روزنامه جوان نوشت: در میانه جنگ نابرابر محور امریکایی- صهیونیستی علیه ایران اسلامی که همچنان هم ادامه دارد، بعضاً در داخل نداها و نواهایی شنیده می شود که اگر نگوییم صدای دشمن، دست کم همسو با دشمن است.

از یاد نبرده ایم که جنگ 12 روزه و پس از آن جنگ 40 روزه با این هدف ساخته و پرداخته شد که نظام جمهوری اسلامی ایران را براندازند و پس از آن کشور را تجزیه کنند؛ چنان که رییس جمهور خودشیفته و مغرور امریکا در روزهای ابتدایی جنگ، سخن از تسلیم بی قید و شرط ایران می گفت و به کمتر از آن راضی نبود، اما او در شناخت ملت ایران و توان دفاعی و تهاجمی نیروهای مسلح دچار خطای محاسباتی شده بود.

این گزاره هم طی ماه های گذشته بسیار تکرار شده که دشمن امریکایی- صهیونی در این رویارویی آشکار تنها به نیروی نظامی خود دل نبسته بود، بلکه آن ها با گسیل گروهک های تروریستی و همچنین عوامل سرسپرده خود در داخل، طراحی کرده بودند که با آغاز حملات نظامی، عناصر اجیرشده آن ها هم از غرب و جنوب شرقی وارد عمل شوند و با تصرف شهرها، لبه قیچی تهاجم نظامی و فروپاشی از درون شوند.

اما به این دوراندیشی رهبر حکیم و شهید ایران توجه نکردند که در آخرین دیدار عمومی شان با اقشار مردم به مناسبت چهل وهفتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی تصریح کردند: . . اگر چنانچه حادثه ای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد برای مقابله با حوادث، و کار را مردم تمام خواهند کرد.

ملت وطن دوست و شرافتمند ایران از فردای شهادت قائد عظیم الشأن به راستی که مبعوث شدند و با حضور میلیونی در اجتماعات شبانه خیابانی، علاوه بر مخابره پیام اتحاد و انسجام اسلامی به دنیا، راه هرگونه ماجراجویی را بر دشمن و عوامل میدانی آن ها بستند. ملت مبعوثی که همه خط کشی های سیاسی و جریانی را درنوردیدند و برای بقای ایران رستاخیز عظیمی را رقم زدند. همسو با این بعثت مردمی، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران در سپاه و ارتش، با حملات موشکی و پهپادی به پایگاه های نظامی امریکا در منطقه، ماشین نظامی دشمن را به گل نشاندند و با تسلط بر تنگه هرمز و خلیج فارس، ابتکار عمل را به دست گرفتند.

اکنون ترامپ در باتلاقی خودساخته گرفتار آمده و هرگونه تقلا او را بیشتر در خود فرو می برد. از این رو، اگر چه با اقدامات ایذایی و حملات پراکنده به مواضع نظامی و غیرنظامی ایران که این روزها به مناطق مسکونی و بیمارستانی هم گسترش یافته، دنبال امتیاز گرفتن از ایران است، اما رژیمی که به کمتر از تسلیم بی قید و شرط راضی نبود، چه شده است که اکنون صریحاً اعلام می کند که دنبال براندازی نیست و تغییر رژیم چیزی است که مردم ایران باید بخواهند.

اینکه ونس، معاون رییس جمهور امریکا اعلام می کند که ما قرار نیست برای تغییر حکومت در ایران نیروی زمینی اعزام کنیم؛ مگر اینکه خود مردم آن کشور بخواهند ناشی از اراده امریکا نیست، اذعان به ناتوانی آن ها در قبال اتحاد ملت مبعوث از یک طرف و توان بازدارندگی نیروهای مسلح از سوی دیگر است، وگرنه در اجرای اهداف براندازانه خود تردید نمی کردند، چنان که در دو جنگ اخیر امتحان کردند و به صخره خوردند.

در این وانفسا، برخی خودعمارپندارهای داخلی که گویی همچنان در رقابت های فرصت سوز انتخاباتی به سر می برند، در تخریب چهره های معتمد نظام چنان به ورطه افراط افتاده اند که گویی نعوذبالله با نتانیاهو درافتاده اند. چهره هایی که سابقه مجاهدت های آن ها در طول انقلاب از دوران پرافتخار دفاع مقدس تاکنون، مشحون از فداکاری و جانبازی برای این ملک و ملت است و در هر جایگاهی که قرار گرفته اند، به اذعان دوست و دشمن منشأ خدمات فراوان بوده اند. اما شوربختانه جمعی به اصطلاح خودی و خالص ساز، از این خدمتگزاران کینه شتری به دل گرفته و ناجوانمردانه با ترسیم برخی جبهه بندی های وحدت شکن و تصنعی، همان راهی می روند که دشمن می خواهد: ایجاد شکاف و اختلاف در میان ملت مبعوث شده، تضعیف پایگاه مردمی نظام و به طمع انداختن دشمن.

صحنه کنونی کشور و تحولات جاری بسیار روشن تر از آن است که نیازی به توضیح و تبیین بیشتری باشد! کافی است کمی از تعصبات کور فاصله بگیریم تا ببینیم دشمن چگونه علیه کیان کشور و نظام اسلامی آرایش تهاجمی گرفته است. آیا رواست در چنین شرایطی به اردوگاه خودی تیر بیندازیم و بر چهره برادر خدوم خود که مجاهدانه برای حراست از منافع ملی و ارزش های انقلابی، شب و روز ندارد، سیلی بزنیم؟ دیدن و شنیدن صدای پای جنگ، نه عینک می خواهد و نه سمعک. آنان که خصم را رها کرده و به سرداران میدان و دیپلماسی حمله می کنند، هم کرند و هم کور.

دشمن در دو جنگ کنونی گذشته نشان داده است که در فروپاشی نظام اسلامی و تجزیه کشور مصمم است و بر خلاف برخی تحلیل های بی مایه جناحی، برای او اصلاح طلب، اصولگرا و زید و عمرو تفاوتی ندارد. او کمر به نابودی کشور بسته و اگر بتواند، در این مسیر هر مانعی را از سر راه برمی دارد.

بنابراین پادزهر چنین طراحی ویرانگری، وحدت و انسجام ملی ذیل آرمان های امامین انقلاب و گوش به فرمانی رهبر عظیم الشأن انقلاب اسلامی و همچنین دوری از مناقشات و دعواهای فرصت سوز سیاسی است. اکنون موسم همگرایی ذیل پرچم انقلاب اسلامی است، نه واگرایی ذیل پرچم های دروغین و ساختگی. به قول شاعر معاصر، حمید مصدق: چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم، خانه اش ویران باد .