این روزها داریوش فرضیایی یا همان عموپورنگ خاطره ساز برای میلیون ها کودک ایرانی، در غم از دست دادن مادرش عزادار است و حجم واکنش ها -چه در شبکه های اجتماعی و چه در گفت وگوهای روزمره- نشان می دهد که او تا چه اندازه در جامعه ما اهمیت و محبوبیت دارد.

به گزارش روزنامه خراسان، طی سال های اخیر، در کشورمان کمتر هنرمندی را می توان یافت که خبر یک اتفاق کاملاً شخصی در زندگی اش، چنین موجی از همدلی و اندوه عمومی ایجاد کند و این واکنش شاید ادای احترام به کسی باشد که سال ها بخشی از خاطرات کودکی چند نسل را ساخته.

داریوش فرضیایی بی تردید موقعیتی فراتر از یک مجری موفق دارد و نقطه عطفی در برنامه سازی کودک و نوجوان ایران به شمار می آید. اوایل دهه 80 و زمانی که برنامه های کودک در قالب های تکراری گرفتار شده بودند، عموپورنگ با انرژی، خلاقیت و زبانی نزدیک به دنیای بچه ها، الگوی تازه ای را به تلویزیون آورد و پس از ظهور او، عصر عموها و خاله های محبوب در تلویزیون شکل گرفت که منبع الهام بسیاری از برنامه های بعدی شد.

راز ماندگاری او نیز فقط در اجرای پرانرژی یا شوخی های کودکانه خلاصه نمی شود. عموپورنگ همواره تلاش کرده سرگرمی را با احترام به مخاطب کودک همراه کند. او هیچ وقت کودک را ساده لوح فرض نکرد و شاید به همین علت، اغلب آثارش هم برای بچه ها جذاب شد و هم برای پدر و مادرهایی که کنار فرزندانشان برنامه را تماشا می کردند.

در سال های اخیر نیز با وجود فاصله گرفتن فرضیایی از تلویزیون، این مسیر متوقف نشد. هرچند آخرین آثارش در رسانه ملی به قدر شایستگی اش مورد حمایت قرار نگرفت، اما او در نمایش خانگی نیز نشان داد همچنان نبض مخاطب کودک را می شناسد. سریال لالایی و بعد از آن آرزوهای چپکی نمونه ای از همین تداوم در موفقیت است که ثابت می کند این مجری و برنامه ساز محبوب، هنوز هم توانایی خلق دنیایی امن، شاد و خیال انگیز برای کودکان را دارد.

او حتی خارج از قاب تلویزیون نیز نسبت به مسائل مرتبط با کودکان بی تفاوت نماند. اعتراضش به برخی تولیدات آسیب زا برای مخاطبان کم سن وسال و پای کار بودنش در جنگ های 12 روزه و رمضان، نشان داد این ستاره تلویزیون صرفاً به اجرای برنامه نمی اندیشد، بلکه دغدغه دفاع از دنیای کودکانه ای دارد که 3 دهه برای ساختن و حفظ آن تلاش کرده و شاید راز این محبت جامعه به عموپورنگ هم همین باشد؛ محبوبیتی که محصول یک شهرت زودگذر نیست و از 3 دهه آموزش، خاطره سازی و همراهی صادقانه با کودکان ایران می آید. احتمالاً به همین دلیل است که در این روزهای تلخ زندگی اش، ایرانیان احساس می کنند غم او، غم خودشان است.