امیر قلعه نویی سه هفته بعد از بازگشت از مکزیک بالاخره در یک برنامه زنده تلویزیونی حاضر شد و نزدیک به سه ساعت درباره مشکلات و موانع و نکات فنی تیم ملی در جام جهانی حرف زد.

بخش عمده صحبت های قلعه نویی در این برنامه واگویه مشکلات لجستیکی مربوط به آماده سازی، سفر به مکزیک و اذیت و آزارهایی بود که میزبان علیه تیم ایران انجام داد. نکاتی که دو روز قبل از آن نیز در نشست با اعضای کمیته فرهنگی فدراسیون تا حدود زیادی مطرح شده و تکراری بود.

امیر قلعه نویی نکات بسیاری در این برنامه مطرح کرد که می شود درباره تک تک شان با جزییات و به صورت مفصل بحث کرد. از ماجرای پاداش صعود و توزیع آن بین بازیکنان و سرمربی گرفته تا تک تک نکات فنی مربوط به سه مسابقه تیم ایران. البته که این برنامه اصلاً تبدیل به یک برنامه چالشی برای سرمربی تیم ملی نشد. او از ابتدا خطاب خود را مردم ایران قرار داد و رو به دوربین با مردم صحبت کرد تا مشخص شود اساساً مجری برنامه قرار نیست با طرح سؤال های پرشمار و پینگ پنگی، قلعه نویی را وارد چالش کند. اشاره او به مجری که شما که همه اینها را می دانی و مردم باید خبردار شوند نیز در همین راستا مطرح شد.

قلعه نویی در کمال آرامش و با اطلاع از موضع برنامه ای که در آن حاضر شده بود در بیشتر جلسه سه ساعته متکلم وحده بود و نکات خود را بی کم و کاست مطرح کرد. در بسیاری از موارد نیز مجری برنامه با او همراهی و همذات پنداری کرد و نکاتش را پذیرفت و تنها در یکی دو مورد جزیی فنی حرف سرمربی را نپذیرفت تا فرم برنامه خیلی هم تصنعی به نظر نرسد. به عبارتی در این سه ساعت، قلعه نویی تمام نکات مدنظر خود که بخش عمده از آنها تکراری بود را گفت و تشریح کرد بدون اینکه مقاومتی در پذیرش برخی از توجیهاتش به وجود بیاید. جالب اینکه از بین پرسش های پرشمار مردم نیز تنها سه چهار سؤال به صورت رندوم از سرمربی تیم ملی پرسیده شد که البته یکی دو تای آن باعث شد تا قلعه نویی کمی عصبانی شود.

اما جدا از روال این برنامه و توضیحات ناکافی قلعه نویی در توجیه دلایل ناکامی تیم ملی، او همچنان نپذیرفت که حذف شدن از جام جهانی حتی بدون شکست و دستاوردهایی که خودش روی آن تأکید دارد یک ناکامی ورزشی است و رسانه و کارشناس حق دارد تا به خاطراین ناکامی، عوامل رقم خوردن آن را با در نظر گرفتن تمام موانع و مشکلات نقد کند.

آنچه در این برنامه دوباره به شکل گل درشت در خصوص سرمربی تیم ملی بیرون زد و ثابت شد او نمی خواهد در این خصوص رویه اش را تغییر دهد، نحوه مواجهه اش با نقد و فضای انتقادی بود. قلعه نویی باز هم در این برنامه چندین بار به ماجرای نقدهای بعد از جام ملت های 2007 اشاره کرد به شکلی که انگار آنچه در آن روزها بر وی گذشته بزرگترین کابوس زندگی ورزشی اش به شمار می آید و همین باعث شده نگاهش نسبت به رسانه های منتقد و افراد نقدکننده تغییر کند.

در برنامه دوشنبه شب فوتبال برتر بار دیگر مشخص شد امیر قلعه نویی در 63 سالگی و در شرایطی که چهار سال و چهار ماه از دوران دوم سرمربیگری اش در تیم ملی می گذرد هنوز مقابل نقد و انتقاد گارد دارد و اصلاً این فضا را تاب نمی آورد. قلعه نویی در حالی منتقدانش را گلچین می کند که در فوتبال سطح اول دنیا مربیان بزرگی مثل توماس توخل یا یولین ناگلزمن قبل و حین تورنمنت، در کنفرانس قبل و بعد از مسابقه و پس از تورنمنت مدام با نقدهای تند مواجه می شوند و البته غالباً حتی اگر خشمگین شوند دنبال پاسخی منطقی برای مخاطب خود هستند و خشم شان را فرو می خورند.

جالب اینکه قلعه نویی مدام تأکید می کند که منتقدان باید صبر می کردند تا کار تیم ملی در تورنمنت تمام شود و بعد انتقاد کنند؛ مسأله اشتباهی که به غلط جا افتاده چرا که کافی است مثلاً رسانه های انگلیسی را مرور کنید و ببینید چطور تیمی که تا نیمه نهایی صعود کرده و در نهایت به رتبه سوم دست یافته در تمام طول مسابقات با نقدهای تند فنی و غیرفنی مواجه شده و می شود.

حال با در نظر گرفتن فضای غالب بر رسانه ها و نوع مواجهه شان با تیم ملی و سرمربی اش سؤال اینجاست که اگر قلعه نویی در جایگاه افرادی مثل توخل، ناگلزمن، دشان، اسکالونی، کومان یا هر کدام از این مربیانی که حذف شدند و استعفا دادند یا برکنار شدند، قرار می گرفت چه می گفت؟

جدا از این، سرمربی تیم ملی مدام به رزومه افراد منتقد اشاره می کند و همچنان معتقد است تنها افرادی مثل ابراهیم قاسمپور که در جام جهانی بازی کرده اند و بازیکن بزرگی بوده اند، می توانند از او و تصمیماتش انتقاد کنند و بقیه حق انتقاد ندارند. نکته ای که غیر قابل پذیرش و عجیب به نظر می رسد و بعید است مربی دیگری در فوتبال دنیا و در این سطح تکرارش کند. قلعه نویی مدام می گوید قبل از جام جهانی فقط 3 مربی و کارشناس در جلسه با او حاضر شدند و حین و بعد از جام جهانی هم دو سه کارشناس مثل مجید جلالی، بهتاش فریبا و فرشاد پیوس با او تماس داشتند اما نمی داند که ریشه این دور شدن از جامعه مربیان و کارشناسان را باید در افکار و رفتار خودش جست و جو کند.

در واقع وقتی او منتقدانش را گلچین می کند و حرف همه را پذیرا نیست طبیعتاً دایره مشاورانش را تنگ تر و کوچکتر کرده و برعکس تعداد منتقدانش را بیشتر می کند و حتی اگر نقدهای ایشان اصولی و منطقی باشد نیز - درست مثل آنچه در مورد انتقاد حمید استیلی مطرح کرد - حاضر نیست آنها را بپذیرد.