به نقل از اکونومیست، اوباما که از اشتباه های فاجعه بار جورج بوش در عراق و افغانستان درس گرفته بود، می گفت آمریکا باید نبردهای خود را عاقلانه انتخاب کند و تنها در برابر جدی ترین تهدیدها وارد عمل شود. اما ترامپ با شروع جنگی بی پروا و بی برنامه علیه ایران، بدون راهبردی برای پیروزی و سرشار از لاف های توخالی برای تغییر حکومت، درست مرتکب همان کار احمقانه ای شد که اوباما نسبت به آن هشدار داده بود. حالا جنگ با ایران در حال بلعیدن ریاست جمهوری اوست.

موفقیت های محدود ترامپ نمی توانند فاجعه جنگ تمام عیاری را که او بدون پشتوانه راهبردی آغاز کرده، توجیه کنند. حتی خواسته های عجیب رییس جمهوری دمدمی مزاج آمریکا مانند تصاحب گرینلند، گرچه نابخردانه است، اما در برابر حماقت تمام عیار حمله به ایران، رنگ می بازد و ارزش خود را از دست می دهد.

ترامپ اگرچه از اوباما متنفر است و این نفرت را بارها با توهین و تحقیر نشان داده، اما در بسیاری از غرایز با همتای خود شریک است نشان می دهد: او هم به ملت سازی در سرزمین های دور بدبین و از متحدانی که سوار بر قدرت آمریکا می شوند، آزرده است. با این حال، تفاوت اساسی در رویکرد است. اوباما با تکبر آمریکایی مقابله می کرد و می کوشید سیاست خارجی را با ارزش های لیبرال متعادل کند، اما ترامپ با خودبزرگ بینی، بی توجهی به جزییات و وحشیگری، سیاست خارجی را به ابزاری برای قلدری و منافع شخصی تبدیل کرده است. این تفاوت، از جنگ ایران یک نماد از انحطاط سیاست خارجی ترامپ ساخته است.

هر دو رییس جمهوری در پی کاهش نقش آمریکا در خاورمیانه بودند. اوباما می خواست منابع را به سمت آسیا منتقل کند و ترامپ هم وعده جایگزینی هرج ومرج با تجارت را داد. اما ترامپ با آغاز جنگ، نه تنها این وعده را نقض کرد، بلکه مدل های اقتصادی کشورهای خلیج فارس را هم به هم زد. سرمایه گذاری های کلان در مراکز داده و فناوری، در سایه موشک های ایرانی، به کابوسی برای متحدان عرب تبدیل شده است. این جنگ، چرخشِ موعود را به بن بستی راهبردی مبدل و اعتماد منطقه به آمریکا را به شدت مخدوش کرده است.
کشورهای خلیج فارس که روزگاری آمریکا را ضامن امنیت خود می دانستند، اکنون دنبال متحدان جایگزینند. عربستان سعودی به سمت تنوع بخشی به شرکای دفاعی و اقتصادی خود رفته و روابط با ترکیه و چین را عمیق تر می کند. ترامپ هم با کم اهمیت جلوه دادن حملات ایران و تمسخر محمد بن سلمان، این بی اعتمادی را تشدید کرده است. اکنون برخی از حاکمان خلیج فارس ترجیح می دهند با ایران به توافق های پنهان دست یابند و از هزینه های جنگ در امان بمانند؛ واقعیتی که نشان دهنده افول نفوذ آمریکا در منطقه است.

نتیجه تلخ اینکه ترامپ با نادیده گرفتن حکمت ساده اوباما، خود و کشورش را در باتلاقی فروبرده که پایانی برای آن متصور نیست. حماقت ریاست جمهوری، همانطور که اوباما هشدار داده بود، به فاجعه ای تبدیل شده که علاوه بر تضعیف جایگاه آمریکا در خاورمیانه، ریاست جمهوری ترامپ را هم به کام خود می کشد. اگر او کمتر لاف می زد و بیشتر به توصیه های عاقلانه گوش می داد، شاید امروز با این همه آتش سوزی سیاسی و نظامی روبه رو نبود. اما جنگ، بی اعتنا به لفاظی ها، ادامه دارد و هر روز، هزینه ای سنگین تر بر دوش کاخ سفید و متحدانش می گذارد.