به گزارش خبرگزاری مهر، پسربچه‌ای 7 ساله به نام «امید» با زردی و افت سطح هوشیاری به بیمارستان کودکان حکیم منتقل شده بود. پزشکان پس از بررسی‌های فوری، نارسایی حاد کبد را تشخیص نهایی اعلام و با توجه به عدم پاسخ بدن‌ بیمار به دارودرمانی پیوند کبد را در اسرع وقت ضروری دانستند.

اما دشواری ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شد. سن کم و وزن پایین کودک، یافتن عضو مناسب از دهنده مرگ مغزی را در فرصت محدود موجود ناممکن کرده بود.

این تصمیم، صرفا یک انتخاب پزشکی نبود؛ تصمیمی بود سرشار از ملاحظات اخلاقی، انسانی و تخصصی. گروه خونی پدر با کودک سازگار نبود و مادر نیز به دلیل ابتلا به بیماری خودایمنی امکان اهدای عضو نداشت.

در این میان، پسرخاله 27 ساله امید، جوانی از توابع لرستان، داوطلب شد بخشی از کبد خود را برای نجات جان این کودک اهدا کند.

در پیوند از دهنده زنده، تنها رضایت خانوادگی کافی نیست. سلامت جسمی و روانی پیوند دهنده باید با دقت بررسی شود. به همین دلیل، این جوان تحت ارزیابی‌های کامل پزشکی و روان‌پزشکی قرار گرفت تا اطمینان حاصل شود این تصمیم، آگاهانه و مسئولانه اتخاذ شده است.

پس از تأیید نهایی، جراحی سنگین پیوند آغاز شد؛ عملی که طی آن بخشی از لوب چپ کبد دهنده به بدن کودک پیوند زده شد. به گفته پزشکان، حساس‌ترین مرحله این جراحی، اتصال دقیق عروق و شریان‌هاست؛ مرحله‌ای که کوچک‌ترین خطا می‌تواند پیامدهای جدی به همراه داشته باشد. این عمل با موفقیت انجام شد.

در همین راستا، سید حسین صفوی، رییس هیئت امنای صرفه جویی ارزی در معالجه بیماران، گفت: هیئت امنای صرفه‌جویی ارزی با تامین رایگان ملزومات مصرفیِ حیاتی این عمل از جمله محلول‌ها و کیسه‌های مخصوص نگهداری بافت پیوندی و نیز تقبل بخش مهمی از هزینه‌های درمانی بیماران صعب‌العلاج، بار سنگین مالی را از دوش این خانواده رنج‌دیده برداشت تا تیم جراحی بتواند بدون دغدغه، تمام تمرکز خود را روی نجات جان کودک بگذارد.

وی افزود: نقش راهبردی هیئت امنای صرفه‌جویی ارزی در تجهیز بیمارستان‌ها در به‌روزترین فناوری‌های پزشکی، همان ستون استواری است که به پزشکان ما جرات و توان انجام چنین جراحی‌های پیشرفته‌ای را در سطح استانداردهای جهانی می‌دهد.

صفوی ادامه داد: پیوند موفق کبد از دهنده زنده به این کودک 7 ساله، گامی درخشان در توسعه خدمات فوق‌تخصصی کشور بود؛ دستاوردی که با حمایت همه‌جانبه هیات امنای صرفه‌جویی ارزی، امید را نه فقط به یک کودک، که به یک خانواده و جامعه بازگرداند.