در مجاورت بنای یادبود سنگی مارتین لوتر کینگ در قلب واشنگتن، سازه ای نامتعارف و معنادار توجه عابران را به خود جلب می کند. این سازه، جامی طلایی رنگ با عنوان طعنه آمیز جام مشارکت در جنگ ایران است که توسط گروهی از طنزپردازان ناشناس در این مکان نصب شده است.

به گزارش سرویس بین الملل فرارو به نقل از نشریه اکونومیست، این اقدام نمادین، کنایه ای آشکار و اعتراضی به عملکرد دونالد ترامپ در این جنگ ادعایی به شمار می رود. پیام نهفته در این اثر هنری کاملاً روشن است: در این نبرد فرسایشی، گویی دیگر پیروزی قاطع معنایی ندارد و صرف حضور در میدان نبرد، به عنوان یک دستاورد تلقی می شود. بر روی این جام با لحنی تمسخرآمیز حک شده است: در شرایطی که برخی همواره به دنبال کسب نتایج ملموس و قابل سنجش هستند، رییس جمهور ترامپ حداقل این شجاعت را داشت که در این جنگ مشارکت کند.

مائورا فلین، راهنمای گردشگری در شهر واشنگتن، این اثر هنری را یک طنز تلخ و هوشمندانه توصیف می کند. با این حال، او تأکید دارد که واقعیت های میدانی جنگ با ایران هیچ شباهتی به یک شوخیِ گذرا ندارد.

او در این باره می گوید: ترامپ فاقد هرگونه راهبرد مشخص و مدون برای خروج از این بحران است و در شرایط کنونی نیز هیچ چشم انداز روشنی برای پایان یافتن این درگیری متصور نیست.

سپهر عمومی آمریکا و افکارسنجی ها نیز نشان می دهد که شهروندان این کشور در این نگرانیِ عمیق با ناظران سیاسی هم سو شده اند. بر پایه جدیدترین نظرسنجی مشترک خبرگزاری رویترز و مؤسسه ایپسوس، هم زمان با فروپاشی تلاش ها برای آتش بس، حدود 80 درصد از آمریکایی ها بر این باورند که این درگیری نظامی برای مدتی طولانی و فرسایشی ادامه خواهد یافت.

همچنین، نتایج نظرسنجی مشترک اکونومیست و یوگاو حاکی از آن است که نزدیک به نیمی از شهروندان ایالات متحده انتظار دارند این تنش ها دست کم تا یک سال دیگر استمرار داشته باشد. چنین چشم انداز تاریکی برای جامعه آمریکا که درگیر بحران های اقتصادی داخلی است، به هیچ وجه قابل پذیرش نیست.

در حال حاضر، میزان رضایت خالص عمومی از تصمیم ترامپ برای آغاز حمله به ایران با سقوطی آزاد به منفی 30 درصد رسیده است. برای درک بهتر این فاجعه سیاسی، کافی است به یاد بیاوریم که در دوران جنگ ویتنام، شش سال زمان برد تا مخالفت های عمومی به چنین سطح بی سابقه ای برسد؛ اما جنگ ایران تنها در عرض شش ماه، دقیقاً با همین موج عظیم از نارضایتی و خشم عمومی روبه رو شده است.

لری ساباتو، استاد برجسته علوم سیاسی در دانشگاه ویرجینیا، معتقد است در این مقطع، صرفاً شدت مخالفت مردم با سیاست های جنگ طلبانه اهمیت ندارد، بلکه سرعت بی سابقه شکل گیری این موج مخالفت است که زنگ خطر را برای کاخ سفید به صدا درآورده است.

او خاطرنشان می کند: این جنگ از همان روز نخست آغاز، نامحبوب ترین و منفورترین لشکرکشی در میان شهروندان آمریکایی از زمان ثبت دقیق نظرسنجی های عمومی تا به امروز بوده است.

این تحلیلگر ارشد هشدار می دهد که هرچه این بحران به درازا بکشد، صورت حساب سیاسی آن نیز برای واشنگتن سنگین تر خواهد شد؛ هزینه ای گزاف که پیش و بیش از همه، دونالد ترامپ و هم حزبی های جمهوری خواه او در انتخابات حساس میان دوره ای کنگره باید آن را بپردازند.

بررسی تجربیات تاریخی نشان می دهد جنگ هایی که دولت ها به طور یک جانبه و با انتخاب خود آغاز می کنند، معمولاً در ماه های نخستین از حمایت نسبی و هیجانی افکار عمومی برخوردار می شوند؛ اما این حمایتِ شکننده با گذشت زمان و آشکار شدن هزینه ها، به سرعت رنگ می بازد. تجاوز نظامی آمریکا به افغانستان در سال 2001 (1380) نمونه ای بارز از همین روند است.

در آن مقطع، نزدیک به 90 درصد آمریکایی ها از حمله به مواضع گروه طالبان حمایت کردند؛ چراکه جرج دبلیو. بوش توانسته بود با متهم کردن طالبان به پناه دادن به طراحان حملات یازدهم سپتامبر، بهانه ای به ظاهر مشروع برای افکار عمومی بتراشد. با این وجود، داده های مؤسسه گالوپ نشان می دهد که 13 سال زمان برد تا میزان حمایت جامعه آمریکا از آن جنگ فرسایشی به زیر 50 درصد سقوط کند؛ آن هم در شرایطی که بیش از دو هزار نظامی آمریکایی کشته و بالغ بر 20 هزار نفر دیگر دچار مجروحیت های جدی شده بودند.

جنگ خیالی با ایران تاکنون چنین تلفات انسانی گسترده ای برای ارتش آمریکا در پی نداشته و ادعا می شود شمار کشته های آمریکایی تنها به 16 نفر رسیده است. با این حال، این تنش ها از مسیر دیگری به افکار عمومی ضربه زده و مستقیماً معیشت و جیب شهروندان آمریکایی را هدف قرار داده است. پیش از آغاز ماجراجویی های واشنگتن، تردد در تنگه راهبردی هرمز بدون مانع جریان داشت، اما اکنون این شریان حیاتی اقتصاد جهانی با محدودیت ها و ریسک های جدی مواجه شده است.

اگرچه دونالد ترامپ با لفاظی مدعی است که به لطف هژمونی نظامی آمریکا، جریان انتقال انرژی روان تر از همیشه ادامه دارد، اما نمودارهای بازار جهانی انرژی روایت کاملاً متفاوتی را به تصویر می کشند. با وجود نوسانات اخیر قیمت نفت برنت، جهش قیمت آن از 72 دلار در ابتدای ماه ژوییه (اواسط تیرماه) به 88 دلار در هر بشکه، زنگ خطر هولناکی را برای پایگاه رأی جمهوری خواهان به صدا درآورده است. در همین اثنا، بهای بنزین در داخل ایالات متحده نیز از مرز سه دلار عبور کرده و به حدود چهار دلار در هر گالن نزدیک شده است؛ موضوعی که فشار تورمی مضاعفی را بر سبد هزینه های زندگی خانوارها تحمیل می کند.

در دهه های گذشته، جنگ ویتنام خیلی زود به کابوس و دغدغه اصلی رأی دهندگان آمریکایی مبدل شد. اگرچه جنگ ایران هنوز در افکار عمومی به چنین جایگاه بلامنازعی نرسیده، اما نظرسنجی های جدید ثابت می کنند که شهروندان آمریکایی امروز بیش از هر چیز نگران موج گرانی ها، تورم افسارگسیخته و ضعف مفرط رهبری سیاسی در کاخ سفید هستند.

این معضلات داخلی، به طور مستقیم و ارگانیک با پیامدهای فاجعه بار این درگیری گره خورده اند. به همین جهت، حتی اگر پنتاگون بتواند آمار تلفات انسانی را پنهان یا پایین نگه دارد، استمرار این وضعیت می تواند به یک زلزله انتخاباتی و بحران مشروعیت برای حزب جمهوری خواه تبدیل شود.

داده های دقیق افکارسنجی نیز همین شیب نزولی را تأیید می کنند. در اردوگاه رأی دهندگان دموکرات، میزان رضایت خالص از این جنگ به عدد خیره کننده منفی 84 درصد سقوط کرده است. این ریزش در میان رأی دهندگان مستقل نیز بسیار چشمگیر بوده و به منفی 52 درصد رسیده است.

تنها پایگاه اجتماعی که تا این لحظه همچنان از ادامه تنش ها دفاع می کند، هسته سخت جمهوری خواهان وفادار به جنبش ماگا (عظمت را دوباره به آمریکا بازگردانیم) هستند که رضایت خالص آن ها روی عدد مثبت 72 درصد ایستاده است؛ هرچند شکاف و تردید در میان همین گروه تندرو نیز در حال نمایان شدن است.

تازه ترین افکارسنجی مشترک واشنگتن پست و ایپسوس پرده از واقعیتی مهم برمی دارد: برای نخستین بار، اکثریت حامیان متعصب ترامپ دیگر با قاطعیت از سیاست های او دفاع نمی کنند و تنها به حمایت تا حدی نسبی تقلیل یافته اند.

در همین حال، جمهوری خواهان میانه رو (غیرماگا) نیز با سرعتی چشمگیر در حال فاصله گذاری با این جنگ هستند؛ به طوری که میزان رضایت آن ها از مثبت 26 درصد در ماه آوریل (فروردین/اردیبهشت) به منفی 25 درصد در وضعیت ملتهب کنونی تنزل یافته است.

هم زمان با طولانی تر شدن و پیچیده تر شدن ابعاد این بحران، دموکرات ها اهرم های فشار سیاسی بر دولت ترامپ را فعال تر کرده اند. در جریان نشست بررسی صلاحیت جولز هرست، گزینه پیشنهادی رییس جمهور برای نظارت بر بودجه هنگفت پنتاگون، سناتورهای دموکرات، دولت فدرال را به پنهان کاری متهم کرده و اعلام نمودند که واشنگتن هزینه واقعی و نجومی این جنگ را بسیار کمتر از رقم حقیقی آن به افکار عمومی گزارش داده است.

وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) تا این لحظه، هزینه های این درگیری را رقمی در حدود 30 میلیارد دلار برآورد کرده و مدعی است که بخش اعظم این بودجه صرف تأمین سوخت و تسلیحات شده است. اما الیسا اسلاتکین، نماینده و سناتور دموکرات از ایالت میشیگان، با ارائه یک محاسبه سرانگشتی اما دقیق تر که شامل هزینه های بازسازی پایگاه های نظامی آسیب دیده آمریکا و خسارت های غیرمستقیم اقتصادی وارد شده به شهروندان می شود، رقمی را مطرح کرده است که بیش از شش برابر برآورد رسمی پنتاگون است.

او همچنین با لحنی تند، از قراردادهای کلان و مشکوک وزارت دفاع با شرکت هایی که پسران ترامپ در آن ها منافع تجاری و سهام دارند، پرده برداشته و به شدت انتقاد کرده است.

کیت کانلی، کهنه سرباز ارتش و رقیب دموکراتِ مایک لاولر در رقابت های انتخاباتی ماه نوامبر (آبان ماه)، عملکرد دولت ترامپ را زیر تیغ تندترین انتقادات برده است.

او با انتشار پیامی در شبکه های اجتماعی تأکید کرده است: ترامپ، ایالات متحده را به ورطه جنگی کشانده است که نه تنها هیچ گونه هدف نظامیِ روشن و قابل دفاعی ندارد، بلکه دولت او حتی از ارائه یک استراتژی خروج و برنامه زمان بندی شده برای پایان دادن به این فاجعه نیز عاجز است.

تحلیل داده های مبتنی بر مدل های پیش بینی انتخاباتی نشریه اکونومیست، چشم انداز به شدت تیره وتاری را برای آینده سیاسی جمهوری خواهان ترسیم می کند. بر مبنای این مدل سازی ریاضی، احتمال شکست مایک لاولر در انتخابات سرنوشت ساز نوامبر (آبان ماه) بالغ بر 68 درصد برآورد می شود. افزون بر این، دموکرات ها شانس بالایی معادل 82 درصد برای بازپس گیری کنترل مجلس نمایندگان دارند و با احتمالی 45 درصدی، می توانند اکثریت کرسی های سنا را نیز از چنگ رقبای جمهوری خواه خارج کنند.

آرون دیوید میلر، پژوهشگر ارشد در اندیشکده بنیاد کارنگی، مخمصه فعلی دونالد ترامپ را بازتولید تجربه تلخ و تحقیرآمیز آمریکا در باتلاق ویتنام ارزیابی می کند.

او در تحلیلی جامع می گوید که پیچیدگی و دشواری خروج از بحران خودساخته در برابر ایران، دقیقاً همان استیصالی را در ذهن تداعی می کند که لیندون جانسون، رییس جمهور اسبق ایالات متحده، در کوران جنگ ویتنام به زبان آورده بود: احساس می کنم شبیه مسافری هستم که در یک بزرگراه طولانی در ایالت تگزاس، ناگهان زیر بارش شدید تگرگ گرفتار شده است؛ نه راهی برای فرار به جلو دارم، نه سرپناهی برای پنهان شدن می یابم و نه اساساً قدرتی برای متوقف کردن این توفان در خود می بینم.

منبع: فرارو