عباس عراقچی، وزیر امور خارجه، در گفتگویی اظهار کرد: وقتی جنگ آغاز شد، من با توجه به اینکه از قبل در جریان این سناریوها بودم، شخصاً با وزیران امور خارجه کشورهای منطقه تماس گرفتم و موضوع را برای آن ها توضیح دادم. سپس بیانیه صادر کردیم و مصاحبه های رسانه ای را آغاز کردیم. هدف اصلی ما در آن روزها این بود که صدای ایران را هر چه سریع تر به جهان برسانیم. این صدا باید صدایی همراه با اعتمادبه نفس می بود.

وی افزود: نباید کوچک ترین نشانه ای از تزلزل در آن دیده می شد؛ زیرا اگر دشمن احساس می کرد اراده ایران متزلزل شده است، تصور می کرد ظرف دو یا سه روز به اهداف خود خواهد رسید. اگر مصاحبه هایی را که در آن روزها انجام دادم مرور کنید، یا مصاحبه های آقای بقایی را ببینید، متوجه خواهید شد که ایشان واقعاً در آن چند روز سنگ تمام گذاشتند. تعداد مصاحبه هایی که انجام شد، واقعاً بی سابقه بود. من، معاونانم و همه همکارانم در وزارت امور خارجه به طور مستمر در حال فعالیت بودیم.

عراقچی تصریح کرد: البته ساختمان اصلی وزارت امور خارجه نیز هدف حمله قرار گرفته بود. به همین دلیل، همکاران به ساختمان های دیگر منتقل شدند. ما هم در دفترهای معمول خود مستقر نبودیم، اما در همان مجموعه وزارت امور خارجه، مکان هایی را از پیش در نظر گرفته بودیم که هرچند نمی توان با اطمینان گفت کاملاً امن بودند، اما در آن شرایط بهترین امکان موجود به شمار می رفتند.

جواد موگویی، مجری پرسید: اساساً جای امنی وجود نداشت؟

عراقچی گفت: بله، واقعاً جای امنی وجود نداشت. حتی پناهگاه ها و تونل ها نیز مشکلات خاص خود را داشتند. با این حال، ما در وزارت امور خارجه ماندیم و همه معاونان نیز در محل حضور داشتند.

وی خاطرنشان کرد: در آن مقطع نیز تلاش زیادی شد تا برخی دیپلمات های ما را به پناهندگی ترغیب کنند. دلیلش هم این بود که دیپلمات های مستقر در خارج از کشور، هم در دسترس بودند و هم تحت فشار شدید روانی قرار داشتند. وقتی یک دیپلمات بحران کشور خود را از خارج دنبال می کند، طبیعی است که فشار روحی بر او چند برابر می شود؛ زیرا نه امکان حضور در داخل کشور را دارد و نه می تواند نقشی مستقیم در مدیریت بحران ایفا کند. از سوی دیگر، به طور مداوم در معرض فشار رسانه های غربی نیز قرار می گیرد و این فشار، واقعاً فرساینده و خردکننده است.

عراقچی اظهار کرد: با این حال، هیچ یک از همکاران من نه تنها محل مأموریت خود را ترک نکردند، بلکه همه با انگیزه و جدیت بیشتری به فعالیت خود ادامه دادند. در واقع، در آن شرایط سخت، بسیاری از همکاران ما حتی بیش از گذشته پای کار بودند و تلاش می کردند وظایف خود را به بهترین شکل انجام دهند.

وزیر امور خارجه گفت: من دو جلسه در تونل رفتم. من و معاونین وزارت خارجه، در جنگ، ساختمان وزارت خارجه را ترک نکردیم. ساعاتی از روز را در خودرو در شهر می چرخیدیم؛ نمی توانستم موبایل را کنار بگذارم.

موگویی به شوخی گفت: یک تونل در خیابان پیروزی است و تونل دیگر در دربند است!