به "گزارش "ورزش سه"، وقتی دیگو مارادونا جام جهانی ۱۹۸۶ را بالای سر برد، تصویری را ماندگار کرد که از نسل‌ها عبور کرد. برای دهه‌ها در آرژانتین این باور همگانی وجود داشت که هیچ بازیکنی نمی‌تواند جایگاه او را تصاحب کند. 

چهل سال بعد، لیونل مسی 39 ساله نه تنها این کشور را در سال ۲۰۲۲ به سومین قهرمانی جهان رساند، بلکه با کارنامه‌ای که تقریباً در تمام شاخص‌های موجود از سلف خود پیشی می‌گیرد، به فینال جام جهانی ۲۰۲۶ رسیده است.

آمارها به توضیح این تغییر دیدگاه کمک می‌کنند. مسی تا پیش از بازی نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، در مجموع ۱۱۶۰ بازی رسمی انجام داده و آمار ۹۱۹ گل، ۴۵۵ پاس گل و ۴۸ جام قهرمانی را با پیراهن بارسلونا، پاری سن ژرمن، اینتر میامی و تیم ملی آرژانتین به ثبت رسانده است. 

در مقابل، مارادونا دوران حرفه‌ای خود را با ۶۷۹ بازی، ۳۴۵ گل، حدود ۲۴۰ پاس گل و ۱۳ جام رسمی به پایان رساند. این تفاوت در تداوم دوران بازی نیز خود را نشان می‌دهد؛ در حالی که شماره ۱۰ ناپولی کمی بیش از دو دهه به عنوان یک فوتبالیست حرفه‌ای فعالیت کرد، مسی در ۳۹ سالگی همچنان ستاره و نقش اول تیم ملی آرژانتین است.

در جام جهانی نیز حاکمیت آماری تغییر کرده است. مارادونا ستاره بی‌چون‌وچرای جام جهانی ۱۹۸۶ بود؛ تورنمنتی که در آن ۵ گل به ثمر رساند و ۵ پاس گل داد و عملاً یک تنه تیمی را که ضعیف‌تر از قدرت‌های بزرگ آن زمان ارزیابی می‌شد، به قهرمانی رساند. او در طول دوران حرفه‌ای خود در چهار جام جهانی بازی کرد، ۸ گل به ثمر رساند و به دو فینال رسید.

در سوی دیگر، مسی ششمین جام جهانی خود را تجربه می‌کند و با ۳۹ بازی در این تورنمنت (رکورد مطلق تاریخ مسابقات)، ۲۱ گل و ۱۲ پاس گل (که هر دو رکورد تاریخی جام جهانی هستند) به فینال ۲۰۲۶ می‌رسد. او همچنین پس از نایب‌قهرمانی در سال ۲۰۱۴ و قهرمانی در قطر ۲۰۲۲، سومین فینال جام جهانی خود را تجربه خواهد کرد.

تفاوت دو بازیکن در فوتبال باشگاهی نیز آشکار است. مارادونا دوران اوج خود را در ناپولی گذراند؛ جایی که دو قهرمانی لیگ ایتالیا را به دست آورد و تیمی کم‌افتخار را به یک قدرت ملی تبدیل کرد. در طرف مقابل، مسی دوران حرفه‌ای نزدیک به دو دهه‌ای خود را در بارسلونا ساخت و با ثبت ۶۷۲ گل به بهترین گلزن تاریخ این باشگاه تبدیل شد و ۴ لیگ قهرمانان اروپا، ۱۰ قهرمانی لیگ اسپانیا و ۷ جام حذفی را به دست آورد. او در مجموع ۳۵ جام با باشگاه کاتالانی کسب کرد.

از نظر افتخارات فردی، فاصله حتی بیشتر است. مسی برنده هشت توپ طلا شده است. مارادونا هرگز این جایزه را دریافت نکرد، اما این موضوع یک دلیل تاریخی دارد: تا سال ۱۹۹۵، تنها بازیکنان اروپایی واجد شرایط دریافت این جایزه بودند که این قانون بازیکنان آمریکای جنوبی را در بخش عمده‌ای از دوران بازی‌شان محروم کرد. در سال ۱۹۹۵ مقررات تغییر کرد تا بازیکنان هر ملیتی که در اروپا بازی می‌کنند را شامل شود و تنها از سال ۲۰۰۷ بود که این جایزه به روی بازیکنان شاغل در تمامی لیگ‌های جهان باز شد.

با این حال، تقلیل دادن مقایسه این دو اسطوره به آمار و ارقام، نادیده گرفتن زمینه‌ای است که هر کدام تاریخ خود را در آن نوشتند. مارادونا در دورانی بازی می‌کرد که تعداد بازی‌ها در هر فصل کمتر و میانگین گلزنی پایین‌تر بود و آمارهایی مانند پاس گل، تکل یا مشارکت در گل به صورت سیستماتیک ثبت نمی‌شد. علاوه بر این، او نماد نسلی بود که تنها چند سال پس از جنگ مالویناس، عزت نفس را به آرژانتین بازگرداند و قهرمانی سال ۱۹۸۶ را به رویدادی فراتر از ورزش تبدیل کرد.

مسی مسیر متفاوتی را پیمود. او سال‌ها با مقایسه مداوم با مارادونا و انتقاد به خاطر عدم کسب جام با تیم ملی دست‌وپنجه نرم کرد. با این حال، او از کوپا آمریکا ۲۰۲۱ به بعد، دو دوره این تورنمنت قاره‌ای، فینالیسیما و جام جهانی ۲۰۲۲ را فتح کرد و اکنون تلاش می‌کند آرژانتین را به دومین قهرمانی متوالی در جام جهانی برساند؛ دستاوردی که این کشور از دهه ۱۹۸۰ به آن نرسیده است.

اگر مسی روز یکشنبه بار دیگر جام قهرمانی را بالای سر ببرد، فصل دیگری را به پر افتخارترین کارنامه در تاریخ فوتبال اضافه خواهد کرد.