حمیدرضا جلالی پور گفت: در میان نخبگان و دست اندرکاران، دو دیدگاه در مواجهه با جنگی که به ایران از سوی آمریکا-اسراییل تحمیل شده، وجود دارد. یک دیدگاه که در اکثریت است، دیدگاهی کارشناسی و مرتبط با واقعیت است. این دیدگاه خود را در تصمیم جمعی شورای عالی امنیت ملی (شعام) نشان می دهد. این دیدگاه به آمریکا اعتماد ندارد و همچنان بر آمادگی دفاعی در برابر دشمن تأکید دارد. این دیدگاه در عین حال برای مدیریت جنگ از مذاکره با عزت دفاع می کند و بر همین اساس برای رسیدن به توافق و توقف عزتمندانه جنگ به امضای یک یادداشت تفاهم رسیده اند تا در 60 روز مذاکره تخصصی به یک توافق برسند.

به گزارش روزنامه ایران، جلایی پور بیان کرد: طرفداران این دیدگاه می دانند که نمی توان به وعده های آمریکا اعتماد کرد، چنانکه بعد از چند روز آمریکا نقض عهد کرد و ایران هم پاسخ داد. لذا معتقدند با آمریکا به صورت گام به گام و عمل در برابر عمل باید جلو رفت. به عنوان نمونه، در نحوه مدیریت ایران بر تنگه هرمز، آمریکا کارشکنی می کند. لذا همچنان که می بینید، ایران کوتاه نمی آید. به عبارت دیگر شعام با حفظ مصالح ایران در پی اجرای عزتمندانه یادداشت تفاهم است و هم اکنون دارد این راه پرچالش را ادامه می دهد. به نظر من شایسته است در پیشبرد مدیریت عزتمندانه جنگ از آقایان پزشکیان و قالیباف تشکر کرد.

وی ادامه داد: در برابر دیدگاه فوق یک دیدگاه دیگر هم هست. این دیدگاه معتقد است ایران نباید آتش بس را قبول کند و نباید برای رفع محاصره دریایی آمریکا علیه ایران، شعام تنگه هرمز را باز می کرد. به بیان دیگر این دیدگاه معتقد به مذاکره نیست و برای پایان جنگ هم راه حل نمی دهد و به مقتضیات حاکمیت که مسئول آب و نان 90 میلیون ایرانی است، تقریباً کاری ندارد. این دیدگاه بیشتر شعار می دهد. فکر می کنند بستن طولانی مدت تنگه هرمز بهترین کار است و کاری به تبعات محاصره دریایی دشمن ندارند. متوجه نیستند که تنگه هرمز به این خاطر اهمیت دارد که 20 درصد انرژی جهان از این تنگه می گذرد، اگر تنگه هرمز برای بلندمدت بسته شود، کشورهای همسایه دنبال راه های جایگزین خواهند رفت. جامعه سیاسی ایران در مدیریت جنگ تحت تأثیر چالش بین این دو دیدگاه است. البته من معتقدم در عمل دیدگاه شعام پیش خواهد رفت. در عین حال رسانه های طرفدار دیدگاه جنگ دائمی گاهی از تعرض کلامی به مقامات امنیتی و سیاسی فروگذار نمی کنند.

جلایی پور اظهار کرد: دیدگاه اول یک دیدگاه اجماعی است و شعارزده نیست و با واقعیات کشور در حال جنگ منطبق است. به نظر من این یک دیدگاه مسئولانه است. ضمناً مواضع بخشی از طرفداران دیدگاه اقلیت، بر اساس منفعت هم هست. برخی از آنان علاقه ای به ثبات و افتادن ایران بر مدار آبادانی ندارند. در شرایط ثبات، آرای نمایندگان آن ها در شهر میلیونی تهران چهار درصد می شود. ببینید کسانی که در زمان احمدی نژاد هولوکاست را نفی می کردند و دنبال محو اسراییل از روی نقشه بودند و زمینه ساز هفت قطعنامه در شورای امنیت علیه ایران بودند، در این یک سالی که دشمن مستقیم به ایران حمله کرده کجا هستند؟! آقای احمدی نژاد به عنوان خواهنده محو اسراییل، در این یک سال چندبار تجاوز اسراییل به ایران را محکوم کرد؟!

وی افزود: اقلیت سعی دارد شهامت تصمیم گیری و عمل را از مسئولان امنیتی و سیاسی کشور بگیرد. در ایران پس از جنگ 40روزه یک اتفاق مهم رخ داد و آن یک حس عمومی پیروزی در جامعه علیه دشمن است. بدین معنا که گفته می شود دو قدرت اتمی به ایران حمله کردند ولی به هیچ کدام از اهدافشان نرسیدند. به نظر من این حس عمومی یک سرمایه بزرگ اجتماعی برای دفاع از کشور و ساختن خرابی های جنگ است.

جلایی پور خاطرنشان کرد: تندروی ها باعث می شود در حکمرانی تشتت ایجاد و این سرمایه بزرگ اجتماعی مثل یخ کم کم آب شود. به نظر من راه مواجهه با این طیف دو کار است: یکی اینکه شایسته است نخبگان این جریان سیاسی بتوانند در رسانه ها حرفشان را بزنند. جلوی نقد را نمی توان و نباید گرفت. اما مشکل این است که صداوسیما به عنوان یک رسانه فراگیر عموما در اختیار همین دیدگاه است. دیدید که در صداوسیما سه کارشناس از یک دیدگاه را دعوت می کنند و هر شب از موضع قدرت چهارم جهان سخن می گویند.

او ادامه داد: گویی مردم زیر فشار تورم چیزی نمی فهمند و گویی با شعار می توان به جنگ روایت ها رفت. لذا کار اول اینکه تدبیری شایسته برای رفع این تبعیض رسانه ای انجام شود. عمل غیرحرفه ای به ایران کمک نمی کند، بیشتر بازار رسانه های ماهواره ای را داغ می کند. دیگر اینکه، شایسته است شعام و مقامات مسئول در راه مدیریت عزتمندانه جنگ کار خود را محکم انجام دهند و کشور را از پیچ این جنگ عبور دهند و نیروهای جامعه مدنی هم مدافع تصمیمات عزتمندانه شعام باشند. نباید در راه مدیریت مدبرانه کشور در شرایط جنگی گرفتار حاشیه سازی ها شد.