به گزارش “ورزش سه”، محمدحسین صادقی دوباره به زمین شماره سه آزادی برگشته، بعد از چند روزی که به خاطر بیماری مادرش با هماهنگی باشگاه در تمرینات حضور نداشت، حالا همه چیز برای شروع دوباره مهیاست. اما این بازگشت فقط پایان یک مرخصی کوتاه نیست؛ برای وینگر جوان پرسپولیس، شاید شروع مهم‌ترین فصل دوران حرفه‌ای‌اش باشد.

فوتبال ایران مدت‌هاست از کمبود وینگرهای «بازیکن‌بر» رنج می‌برد. بازیکنانی که وقتی توپ را تحویل می‌گیرند، اولین فکرشان حذف مدافع روبه‌رو باشد، نه پاسی بی‌خطر به عقب یا کنار. صادقی از معدود نفراتی است که این ویژگی را دارد. فصل گذشته در هوادار بارها نشان داد از رویارویی مستقیم با مدافعان فرار نمی‌کند و همین جسارت بود که نگاه پرسپولیس را به سمت او چرخاند.

این فقط پرسپولیس نبود که او را می‌خواست. مهدی تارتار هم از مدت‌ها قبل روی این بازیکن نظر داشت و در پنجره نقل‌وانتقالات قبلی برای جذبش اقدام کرده بود. علاقه‌ای که حالا معنای بیشتری پیدا می‌کند. چون صادقی این فصل زیر نظر مربی‌ای کار می‌کند که از قبل به فوتبالش اعتقاد داشته و برای آوردنش تلاش کرده بود.

از طرف دیگر، شرایط فهرست پرسپولیس هم به سود اوست. برخلاف بعضی پست‌ها که رقابت نفس‌گیر است، در جناحین زمین هنوز جای خالی برای تثبیت یک بازیکن وجود دارد. این یعنی صادقی قرار نیست فقط منتظر اشتباه دیگران بماند. اگر در تمرینات و بازی‌ها کیفیتش را نشان بدهد، مسیر رسیدن به ترکیب اصلی آن‌قدرها هم دور نیست.

او سابقه حضور در تیم امید را دارد، از شیراز به لیگ برتر رسید، در هوادار خودش را مطرح کرد و حالا در یکی از حساس‌ترین مقاطع فوتبالش ایستاده است. انتقال به پرسپولیس فقط یک قدم رو به جلو بود؛ قدم بعدی، تبدیل کردن استعداد به جایگاه است. شاید این همان فصلی باشد که دیگر از محمدحسین صادقی به عنوان «پدیده آینده» یاد نشود. بلکه به عنوان وینگری که توانست با دریبل، جسارت و اعتمادبه‌نفس، جای خودش را در پرسپولیس باز کند.