقیم برخوردار نبوده است. اعتراض ما به همین تغییر ناگهانی مقررات و بی‌عدالتی بود.
نقدها را می‌شنوم و از آنها استفاده می‌کنم، اما بیان نقد باید همراه با احترام باشد و تصمیم‌های فنی نیز نمی‌تواند فقط براساس فضای رسانه‌ای گرفته شود. لازم است این نشست‌ها ادامه پیدا کند، نقدها پیگیری شود و ما نیز اطلاعات فنی، شرایط لیگ و وضعیت بازیکنان را شفاف‌تر در اختیار رسانه‌ها قرار دهیم.