به گزارش "ورزش سه"، به نقل از آاس، جام جهانی به پایان می‌رسد؛ جامی با طعم اصیل آمریکا. مکزیک و کانادا، به ویژه کشور اول، سهم و نقش بیشتری را مطالبه می‌کردند.

این جام جهانیِ رکوردها بود؛ جام ۶.۸ میلیون تماشاگر در ورزشگاه‌ها با میانگین حضور ۹۹ درصدی، جام بازی‌های زیبا، جام اینفانتینو، جام وقت‌های استراحت برای نوشیدن آب (که روزی مربیان خواستار آن بودند و اکنون برخی تکذیبش می‌کنند)، جام توپ هوشمندی که برخورد به موی یک بازیکن کروات را تشخیص داد اما بعداً با قطع شدن آنتن، برخورد توپ به کابل‌های دوربین را ثبت نکرد، جام مبارزه با اتلاف وقت، جام کارت قرمز برای پوشاندن دهان (قانون وینیسیوس)، جام پرچم‌های غول‌پیکر، جام یوتیوب به عنوان رسانه رسمی و در نهایت، اولین و آخرین جام جهانی با حضور ۴۸ تیم.

برنامه کار از هم‌اکنون آغاز شده است؛ هرچند این موضوع پس از تلاش قبلی کنمبول در مراحل اولیه گفتگوها قرار دارد تا برای تورنمنتی که این آخر هفته به پایان می‌رسد اجرایی شود، اما گزینه افزایش تعداد تیم‌های جام جهانی به ۶۴ تیم هر روز شکل جدی‌تری به خود می‌گیرد. از نظر رقابتی، این امر به معنای بازی بیشتر برای هیچ تیمی نخواهد بود. به این ترتیب، صعود بهترین تیم‌های سوم گروه‌ها حذف می‌شود و با حضور دو تیم اول از هر گروه (که شامل ۱۶ گروه خواهد بود)، مسابقات مستقیماً وارد مرحله یک‌شانزدهم نهایی می‌شود.

علاوه بر این، این تغییر به معنای سهم و بازی‌های بیشتر برای سه کشوری است که بخش آمریکای جنوبیِ جام جهانی صدسالگی را تشکیل می‌دهند. میزبانی تنها از یک مسابقه، دستاورد ناچیزی برای کشورهایی است که به اولین بازی تاریخ جام جهانی شکل دادند. تجربه باز کردن فضا و حضور ۴۸ تیم در این دوره، بیش از حد رضایت‌بخش بوده است. فدراسیون‌هایی که هرگز نتوانسته بودند در این رویداد بزرگ فوتبالی حاضر شوند، در آن شرکت کردند و کاملاً محترمانه به رقابت پرداختند.

این جام جهانی از سوی شرکت‌کنندگان یک موفقیت ارزیابی شده است؛ و جدای از لحظات جنجالی که با حواشی اجتناب‌ناپذیر داوری و حضور غیرقابل‌اجتناب ترامپ همراه بود، باید گفت که اینفانتینو موفق شد کاری کند که در این جام جهانی، ورزش و نمایش در کشوری کنار هم زندگی کنند که پیش از این فقط نمایش داشت و سهم بسیار کمی از فوتبال برده بود. حالا ما راهی مراکش می‌شویم.