| محسن سلیمانی فاخر، منتقد سینما و روزنامه نگار با انتشار یادداشتی نوشت: هر بار که به یک مرکز درمانی مراجعه می کنم، این پرسش برایم پررنگ تر می شود که آیا هنوز درمان هدف و آرمان اصلی نظام پزشکی است یا درآمد ؟ آنچه در یکی از مراکز رادیولوژی دندان تجربه کردم، فقط یک تجربه شخصی نیست؛ تصویری از ساختاری است که در آن بیمار، کارمند و حتی اخلاق حرفه ای، همگی قربانی منطق سودآوری شده اند. 1. پزشک، نخستین حلقه بی توجهی به حقوق بیمار ماجرا از مطب دندانپزشک آغاز شد. برای استفاده از بیمه تکمیلی، نسخه باید در سامانه ثبت و دارای کد رهگیری باشد. اما پزشک مدعی بود سامانه لازم را ندارد و نسخه را به صورت کاغذی نوشت. نتیجه چه شد؟ تقریباً هیچ مرکز رادیولوژی نسخه کاغذی را برای بیمه نمی پذیرفت و هزینه این بی نظمی را نه پزشک، بلکه بیمار می پردازد. اینجا نخستین قربانی، حق بیمار است. 2. سیستم قطع است ؛ جمله ای که گاهی به ابزار کسب درآمد تبدیل می شود پس از جست وجوی فراوان، مرکزی پیدا کردم که بیمه را قبول می کرد. اما به محض مراجعه گفتند: سیستم بیمه قطع است. وقتی گفتم نیم ساعت قبل در مرکز دیگری با بیمه پذیرش شده ام، پاسخ تغییر کرد: بنشینید، شاید وصل شود. پس از حدود یک ساعت انتظار متوجه شدم برخی بیماران بیمه ای را پذیرش می کنند و بسیاری را با همین بهانه به پرداخت آزاد سوق می دهند. اگر این یک رویه باشد، دیگر با اختلال فنی روبه رو نیستیم؛ بلکه با سوءاستفاده از اضطرار بیمار مواجه ایم. 3. هزینه های نامعلوم؛ چرا حتی چاپ نتیجه هم پول جداگانه دارد؟ جدا از هزینه اصلی رادیولوژی، مبلغی(280 هزار تومان برای یک پرینت) نیز بابت چاپ نتیجه دریافت شد. آیا چاپ نتیجه بخشی از همان خدمت درمانی نیست؟ چرا هر مرحله از درمان به فرصتی برای دریافت هزینه ای جدید تبدیل شده است؟ سلامت نباید به بازاری تبدیل شود که در آن هر حرکت بیمار، یک فاکتور جدید تولید کند. در این مرکز بیش از پانزده دختر جوان مشغول کار بودند. از گفت وگوهایشان دریافتم از وضعیت حقوق و شرایط کاری رضایت ندارند. هر فرصتی پیدا می کردند، از تأخیر در پرداخت حقوق و فشار کار گله می کردند. رختکن آنان نیز اتاقکی شبیه انبار بود که به سختی امکان استفاده داشت. این تناقض دردناک است؛ درآمدهای سنگین از بیماران، اما حداقل امکانات برای کارکنان. 5. مرکز درمانی بدون تابلو؛ شفافیت چرا باید قربانی شود؟ این مرکز در برجی بسیار لوکس قرار داشت، اما هیچ تابلویی نداشت و تنها با تماس تلفنی و گرفتن نشانی دقیق می شد آن را پیدا کرد. شاید دلایل مختلفی وجود داشته باشد، اما این وضعیت پرسش برانگیز است. چرا یک مرکز درمانی باید تا این اندازه از دیده شدن پرهیز کند؟ پرهیز از مالیات یا چه؟ در هر نظام سالم، شفافیت یک اصل است، نه یک انتخاب. 6. صرفه جویی از جیب سلامت مردم فضای مرکز به شدت گرم و تهویه نامناسب بود. وقتی اعتراض کردم، یکی از منشی ها با طعنه گفت: سه سال است کولر سرویس نشده؛ مدیر می گوید هزینه اش زیاد است. این جمله بیش از هر آماری حقیقت را آشکار می کند. مرکزی که از بیماران درآمدهای قابل توجه دارد، اما برای سلامت مراجعه کنندگان و کارکنان حاضر نیست هزینه ای حداقلی بپردازد، چگونه می تواند مدعی اخلاق پزشکی باشد؟ 7. مسأله فقط یک پزشک نیست؛ مسأله یک ساختار است اشتباه است اگر تصور کنیم این اتفاق ها صرفاً به یک پزشک یا یک مرکز محدود می شود.از منظر جامعه شناسی، با نوعی کالایی شدن سلامت روبه رو هستیم؛ جایی که بیمار دیگر یک انسان دارای حق نیست، بلکه مشتری است و کارمند نیز نه همکار، بلکه نیروی کاری است که باید با کمترین هزینه، بیشترین سود را تولید کند. در چنین ساختاری، اخلاق پزشکی جای خود را به منطق بازار می دهد.در جامعه ای که بیمار برای استفاده از بیمه باید التماس کند، کارمند از حقوق خود ناراضی باشد، تهویه مناسب هزینه ای اضافی تلقی شود و هر خدمت کوچک به بهانه ای برای دریافت پول بیشتر تبدیل شود، حقوق بیمار کجاست؟ قدرت، هر جا بدون نظارت رها شود، میل به سوءاستفاده پیدا می کند؛ فرقی ندارد قدرت سیاسی باشد، اقتصادی باشد یا پزشکی. پزشک نیز، هرچند جایگاه علمی و اجتماعی ارزشمندی دارد، نباید از پاسخگویی مستثنا باشد. پزشکی که بیمار را وسیله درآمد و کارمند را ابزار تولید سود می بیند، دیگر تفاوت چندانی با یک بنگاه اقتصادی آهن ندارد؛ تنها کالایی که می فروشد، سلامت است. نهادهای نظارتی کجا هستند؟ حقوق بیمار و حقوق کارکنان درمانی تا چه زمانی قرار است قربانی سودجویی و نبود نظارت مؤثر شوند؟ حقوق درمانی و منزلت بیمار کجای ساختار عریض و طویل یک وزارتخانه است . | 
توافق شفاهی النصر با هافبک مایورکا
برد بزرگ اسماعیل کارتال برای لیگ قهرمانان
بیفوما را بدجور زدند، اخراج!